Friday, August 21, 2015

’ಮತ್ತೆ ಅರಳಿತು ಮನಸ್ಸು’ - ಆಕಾಶವಾಣಿ ಮಂಗಳೂರು ಕೇಂದ್ರದಿಂದ ೧೭-೦೮-೨೦೧೫ ರಂದು ಸೋಮವಾರ ಮಧ್ಯಾಹ್ನ ೧೨.೩೦ಕ್ಕೆ ವನಿತಾವಾಣಿ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮದಲ್ಲಿ ಪ್ರಸಾರವಾದ ಸಣ್ಣ ಕಥೆ. ಇದು ೧೯೯೭ ನೇ ಇಸವಿಯಲ್ಲಿ ನಾನು ಬರೆದ ಕಥೆ.

ಮತ್ತೆ ಅರಳಿತು ಮನಸ್ಸು

ಅಂದು ನಮ್ಮ ಕಾಲೇಜಿನ ಅಧ್ಯಾಪಕರೊಬ್ಬರು ರಜೆ ಹಾಕಿದ್ದ ಕಾರಣ, ದಿನ ಕೊನೆಯ ಪಾಠ ಅವರದ್ದಾಗಿದ್ದರಿಂದ, ಆ ದಿನ ನೇರವಾಗಿ ಬೇಗ ಮನೆಗೆ ಹಿಂದಿರುಗಿದ್ದೆ.
ಬೀಗ ತೆಗೆದು ಬಾಗಿಲನ್ನು ದೂಡಿದಾಗ ಪೋಸ್ಟ್‍ಮ್ಯಾನ್ ಬಾಗಿಲ ಸಂದಿಯಿಂದ ಹಾಕಿದ್ದ ಪತ್ರವೊಂದು ನನ್ನ ಕಾಲನ್ನು ಸೋಕಿತು. ಕೈಗೆತ್ತಿಕೊಂಡು ನೋಡಿದೆ. ಅಕ್ಕನ ಹೆಸರಿಗಿತ್ತು. ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಮನೆಗೆ ಬಂದ ಪತ್ರಗಳನ್ನು ಮೊದಲು ಕೈಗೆತ್ತಿಕೊಂಡವರು ಒಡೆದು ಓದಿ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಹೇಳುವುದು ಮೊದಲಿನಿಂದಲೇ ಬಂದ ಅಭ್ಯಾಸವಾಗಿದ್ದರಿಂದ ಪತ್ರವನ್ನು ಒಡೆದೇ ಬಿಟ್ಟೆ. ಒಡನೆಯೇ ಒಡೆಯಬಾರದಿತ್ತೇನೋ, ಅಕ್ಕನ ವೈಯುಕ್ತಿಕ ಕಾಗದವಲ್ಲವೇ ಎನಿಸಿತಾದರೂ, ಹೇಗೂ ಒಡೆದಾಗಿದೆಯಲ್ಲ. ಓದಿಯೇ ಬಿಡೋಣವೆಂದು ಓದತೊಡಗಿದೆ. ಓದುತ್ತಾ ಹೋದಂತೆ ಕೈ ಕಾಲುಗಳಲ್ಲಿ ನಡುಕ ಹುಟ್ಟಿತು...ಅದರಲ್ಲಿ ಬರೆದಿದ್ದ ವಿಷಯವನ್ನು ಕಂಡು ನಾನು ಸಂಪೂರ್ಣ ಬೆವರಿದ್ದೆ! ಏಕೆಂದರೆ ಇಂತಹದ್ದನ್ನು ನಾನು ನಿರೀಕ್ಷಿಸಿರಲಿಲ್ಲ. ಪತ್ರವನ್ನು ಹಾಗೇ ಮಡಿಸಿ ಪುಸ್ತಕದ ಪುಟವೊಂದರ ಎಡೆಯಲ್ಲಿ ಬಚ್ಚಿಟ್ಟೆ. ನನಗೆ ಅಕ್ಕನ ಬಗೆಗಿದ್ದ ಸಕಾರಾತ್ಮಕ ಭಾವನೆಗಳನ್ನು ಆ ಪತ್ರ ಒಮ್ಮೆಗೆ ಗಲಿಬಿಲಿಗೊಳಿಸಿತ್ತು. ಉತ್ತಮ ಪರಂಪರೆ, ಮನೆತನ, ಸಂಪ್ರದಾಯ, ನೈತಿಕತೆ ಹಾಗೂ ಶಿಸ್ತಿನ ಜೀವನಕ್ಕೆ ನಮ್ಮ ಮನೆ ಹೆಸರುವಾಸಿಯಾಗಿತ್ತು. ಅಕ್ಕನ ಈ ರೀತಿಯ ವ್ಯವಹಾರದ ರಹಸ್ಯವನ್ನು ತಿಳಿದಾಗ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ತುಂಬಾ ಬೇಸರವಾಯಿತು. ಓಡಿ ಹೋಗಿ ಹಾಸಿಗೆಯಲ್ಲುರುಳಿ ಕಣ್ಮುಚ್ಚಿ ಮಲಗಿಕೊಂಡೆ.


ಸುಮಾರು ಒಂಭತ್ತು ತಿಂಗಳ ಹಿಂದೆ ಅಣ್ಣನೊಂದಿಗೆ ನಾವಿಬ್ಬರೂ ಹಳ್ಳಿ ಬಿಟ್ಟು ನಗರಕ್ಕೆ ಬಂದಿದ್ದೆವು, ಕಾಲೇಜಿಗೆ ಹೋಗಿ ಓದುವ ಸಲುವಾಗಿ. ಅಪ್ಪ, ಅಮ್ಮ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ತೋಟ, ಗದ್ದೆ ಇದ್ದ ಕಾರಣ ಅನಿವಾರ್ಯವಾಗಿ ನಮ್ಮನ್ನೇ ಕಳುಹಿಸಿದ್ದರು. ನಾವು ಕಲಿಯುವಷ್ಟು ಓದಿಸಬೇಕೆಂದು ಅವರಿಬ್ಬರ ಹೆಬ್ಬಯಕೆಯಾಗಿತ್ತು. ಸತತ ಎರಡು ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಅಣ್ಣ, ಅಕ್ಕ ಇಬ್ಬರೂ ಹಳ್ಳಿಯಿಂದ ಬಸ್ಸಿನಲ್ಲೇ ನಗರಕ್ಕೆ ಪ್ರಯಾಣಿಸಿ ಕಾಲೇಜಿಗೆ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದುದ್ದರಿಂದ ಅಣ್ಣ ಹೇಳಿದ್ದ, "ನಗರದಲ್ಲೇ ರೂಮನ್ನೋ, ಚಿಕ್ಕ ಮನೆಯನ್ನೋ ಬಾಡಿಗೆ ಹಿಡಿದು ವಿದ್ಯಾಭ್ಯಾಸ ಮುಗಿಯುವವರೆಗೆ ಅಲ್ಲೇ ಇರೋಣ, ನಮಗೆ ಮೂರು ಜನರಿಗೆ ಬಸ್ಸಿಗೆ ಖರ್ಚಾಗುವ ಹಣ ಮನೆ ಬಾಡಿಗೆ ಕೊಡಲು ಸಾಕು. ಕಾಲೇಜಿನ ಹತ್ತಿರ ಮನೆ ಸಿಕ್ಕಿದರಂತೂ ತುಂಬ ಅನುಕೂಲವಾಗುತ್ತದೆ. ಸಮಯವೂ ಉಳಿತಾಯವಾಗುತ್ತದೆ. ಚೆನ್ನಾಗಿ ಓದಲು ಅವಕಾಶವಾದಂತಾಗುತ್ತದೆ" ಎಂದು. ಅಪ್ಪ, ಅಮ್ಮ ಇಬ್ಬರೂ ಅಣ್ಣನ ನಿಲುವಿಗೆ ಹೌದೆಂದಿದ್ದರು. ಆದರೆ ಅಮ್ಮನಿಗೆ ಹೆಣ್ಣು ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಪೇಟೆಯಲ್ಲಿ ಬಿಡಲು ಮನಸ್ಸಿರಲಿಲ್ಲ. ನಮ್ಮನ್ನು ಬಹಳ ಜಾಗ್ರತೆಯಿಂದಲೂ, ಮಾನ, ಮರ್ಯಾದೆಯಿಂದಲೂ ಅವರು ಸಾಕಿದ್ದರು. ’ಹೆಣ್ಣು ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಹಾಗೇ ಬಿಟ್ಟರೆ ಹೇಗೆ?’ ಎಂಬ ಚಿಂತೆ ಹುಟ್ಟಿಕೊಂಡಿತು. "ಏನು ಅವರಿಬ್ಬರೇ ಹೋಗಿ ಅಲ್ಲಿರುವುದಲ್ಲವಲ್ಲಾ, ಜೊತೆಗೆ ಅಣ್ಣ ಶ್ಯಾಂ ಕೂಡಾ ಇದ್ದಾನಲ್ಲವೇ?" ಎಂದು ಅಪ್ಪ ಅಮ್ಮನಿಗೆ ಸಾಂತ್ವನ ಹೇಳಿದ್ದರು. ಅಂತೂ ಇಂತೂ ಅಮ್ಮನೂ ಒಪ್ಪಿದ್ದಾಗಿತ್ತು. ನಗರಕ್ಕೆ ಅವರಿಬ್ಬರೂ ಬಂದು ಓದಲಿಕ್ಕೆ ಅನುಕೂಲವಾಗುವಂತಹ ಹಾಗೂ ಅಡುಗೆಗೆ ಬೇಕಾದ ಪರಿಕರಗಳನ್ನೊದಗಿಸಿ, ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಹೊಂದಿಸಿಕೊಟ್ಟು ಊರಿಗೆ ಹಿಂದಿರುಗಿದ್ದರು. ನಾವಿಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದ ನಂತರ ಅಪ್ಪ ವಾರಕ್ಕೊಂದು ಬಾರಿ ನಮ್ಮ ಓನರ್ ಮನೆಗೆ ಫೋನಾಯಿಸಿ ನಮ್ಮನು ವಿಚಾರಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದರು. ಪರಸ್ಪರ ಪತ್ರಗಳನ್ನೂ ಬರೆಯುತ್ತಿದ್ದೆವು.
                           ---------------------
ಯಾರಿರಬಹುದೀತ? ಮೋಹನನಂತೆ. ಅಪ್ಪ, ಅಮ್ಮನಿಗೆಲ್ಲಿಯಾದರೂ ಅಕ್ಕನುಂಟು ಮಾಡಿದ ಬಿರುಗಾಳಿಯ ಭೀಕರತೆಯ ಈ ವಿಷಯ ತಿಳಿದರೆ.....? ಅಪ್ಪ ತತ್ವನಿಷ್ಠರು. ಸಮಾಜದ ಕಟ್ಟುಕಟ್ಟಳೆಗಳನ್ನು ಚಾಚೂ ತಪ್ಪದೇ ಪಾಲಿಸುವವರು. ಅಪ್ಪನಿಗೆಲ್ಲಿಯಾದರೂ ಈ ವಿಷಯ ತಿಳಿದರೆ ಎದೆ ಒಡೆದುಕೊಂಡು ಸತ್ತೇ ಹೋದಾರು. ಅವರಿಗೆ ಮೊದಲೇ ಹಾರ್ಟ್ ವೀಕೆಂದು ಡಾಕ್ಟರು ಹೇಳಿದ್ದಾರೆ. ಅಮ್ಮನಿಗೆಲ್ಲಿಯಾದರೂ ತಿಳಿದರೆ.....ಅಮ್ಮ ಪ್ರಾಣವನ್ನೇ ಬಿಟ್ಟಾಳು. ಅಮ್ಮ- ಊರಿನವರು, ನೆಂಟರಿಷ್ಟರೂ, ಅಕ್ಕಪಕ್ಕದವರೂ ಹಾಗೂ ನಾವೆಲ್ಲ ಕಂಡಂತೆ ಒರ್ವ ಮಾದರಿ ಮಡದಿ. ಅಲ್ಲದೇ ನಾನೂ, ಅಕ್ಕನೂ ಊರಿನಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲರಿಂದಲೂ ಸನ್ನಡತೆಯ ಹುಡುಗಿಯರೆಂದು ಹೇಳಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದೆವು. ಇವೆಲ್ಲಕ್ಕೂ ಮಸಿ ಬಳಿಯುವಂತಹ ಕೆಲಸವೆಸಗಿದ್ದಾಳಲ್ಲಾ ನನ್ನಕ್ಕ! ಅಂದು ನಗರಕ್ಕೆ ನಮ್ಮನು ಬಿಡಲು ಬಂದಿದ್ದಾಗ ಅಮ್ಮ ಅಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ಬುದ್ಧಿವಾದ ಹೇಳಿದ್ದರೂ, ಇವಳಿಗೆ ಮೋಹನನೆಂಬುವವನೊಡನೆ ಸಂಪರ್ಕ ಹೇಗಾಯಿತು? ನಾವಿಬ್ಬರೂ ಪ್ರೌಢಾವಸ್ಥೆಗೆ ಬಂದಾಗ ಅಮ್ಮ ಎಷ್ಟು ಸಲ ತಿಳಿ ಹೇಳಿದ್ದಳು. "ನಿಮ್ಮದೀಗ ಜಾರಿ ಬೀಳುವ ವಯಸ್ಸು, ಮನಸ್ಸನ್ನು ಎಷ್ಟು ಹತೋಟಿಯಲ್ಲಿಟ್ಟುಕೊಂಡರೂ ವಯಸ್ಸು ಮೋಸ ಮಾಡಿಬಿಡುತ್ತದೆ. ಈ ಪ್ರಾಯದಲ್ಲಿ ಜಾರಿ ಬಿದ್ದರೆ, ಜೀವನ ದು:ಖದ ಕಡಲೇ ಆಗಿಬಿಡುತ್ತದೆ. ನಿಮ್ಮ ಈ ಪ್ರಾಯದಲ್ಲಿ ಹುಡುಗಿಯರ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಗೆಲ್ಲಲು ಒಳ್ಳೆಯವರಂತೆ ನಾನಾ ವೇಷ ಹಾಕುತ್ತಾರೆ. ಸಕ್ಕರೆಯಂತಹ ಮಾತನಾಡಿ ಮರುಳುಗೊಳಿಸುತ್ತಾರೆ. ಹೆಣ್ಣುಮಕ್ಕಳು ಜನರೊಡನೆ ಬೆರೆಯಬೇಕು, ಹೊರಗಡೆ ಹೋಗಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ, ನಿಜ. ಆದರೆ ಅಲ್ಲೇ ಪರಿಚಯದ ಮಾಡಿ, ಮಾತನಾಡಿ ಮರುಳು ಮಾಡಿ ತಮ್ಮ ಬುಟ್ಟಿಗೆ ಹಾಕಿಕೊಳ್ಳಲು ಜನ ಕಾಯುತ್ತಿರುತ್ತಾರೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ನಿಮ್ಮ ಜಾಗ್ರತೆ ನಿಮ್ಮಲ್ಲಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳಿ. ವಿದ್ಯೆ ಮತ್ತು ವೈಚಾರಿಕತೆ ಅಧಿಕವಾದಂತೆ ಇಂದಿನ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಸ್ವೇಚ್ಛೆಯೂ ಜಾಸ್ತಿಯಾಗುತ್ತಿದೆ. ವಿದ್ಯ ಕಲಿಯುವ ನೆಪದಲ್ಲಿ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯವನ್ನು ದುರ್ಬಳಕೆ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬಾರದು. ಅದೂ ಅಲ್ಲದೆ ಹೆಣ್ಣು ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಕಾಲೇಜಿಗೆ ಕಳುಹಿಸುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ಅದರಲ್ಲೂ ಪೇಟೆಗೆ ನಿಮ್ಮನ್ನೇ ಕಳುಹಿಸುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ನಮ್ಮ ಜನಾಂಗದವರು ವಿರೋಧಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಇಲ್ಲಿಯವರೆಗೆ ಯಾರಿಂದಲೂ ನೀವು ಕೆಟ್ಟವರೆನಿಸಿಕೊಳ್ಳಲಿಲ್ಲ. ಇನ್ನು ಮುಂದೂ ಹೀಗೇ ಇರುತ್ತೀರೆಂದು ನಂಬಿ ನಿಮ್ಮನ್ನು ಓದಲು ಕಳುಹಿಸುತ್ತಿದ್ದೇವೆ, ತುಂಬಾ ಜಾಗ್ರತೆಯಿಂದಿರಿ" ಎಂದು ಗಿಣಿಗೆ ಪಾಠ ಮಾಡಿದಂತೆ ಅಮ್ಮ ಹೇಳಿದ್ದಳು. ಆದರೆ ಅದರ ಫಲವೇನು? ಈಗೇನು ಮಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದಾಳಿವಳು?.....ಛೇ....ಅಣ್ಣನಿಗೇನಾದರೂ ಈ ವಿಷಯ ತಿಳಿಸಲೇ...? ಬೇಡ, ಬೇಡ....ಪರೀಕ್ಷೆಗಳು ಹತ್ತಿರ ಬರುತ್ತಿವೆ. ರ‍್ಯಾಂಕ್ ನಿರೀಕ್ಷೆಯಲ್ಲಿದ್ದಾನೆ. ಈ ಹಂತದಲ್ಲಿ ಅವನ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಅಸ್ವಸ್ಥಗೊಳಿಸುವುದು ಬೇಡ. ಅವನ ಓದಿಗೆ ಬಾಧೆ ಉಂಟಾಗಬಾರದು. ಪತ್ರದ ವಿಷಯವನ್ನು ಆತನಿಗೆ ಹೇಳದಿರುವುದೇ ಒಳಿತು. ಈ ವಿಷಯ ತಿಳಿದವಳು ನಾನೀಗ. ಹೇಗೆ ಓದಲಿ? ಏನು ಮಾಡಲಿ? ಅಕ್ಕನ ಹತ್ತಿರ ಈ ವಿಷಯ ಕೇಳಲೇ? ಬಿಡಲೇ? ಇಂದಲ್ಲಾ ನಾಳೆ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ತಿಳಿಯುವಂತಹ ವಿಷಯವೇ ಇದು. ಅಪ್ಪ, ಅಮ್ಮನಿಗಲ್ಲವಾದರೂ ಕಡೇ ಪಕ್ಷ ಅಣ್ಣನಿಗಾದರೂ ತಿಳಿಸಿಬಿಡೋಣವೆಂದರೂ ಬೇಡ ಎಂದು ಮನಸ್ಸು ಹೇಳುತ್ತಿದೆ. ತಿಳಿಸಿದರೂ ಕಷ್ಟ, ತಿಳಿಸದಿದ್ದರೂ ಕಷ್ಟ. ಒಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಇದೊಂದು ಇಕ್ಕಟ್ಟಿನ ಪ್ರಸಂಗ. ಶಾಂತವಾಗಿ ಬಗೆಹರಿಸುವ ವಿಷಯವೂ ಇದಲ್ಲ. ತುಂಬಾ ಮುಂದುವರಿದುಬಿಟ್ಟಿದೆ. ಈ ಪತ್ರದಿಂದಾಗಿ ನನ್ನ ನೆಮ್ಮದಿಯೇ ಹಾಳಾಗಿಬಿಟ್ಟಿದೆ.
     ಹೊರಗೆ ಬಾಗಿಲು ಬಡಿದ ಸದ್ದಾಯಿತು. ಅಕ್ಕ ಬಂದಿದ್ದಳು. ಬಾಗಿಲು ತೆರೆದೆ. ಎಂದಿನ ನಗು ಚೆಲ್ಲುತ್ತಾ ಒಳ ಬಂದಳು. ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಅವಳ ಮೇಲೆ ತಿರಸ್ಕಾರ ಮೂಡಿದ್ದರಿಂದ ನಾನವಳ ಮುಖವನ್ನು ಎದುರಿಸಲಾಗಲಿಲ್ಲ. ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಆಕಾರ ತಳೆದಿದ್ದ ಅವಳ ಪವಿತ್ರ ಸ್ವರೂಪ ನಿಮಿಷಾರ್ಧದಲ್ಲಿ ಧ್ವಂಸವಾಗಿತ್ತು. ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಅಣ್ಣನೂ ಬಂದ.
     ಸಂಜೆ ಕಳೆದು ರಾತ್ರಿಯಾಗಿತ್ತು. ಅಕ್ಕನೂ, ನಾನೂ ಸೇರಿ ಅಡುಗೆ ಮಾಡಿದೆವು. ನಮ್ಮ ಕೆಲಸ ಮೌನದಲ್ಲೇ ಸಾಗಿತ್ತು. ಅಕ್ಕನ ಒಂದೊಂದು ಚಲನವಲನವನ್ನೂ ಗಮನಿಸುತ್ತಿದ್ದೆ. ’ಅಂದಿನ ಅಕ್ಕನೇ ಇಂದಿನ ಅಕ್ಕನೂ’ ಎನ್ನಿಸಿತು. ಅವಳ ಹೊಟ್ಟೆಯನ್ನೊಮ್ಮೆ ನೋಡಿದೆ. ನೈಟಿಯ ಸೊಂಟದ ದಾರದಿಂದ ಬಿಗಿದು ಕಟ್ಟಿದ್ದಳು. ಮೋಹನನನ್ನೇ ನಂಬಿ ಕೂತಿರಬಹುದೆಂದುಕೊಂಡೆ. ಊಟಕ್ಕೆ ಕುಳಿತಾಗ ಊಟ ರುಚಿಸಲಿಲ್ಲ. ಅಣ್ಣ ಶ್ಯಾಂ ತಿಳಿಹಾಸ್ಯ ಮಾತುಗಳನ್ನಾಡುತ್ತಾ ಊಟ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ. ಅಕ್ಕನೂ, ಅಣ್ಣನೂ ಇಬ್ಬರೂ ಬೇಕಾದಷ್ಟು ಉಣ್ಣುತ್ತಿದ್ದರು. ಅಕ್ಕನ ಮುಖವನ್ನೊಮ್ಮೆ ನೋಡಿದೆ. ನಿರ್ಲಿಪ್ತವಾಗಿತ್ತು. ’ಮಾಡಬಾರದ್ದನ್ನೆಲ್ಲಾ ಮಾಡಿ ಎಷ್ಟು ಹಾಯಾಗಿದ್ದಾಳೆ, ಎಂತಹ ಧೈರ್ಯವಂತೆ, ಇಂದಲ್ಲ ನಾಳೆ ತಾನೆಂಥ ಜಾಲದಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ಕಿ ಬಿದ್ದಿರುವೆನೆಂದು ತಿಳಿಯುತ್ತದಲ್ಲಾ’ ಎಂದುಕೊಂಡೆ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ. ನಾನೆಲ್ಲಿಯಾದರೂ ಅವಳ ಅಕ್ಕನಾಗಿದಿದ್ದರೆ ಕೆನ್ನೆಗೆರಡು ಬಾರಿಸಿ ನಡೆದ ವಿಷಯವೇನೆಂದು ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದೆ. ’ಸ್ಪೆಷಲ್ ಕ್ಲಾಸೂಂತ ಬೆಳಗ್ಗೆ ಬೇಗ ಹೋಗಿ, ಸಂಜೆ ಗ್ರೂಪ್ ಸ್ಟಡಿ ಎಂದು ಹೇಳಿ ತಡವಾಗಿ ಮನೆಗೆ ಬರುತ್ತಿದ್ದಳಲ್ಲಾ ಕೆಲವು ತಿಂಗಳುಗಳಿಂದ, ಎಲ್ಲಾ ಇದಕ್ಕೇ’ ಎಂದು ಲೆಕ್ಕಾಚಾರ ಹಾಕಿದೆ. ಅಪ್ಪ ಅಮ್ಮನ ಮುಖಕ್ಕೆ ಮಸಿ ಬಳಿಯುವಂತಹ ಕೆಲಸ ಮಾಡಲು ಇವಳಿಗೆ ಮನಸ್ಸಾದರೂ ಹೇಗೆ ಬಂತು? ಅವರು ಈ ವಿಚಾರ ತಿಳಿದರೆ ಇವಳನ್ನು ಕ್ಷಮಿಸಿಯಾರೇ? ಊರವರೂ, ನೆಂಟರಿಷ್ಟರೂ, ಅಕ್ಕಪಕ್ಕದವರು ಇವಳನ್ನು ನಿಂದಿಸದೇ ಬಿಟ್ಟಾರೇ? ನಮ್ಮ ಸುಸಂಸ್ಕೃತವಾದ ಮನೆತನದ ಹೆಸರನ್ನು ಮಣ್ಣುಪಾಲು ಮಾಡಿಯಾಯ್ತಲ್ಲಾ! ಇದನ್ನೆಲ್ಲಾ ಯೋಚಿಸಿ, ಚಿಂತಿಸುವಾಗ ಹೃದಯವೇ ಇಬ್ಭಾಗವಾದಂತಾಗುತ್ತದೆ. ಅಕ್ಕನ ಬಗೆಗೆ ಅಸಹ್ಯ ಮತ್ತು ಜಿಗುಪ್ಸೆ ದ್ವಿಗುಣಗೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ಮಲಗಿದರೆ ನಿದ್ದೆಯೇ ಹತ್ತುವುದಿಲ್ಲವೆಂದು ಅನಿಸುತ್ತಿದೆ. ಗಂಟೆ ಹನ್ನೆರಡು ಬಡಿಯಿತು. ಅಣ್ಣ, ಅಕ್ಕ ಇಬ್ಬರೂ ಹಾಯಾಗಿ ನಿದ್ದೆಗೆ ಜಾರಿದ್ದರು.
     ಮರುದಿನ ಎಂದಿನಂತೆ ಎದ್ದೆವು. ಅಕ್ಕ ಎಂದಿನ ಲವಲವಿಕೆಯಿಂದಲೇ ಇದ್ದಳು. "ಹೌದೇ ಸುಮಾ, ನಿನ್ನೆ ಸಂಜೆಯಿಂದಲೇ ನಿನ್ನನ್ನು ಗಮನಿಸುತ್ತಾ ಇದ್ದೇನೆ. ಏಕೆ ಸಪ್ಪಗಿದ್ದಿ? ನಿನ್ನೆ ರಾತ್ರಿ ಸರಿಯಾಗಿ ಊಟ ಕೂಡಾ ಮಾಡಲಿಲ್ಲವಲ್ಲಾ ನೀನು? ಹೋಗಲಿ ರಾತ್ರಿ ನಿದ್ದೆನಾದ್ರೂ ಬಂತಾ? ಮೈ ಹುಷಾರಿಲ್ವಾ? ಏನಾದರೂ ಚಿಂತೆಯೇ?" ಕೇಳಿದಳು ಅಕ್ಕ ನನ್ನ ಹೆಗಲ ಮೇಲೆ ಕೈಹಾಕುತ್ತಾ.
"....."

"ಏಕೆ ಮೌನ ಪುಟ್ಟಾ? ಏನು ತೊಂದರೆ ನಿನಗೆ? ಏನಿದ್ದರೂ ನನ್ನ ಹತ್ತಿರ ಅಥವಾ ಶ್ಯಾಮಣ್ಣನ ಬಳಿ ಹೇಳು. ಸುಮ್ಮನೇ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲೇ ಕೊರಗಬೇಡ. ಮನಸ್ಸಿನ ಆರೋಗ್ಯ ಬಹಳ ಮುಖ್ಯ. ಮಾನಸಿಕ ಆರೋಗ್ಯದ ಮೇಲೆ ದೈಹಿಕ ಆರೋಗ್ಯವೂ ಅವಲಂಬಿಸಿರುತ್ತದೆ."
’ಆಹಾ...... ನನಗೇ ಬುದ್ಧಿವಾದ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದಾಳೆ’ ತಿರಸ್ಕಾರದ ನೋಟ ಬೀರಿದೆ. ಅವಳದನ್ನು ಗಮನಿಸಲಿಲ್ಲ.
ಆಗಬಾರದ್ದು ಆಗಿರುವಾಗ, ಅದೂ ನನ್ನ ಸ್ವಂತ ಒಡಹುಟ್ಟಿದ ಅಕ್ಕನೇ ಅಡ್ಡದಾರಿ ಹಿಡಿದಿರುವಳೆಂದರೆ...? ಛೇ...ಒಡೆದು ಓದಿದ ಪತ್ರವನ್ನು ಅವಳಿಗೆ ತೋರಿಸಲಾರದೆ, ಅವಳನ್ನು ಈ ವಿಚಾರವಾಗಿ ಕೇಳಲೂ ಧೈರ್ಯವಿಲ್ಲದೆ ಹೆಣಗಾಡಿದೆ. ಯಾವ ಬಾಯಿಂದ ಕೇಳಲಿ? ಪತ್ರವನ್ನು ಹೇಗೆ ತಾನೇ ಕೊಡಲಿ? ಮೂಕವೇದನೆಯೇ ನನ್ನ ಪಾಲಾಯಿತು. ಒರ್ವ ಸ್ತ್ರೀಯ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯಕ್ಕೆ ಪರಿಮಿತಿಗಳಿವೆ. ಅದನ್ನೂ ಮೀರಿದ್ದಾಳಲ್ಲಾ ಇವಳು?! ಓದಲೆಂದು ನಗರಕ್ಕೆ ಕಳುಹಿಸಿದರೆ ಹೀಗಾ ಮಾಡುವುದು ಇವಳು?
ಮೂರನೇ ದಿನ ಅಣ್ಣ ನಿದ್ರಿಸಿದ ನಂತರ ಅಕ್ಕನೊಟ್ಟಿಗೆ ಮಲಗಿಕೊಂಡಿದ್ದ ನಾನು ಎದ್ದು ಕುಳಿತೆ. ಪತ್ರದ ವಿಚಾರವಾಗಿ ಕೇಳಿ, ಮನೆಯ ಮರ್ಯಾದೆ, ಗೌರವ ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಬಗೆ ಹೇಗೆಂದು ಮಾತನಾಡಲೇಬೇಕೆಂದು ದೃಢವಾಗಿ ನಿಶ್ಚಯಿಸಿದೆ. ನಾಳೆ ಊರಿಡೀ ಕೇಳುವ, ಕಾಣುವ ಸುದ್ದಿಯಲ್ಲವೇ ಇದು. ಮನೆಯ ಗೌರವವನ್ನು ಕಾಪಾಡುವುದು ಮನೆಯ ಮಗಳಾದ ನನ್ನ ಕರ್ತವ್ಯ ಕೂಡಾ. "ಅಕ್ಕಾ" ಎಂದು ಹಲವು ಬಾರಿ ಕರೆದೆ. ಆಕೆಗೆ ನಿದ್ದೆ ಹತ್ತಿದ್ದರಿಂದ ನನ್ನ ಕರೆ ಕೇಳಿಸಲೇ ಇಲ್ಲ. ನಾಳೆ ಕೇಳೋಣವೆಂದುಕೊಂಡು ಮತ್ತೆ ಹಾಸಿಗೆಯಲ್ಲುರುಳಿದೆ.
     ಮರುದಿನ ಬೆಳಗ್ಗೆ ಅಣ್ಣನೆದುರಿಗೆ ಅವಳನ್ನು ಈ ವಿಚಾರ ಕೇಳುವುದು ತರವಲ್ಲ, ಇಂದು ರಾತ್ರಿಯವರೆಗೆ ಕಾದು ಅಣ್ಣ ಮಲಗಿದ ನಂತರ ಕೇಳುತ್ತೇನೆ ಎಂದುಕೊಂಡು ಸುಮ್ಮಗಾದೆ. ಮೂರು ದಿನಗಳಿಂದ ಸರಿಯಾದ ನಿದ್ದೆ ಇಲ್ಲದ ಕಾರಣ ತಲೆನೋವು ಬೇರೆ. ಆ ದಿನ ಕಾಲೇಜಿಗೆ ಹೋಗದೇ ಮನೆಯಲ್ಲೇ ಉಳಿದೆ. ಅಣ್ಣ, ಅಕ್ಕ ಇಬ್ಬರೂ ಕಾಲೇಜಿಗೆ ತೆರಳಿದ ನಂತರ ಬಾಗಿಲನ್ನು ಭದ್ರಪಡಿಸಿಕೊಂಡೆ. ಹಾಸಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಮಗ್ಗುಲು ಬದಲಾಯಿಸುತ್ತಾ ಮಲಗಿದರೂ ನಿದ್ದೆ ಹತ್ತಿರ ಸುಳಿಯಲಿಲ್ಲ. ಆದರೂ ಮಧ್ಯಾಹ್ನದವರೆಗೂ ಮಲಗಿದೆ. ಒಂದು ಗಂಟೆ ಹೊಡೆಯಿತು. ಯೋಚನೆ ಮಾಡಿ ಮಾಡಿ ತಲೆ ಹುಣ್ಣಾಗಿತ್ತು. ಒಂದು ನಿರ್ಧಾರಕ್ಕೂ ಬರಲಾಗುತ್ತಿಲ್ಲವಲ್ಲಾ ಎಂದು ಮೌನವಾಗಿ ಅತ್ತುಬಿಟ್ಟೆ. ಗಂಟಲು ತುಂಬಾ ಒಣಗಿಹೋಗಿತ್ತು. ಒಂದು ಲೋಟ ನೀರು ಕುಡಿದು ಅಕ್ಕನ ಹೆಸರಿಗೆ ಬಂದ ಆ ಪತ್ರವನ್ನು ಎರಡನೇ ಬಾರಿ ಓದಲು ತೆಗೆದೆ.
ಪ್ರೀತಿಯ ರೇಖಾ,
ನೀನು ತಿಳಿದಿರುವಂತೆ ನಾನು ಯಾವತ್ತೂ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕ, ಮನಸ್ಸು ಬಿಚ್ಚಿ ಮಾತನಾಡುವವ. ಹಾಗೆಯೇ ಮನಸ್ಸು ಬಿಚ್ಚಿ ಬರೆಯುತ್ತಿದ್ದೇನೆ. ನಾನು ನಿನ್ನನ್ನು ತುಂಬಾ ಪ್ರೀತಿಸಿದ್ದೆ ನಿಜ. ಈಗಲೂ ನನ್ನ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ನೀನೇ ತುಂಬಿದ್ದೀಯ. ಆದರೆ...ಆದರೆ...ನನ್ನ ತಾಯಿಯ ಆರೋಗ್ಯ ದಿನೇ ದಿನೇ ಹದಗೆಡುತ್ತಿದೆ. ಆಕೆಯ ಅಣ್ಣನ ಮಗಳು ಮಾಧವಿಯನ್ನು ಇನ್ನೊಂದು ತಿಂಗಳೊಳಗಾಗಿ ಮದುವೆ ಆಗುವಂತೆ ಒತ್ತಾಯಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಳೆ. ನನಗೆ ಬೇರೆ ದಾರಿಯೇ ಕಾಣುತ್ತಿಲ್ಲ. ಇತ್ತ ನಿನ್ನನ್ನು ಬಿಡುವ ಹಾಗಿಲ್ಲ. ನಿನ್ನೆ, ನನ್ನ ನಿನ್ನ ಪ್ರೇಮ ಸಂಬಂಧವನ್ನು ತಿಳಿಸೋಣವೆಂದುಕೊಂಡು ಅಮ್ಮನ ಬಳಿಗೆ ಹೋಗಿದ್ದೆ. ನನ್ನಿಂದ ಮೊದಲೇ ಮದುವೆ ಪ್ರಸ್ತಾಪವೆತ್ತಿದ ಅವಳು, ನಾನು ಚಿಕ್ಕವನಿರುವಾಗಲೇ ನನ್ನ ಹಾಗೂ ಮಾಧವಿಯ ಮದುವೆ ಬಗ್ಗೆ ಕನಸ್ಸು ಕಂಡಿದ್ದಾಗಿ ತಿಳಿಸಿದಳು. ಅವಳನ್ನೇ ಮನೆ ಸೊಸೆಯನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕೆಂಬುದು ಅವಳ ಮಹದಾಸೆ. ನನ್ನ ಮಾವನವರೂ ಬಂದು ಈ ವಿಷಯವಾಗಿ ಅಮ್ಮನ ಬಳಿ ಮಾತನಾಡಿ ಹೋಗಿದ್ದಾರಂತೆ. ನನಗೆ ಈ ವಿಚಾರವಾಗಿ ಇದುವರೆಗೆ ಏನೇನೂ ಗೊತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಅಮ್ಮ ಇದನ್ನೆಲ್ಲಾ ಹೇಳುತ್ತಿರುವಾಗ ಸಿಡಿಲೇ ಎರಗಿ ನನ್ನ ಮೇಲೆ ಬಿದ್ದಂತೆನಿಸಿತು. ಒಂದು ವೇಳೆ ನಾನು, ನನ್ನ ಹಾಗೂ ನಿನ್ನ ವಿಷಯವನ್ನು ಈ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ತಿಳಿಸಿದರೆ ಕೆಲವು ತಿಂಗಳುಗಳ ಕಾಲ ಬದುಕಿರಬಹುದಾದ ಅವಳು ಕೆಲ ದಿನಗಳಲ್ಲೇ ಅಥವಾ ವಿಷಯ ತಿಳಿಸಿದಾಕ್ಷಣ ಪ್ರಾಣಬಿಡಬಹುದು. ನೀನು ಎರಡು ತಿಂಗಳ ಗರ್ಭಿಣಿಯಾಗಿರುವ ವಿಚಾರ ನೀನು ಕಳೆದ ವಾರ ನಮ್ಮ ಭೇಟಿಯಲ್ಲಿ ಹೇಳಿದಾಗ ನಮ್ಮ ಮದುವೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಮಾತನಾಡಿ ಬೇಗ ನಿನ್ನನ್ನು ನನ್ನ ಹೆಂಡತಿಯನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವುದರಲ್ಲಿದ್ದೆ. ಆದರೆ ಈಗ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯೇ ತಲೆ ಕೆಳಗಾಗಿದೆ. ನೀನು ಯಾರಾದರೂ ಡಾಕ್ಟರ್ ಹತ್ತಿರ ಸಮಸ್ಯೆಯನ್ನು ಬಗೆಹರಿಸಿಕೊ. ನಾನು ಬೇಕಾದರೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡುವೆ. ಮತ್ತೆ ನಮ್ಮಿಬ್ಬರ ನಡುವೆ ನಡೆದುದೆಲ್ಲವನ್ನೂ ಕೆಟ್ಟ ಕನಸೆಂದುಕೊಂಡು ಮರೆತುಬಿಡು. ಬಹುಶ: ನೀನು ನನ್ನ ಪತ್ರವನ್ನು ಅಂಚೆ ಮೂಲಕ ನಿರೀಕ್ಷಿಸಿರಲಿಕ್ಕಿಲ್ಲ ಅಲ್ಲವೇ? ಈ ವಾರದ ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ನಾನು ನಿನ್ನನ್ನು ಭೇಟಿಯಾಗುವೆನು." - ಮೋಹನ
ಪತ್ರ ಓದಿ ಮುಗಿಸಿದವಳೇ, "ಮೋಸಗಾರ, ಪಾಪಿ, ಹೇಡಿ, ವಂಚಕ, ನಿರ್ದಯಿ" ಎಂಬ ಹತ್ತಾರು ಬಿರುದುಗಳನ್ನು ಕೊಟ್ಟೆ. ಅಂತೆಯೇ ಅಕ್ಕನಿಗೆ, "ವಿಶ್ವಾಸಘಾತಕಿ, ನಯವಂಚಕಿ, ಕಪಟಿ, ನಿಷ್ಕರುಣಿ, ನಮ್ಮ ಸುಖಸಂಸಾರದ ಸಂತೋಷಕ್ಕೆ ಧಕ್ಕೆ ತಂದವಳು" ಎಂದೆಲ್ಲಾ ಜೋರಾಗಿ ಬೈದುಬಿಟ್ಟೆ. ಪತ್ರವನ್ನು ಮಡಿಸಿದೆ. ಅದನ್ನು ಸುಟ್ಟು ಬೂದಿ ಮಾಡುವಷ್ಟು ಕೋಪ ಉಕ್ಕಿ ಬಂದಿತು. ಸಾವರಿಸಿಕೊಂಡು ಪುನ: ಪತ್ರವನ್ನು ಕೈಗೆತ್ತಿಕೊಂಡೆ. "ಅಕ್ಕಾ ರೇಖಾ, ಏಕೆ ಹೀಗೆ ಮಾಡಿಬಿಟ್ಟೆ?" ಎನ್ನುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಕಣ್ಣುಗಳು ವಿಳಾಸವನ್ನು ಓದಿದವು. ’ರೇಖಾ. ಸಿ".....ಅರೇ ನನ್ನಕ್ಕ ರೇಖಾ. ಪಿ! ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಕಣ್ಣರಳಿಸಿ ನೋಡಿದೆ. ’ರೇಖಾ. ಸಿ’ ಎಂದೇ ಆಗಿತ್ತು. ಹೆಸರೊಂದನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಮಿಕ್ಕೆಲ್ಲಾ ವಿಳಾಸವೂ ಒಂದೇ. ಅಂದರೆ ನಮ್ಮ ಬೀದಿಯ ಕೊನೆಯ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಏಕಾಂಗಿಯಾಗಿ ವಾಸಿಸುತ್ತಿರುವ ರೇಖಾಳೇ ಇರಬೇಕು ಈ ರೇಖಾ. ಸಿ! ಅಂದರೆ ಅಂಚೆಯವರು ಅವಳ ಮನೆಗೆ ಹಾಕಬೇಕಾಗಿದ್ದ ಪತ್ರವನ್ನು ತಪ್ಪಿ ನಮ್ಮ ಮನೆಯೊಳಗೆ ಹಾಕಿರಬೇಕು. ಕಾಗದವನ್ನು ಒಡೆದು ಓದಿದ ಮೇಲೆ ಆ ಮನೆಗೆ ಕೊಡುವುದು ಸರಿಯಲ್ಲವೆಂದುಕೊಂಡು ಚೂರು ಚೂರು ಮಾಡಿ ಕಸದ ಬುಟ್ಟಿಗೆ ಹಾಕಿದೆ. ಛೇ....ಎಂತಹ ಅನಾಹುತವಾಗಿ ಬಿಟ್ಟಿದೆ. ನನ್ನಕ್ಕನ ಬಗ್ಗೆ ಏನೆಲ್ಲಾ ಕೀಳಾಗಿ ಗ್ರಹಿಸಿಬಿಟ್ಟೆ. ಈ ಐದೂ ದಿನಗಳಿಂದ ಅಕ್ಕನನ್ನು ಜಿಗುಪ್ಸೆಯಿಂದ, ತಿರಸ್ಕಾರ ಭಾವನೆಯಿಂದ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದ ಮನಸ್ಸು ಈಗ ಒಮ್ಮೆಲೇ ತಿಳಿಯಾಯಿತು. ಸಾವಕಾಶವಾಗಿ ನಿರಾಳವಾಗಿ ಉಸಿರಾಡಿದೆ. ಐದು ದಿನಗಳಿಂದ ಊಟ, ನಿದ್ದೆ ಸರಿಯಾಗಿಲ್ಲದೇ ಮುಖ ಕಂಗೆಟ್ಟದ್ದನ್ನು ಕನ್ನಡಿಯಲ್ಲಿ ನೋಡಿಕೊಂಡೆ. ಎಂತಹ ವಿಚಿತ್ರವೆನಿಸಿತು ನನಗೆ. ನಮ್ಮ ಸ್ವಂತದವರ, ಒಡಹುಟ್ಟಿದವರ ಮೇಲೆ ಕೆಟ್ಟ ಭಾವನೆ ಬಂದರೆ ತಿರಸ್ಕಾರ, ಒಳ್ಳೆಯ ಭಾವನೆ ಬಂದರೆ ಮಮಕಾರ. ಜೀವನವೇ ಹೀಗೇ, ಸುಖ ಬಂದರೆ ಸಂತೋಷಪಡುವುದು, ದು:ಖ ಬಂದರೆ ಮರುಗುವುದು. ಅಕ್ಕನ ಮೇಲಿದ್ದ ವಿಶ್ವಾಸ ಮತ್ತೆ ಜೀವ ತಳೆಯಿತು.
     ವಿಳಾಸದಲ್ಲಿದ್ದ ಸೂಕ್ಷ್ಮ ವಿಚಾರವನ್ನು ಸರಿಯಾಗಿ ಗಮನಿಸದೆ ಅಕ್ಕನ ಮೇಲೆ ವಿನಾಕಾರಣ ಸಂದೇಹಪಟ್ಟು ತಿರಸ್ಕಾರ ಮೂಡಿಸಿಕೊಂಡದಕ್ಕೆ ನನ್ನನ್ನೇ ನಾನು ಧಿಕ್ಕರಿಸಿಕೊಂಡೆ. ’ಹೇಳಿದು ಸುಳ್ಳಾಗಬಹುದು... ಕೇಳಿದ್ದು ಸುಳ್ಳಾಗಬಹುದು, ನೋಡಿದ್ದು ಸುಳ್ಳಾಗಬಹುದು, ನಿಧಾನಿಸಿ ಯೋಚಿಸಿದಾಗ ನಿಜವು ತಿಳಿವುದು....’ ಎಂಬ ಚಿತ್ರಗೀತೆಯೊಂದರ ಸಾಲುಗಳು ನೆನಪಾದವು.
ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿ ಪತ್ರಿಕೆಯನ್ನೆತ್ತಿಕೊಂಡಿ ಹೋಗಿ ಹೊರಗೆ ಜಗಲಿಯಲ್ಲಿ ಕುಳಿತೆ. ಸಂಜೆ ಆಗಿತ್ತು. ಕಾಲೇಜಿಗೆ ಹೋಗಿದ್ದ ಅಕ್ಕನ ಬರುವಿಕೆಗಾಗಿ ಕಾದೆ. ಅಕ್ಕನ ಮೇಲಿದ್ದ ಮೊದಲಿನ ಒಲವು ತುಂಬಿ ಹರಿದು ಬಂದಿತ್ತು. ಪಕ್ಕದ ಬೀದಿಯ ಹೆಂಗಸರಿಬ್ಬರು,"ಪಾಪ ರೇಖಾ" ಎನ್ನುತ್ತಾ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದದ್ದು ಕೇಳಿಸಿತು. ನಾನು ಹೆಚ್ಚು ತಲೆಕೆಡಿಸಿಕೊಳ್ಳಲಿಲ್ಲ. ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತಿನಲ್ಲಿ ವಠಾರದ ಎಲ್ಲಾ ಮನೆಯವರೂ ನಮ್ಮ ಬೀದಿಯ ಕೊನೆಯ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಜಮಾಯಿಸುತ್ತಿದ್ದದ್ದು ನಮ್ಮ ಮನೆಯ ಜಗಲಿಗೆ ಕಾಣಿಸಿತು. ಅಷ್ಟರಲ್ಲೇ ಅಕ್ಕ ಬಂದಳು. 
"ಸುಮಾ, ಕೊನೇ ಮನೆ ರೇಖಾ ನೇಣು ಬಿಗಿದು ಆತ್ಮಹತ್ಯೆ ಮಾಡಿಕೊಂಡಳಂತೆ. ಯಾರೋ ನಂಬಿಸಿ ಪಾಪದವಳಿಗೆ ಮೋಸ ಮಾಡಿಬಿಟ್ಟರಂತೆ. ಎರಡು ತಿಂಗಳ ಗರ್ಭಿಣಿಯೂ ಆಗಿದ್ದಳಂತೆ ಅವಳು" ಎನ್ನುತ್ತಾ ಬಂದಳು. ಒಮ್ಮೆಲೇ ನಾನು ದಿಗ್ಭ್ರಾಂತಳಾಗಿ, "ಹೌದಾ ಅಕ್ಕಾ" ಎನ್ನುತ್ತಾ ಅಕ್ಕನೊಂದಿಗೆ ಒಳ ನಡೆದೆ.

ತ್ರಿವೇಣಿ ವಿ ಬೀಡುಬೈಲು,
ಮಂಗಳೂರು.

Monday, July 27, 2015

"ಒಂದೈದೇ ನಿಮಿಷ...!" - ಹಾಸ್ಯ ಲೇಖನ.

ಒಂದೈದೇ ನಿಮಿಷ...!

ಈ ಹೆಮ್ಮಕ್ಕಗೊಕ್ಕೆ ಸಮಯದ ಪರಿವೇ ಇರ‍್ತಿಲ್ಲೆ ಹೇಳಿ ಗೆಂಡುಮಕ್ಕಳ ತಲೆಬೆಶಿ....ಜೆಂಭರಕ್ಕೆಲ್ಲಿಗಾದರೂ ಹೋಪಲಿದ್ದರೆ ಅಥವಾ ಮನೇಲಿ ಪೂಜೆ, ಜೆಂಭರ ಇದ್ದತ್ತು ಹೇಳಿಯಾದರೆ, ಈ ಹೆಂಡತಿದೊಂದು ಸೀರೆ ಸುತ್ತಿಯೇ ಆವುತ್ತಿಲ್ಲೆ ಹೇಳಿ ಶೇಖಡ ೯೮ ಗೆಂಡುಮಕ್ಕಳ ತಲೆಬೇನೆ..! ಅಲ್ಲಿ ಪೂಜೆಗೆ, ಹೋಮಕ್ಕೆ ಕೂದ ಭಟ್ರು, "ಆತಾ ಎಲ್ಲಿ ಹೆಂಡತಿಯ ದಿನಿಗೇಳಿ, ಸಂಕಲ್ಪ ಮಾಡ್ಲಾತು, ಧಾರೆಗೆ ಹೊತ್ತಾಯ್ಕೊಂಡು ಬಂತು, ಬೇಗ ಕೂಸಿನ ಕರಕ್ಕೊಂಡು ಬನ್ನಿ, ಹೆಂಡತಿಯ ಕರಕ್ಕೊಂಡು ಬನ್ನಿ" ಹೇಳಿ ಹೇಳಿಯೇ ದೊಂಡೆ ಒಣಗಿ ಹೋಗಿರ‍್ತು ಪಾಪ! ಧಾರೆ ಸಮಯ, ಮುಹೂರ್ತದ ಗಳಿಗೆ ರಜ್ಜ ಮೀರಿರೂ ಪರ್ವಾಗಿಲ್ಲೆ, ಸೀರೆ, ಡ್ರೆಸ್ಸಿಂಗ್ ಸಮ ಆಗದ್ದೇ ಹೆರ ಬಪ್ಪಲೇ ತಯಾರಿರ‍್ತವಿಲ್ಲೆ ಹೆಮ್ಮಕ್ಕೊ ಆಗಲಿ, ಕೂಸುಗಳೇ ಆಗಲಿ! ಏವ ಟೆನ್‍ಷನ್ ಇಲ್ಲದ್ದೇ ನಿಧಾನಕ್ಕೆ ವಸ್ತ್ರ ಸುತ್ತಿಯೋಂಡು, ಸರಿ ಮಾಡಿಯೊಂಡೇ ಇರ‍್ತವು! "ಇದಾ ಭಟ್ಟ ಮಾಮ ದಿನಿಗೇಳ್ತಾ ಇದ್ದವು, ಬೇಗ ಬರೇಕಡ" ಹೇಳಿ ಗೆಂಡ ಬಾಗಿಲ ಬುಡಂದ ಹೆರಂದಲೇ ಹೇಳಿರೆ, ಸೀರೆ ಸುತ್ತಿಯೋಂಡೇ ಪಾಪದ ಭಟ್ರಿಂಗೆ ಧರ್ಮಕ್ಕೇ ನಾಲ್ಕು ಬೈಗುಳ ಈ ಹೆಮ್ಮಕ್ಕಳ ಕೈಯಿಂದ! "ಎಂತ ಹೀಂಗೊಂದು ಅರ್ಜೆಂಟು ಅವರದ್ದು? ಒಟ್ಟಾರೆ ಬೇಗ ಮಂತ್ರ ಹೇಳಿ ಮುಗುಶಿ ಇನ್ನೊಂದಿಕ್ಕೆ ಹೋಯೆಕ್ಕನ್ನೇ, ಸುಮ್ಮಗೆ ಕೂರಿ ಒಂದರಿ... ಈ ಭಟ್ರ ಅರ್ಜೆಂಟು ಎಲ್ಲಾದಿಕ್ಕೆ ಇದ್ದದ್ದೇ...ಭಟ್ರ ಕತೆ ಗೊಂತಿದ್ದೆನಗೆ...ಅಲ್ಲಡಾ, ಇಲ್ಲಿ ಸೀರೆ ಸುತ್ತುಲೆ ಹೇಳಿ ಒಳ ನುಗ್ಗಿದ್ದಷ್ಟೇ, ಅಷ್ಟರಲ್ಲೇ ಆತಾ, ಆತಾ, ಬನ್ನಿ, ಬನ್ನಿ ಹೇಳಿ ಬೊಬ್ಬೆ ಹಾಕುತ್ತವು, ಸೀರೆ ಸುತ್ತಿಯಾದ್ರಲ್ಲದಾ ಹೆರ ಬಪ್ಪದು?!" ಹೇಳಿ! ಆಚ ಹೊಡೆಲಿ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಕ್ಕೆ ಬಂದ ಗುರ‍್ತಿನವರತ್ತರೆ ಹೆಮ್ಮಕ್ಕೊಗೆ ಭಟ್ರ ಬೈಗುಳ, "ಎಲ್ಲಾ ದಿಕ್ಕೆ ಹೀಂಗೇ, ಹೆಮ್ಮಕ್ಕಳದ್ದು ಹೆರಟು ಸಮಯಕ್ಕೆ ಸರಿಯಾಗಿ ಬಪ್ಪದು ಹೇಳಿಯೇ ಇಲ್ಲೆ" ಹೇಳಿ!... ಈಚ ಹೊಡೇಲಿ ಇದರೆಲ್ಲಾ ಕೇಳಿಸಿಯೊಂಡ ಗೆಂಡಂದಿರಿಂಗೆ ಎಂತ ಮಾಡೇಕು ಹೇಳಿಯೇ ಗೊಂತಾವುತ್ತಿಲ್ಲೆ! ಮೋರೆಯ ಹುಳಿ ಹುಳಿ ಮಾಡಿಯೊಂಡು ಭಟ್ರತ್ರೆ ಹೋಗಿ, "ಹೆರಟಾಯ್ಕೊಂಡು ಬಂತು ಅದರದ್ದು, ಒಂದೈದ್ನಿಮಿಷಲ್ಲಿ ಬತ್ತು" ಹೇಳಿ ಸಮಾಧಾನ ಪಡಿಸುದೊಂದೇ ದಾರಿ ಅದು ಸೀರೆ ಸುತ್ತಿ ಮೋರೆಯ ಚೆಂದ ಮಾಡಿ ಬಪ್ಪನ್ನಾರ! ಕೆಲವು ಭಟ್ಟಕ್ಕೊಗೆ ಈ ಹೆಮ್ಮಕ್ಕೊ ಸರಿಯಾದ ಸಮಯಕ್ಕೆ ಹೆರಟು ಬಾರದ್ದರೆ ಮಹಾ ಕೋಪ ಬತ್ತು! "ಡ್ರೆಸ್ ಮತ್ತೆ ಮಾಡಿಯೊಂಡು ಕೂರಲಿಯಪ್ಪಾ, ಇಲ್ಲಿ ಮುಹೂರ್ತ ಮೀರ‍್ತಾ ಇದ್ದು! ಒಂದರಿ ಬೇಗ ಕರಕ್ಕೊಂಡು ಬನ್ನಿ, ಹೀಂಗಾದರೆ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ ಎಷ್ಟೊಂತ್ತಿಂಗೆ ಮುಗಿವದು?! ಮಧ್ಯಾಹ್ನ ಬಾಳೆ ಹಾಕುವಾಗ ಗಂಟೆ ಎರಡಕ್ಕು, ಮತ್ತೆ ಭಟ್ರು ನಿಧಾನ ಮಾಡಿದವು ಹೇಳಿ ಮಾತು ಕೇಳಿಕೊಳ್ಳೇಕು ಎಂಗೊ" ಹೇಳಿ ಬೇಗ ಕರಕ್ಕೊಂಡು ಬನ್ನಿ ಹೇಳಿ ತಾಕೀತು ಮಾಡುತ್ತವು! ಎಂತಾರೂ ಉಭಯ ಸಂಕಟಕ್ಕೆ ಸಿಕ್ಕಿಹಾಕಿಕೊಂಬದು ಈ ಸೀರೆ ಸುತ್ತಿಯೊಂಡು ಅಲಂಕಾರ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ತಡ ಮಾಡ್ತಾ ಇಪ್ಪ ಹೆಮ್ಮಕ್ಕಳ ಕೈ ಹಿಡುದ ಗೆಂಡುಮಕ್ಕೊ! ಅಥವಾ ಡ್ರೆಸ್ ಮಾಡಿಕೊಂಡಿಪ್ಪ ಕೂಸಿನ ಅಬ್ಬೆ ಅಪ್ಪ! ಒಂದರಿ ಭಟ್ರ ಹತ್ತರೆ, ಇನ್ನೊಂದರಿ ಸೀರೆ ಸುತ್ತಿಯೋಂಡಿಪ್ಪ ಹೆಮ್ಮಕ್ಕಳ ಬಾಗಿಲ ಬುಡಕ್ಕೊರೆಗೆ ಗೆಂಡಂದಿರದ್ದು ನಾಲ್ಕಾರು ಸಲ ಹೋಗಿ ಬಂದಾಗಿರ‍್ತು ಬೀಟ್ ಪೊಲೀಸಿನವರ ಹಾಂಗೆ, "ಆತಾ... ಆತಾ?" ಕೇಳಿಯೋಂಡು! ಸೀರೆ ಸುತ್ತಿ, ಲಾಯ್ಕಕ್ಕೆ ಹೆರಟು ಬಂದ ಮತ್ತೆ ಅಷ್ಟು ಹೊತ್ತು ತಡವಾತು ತಡವಾತು ಹೇಳಿಯೊಂಡು ಅಂಬರಿಪು ಮಾಡಿಕೊಂಡಿತ್ತ ಭಟ್ರು ಹೆರಟು ಬಂದ ಹೆಮ್ಮಕ್ಕಗೆ ಎಷ್ಟು ಹೊತ್ತು ನಿಂಗೊಗೆಲ್ಲಾ ಸೀರೆ ಸುತ್ತಿ ಬಪ್ಪಲೆ, ತಡವಾಯ್ಕೊಂಡು ಬಂತು ಹೇಳಿ ಒಂದು ಮಾತೂ ಬೈತ್ತವಿಲ್ಲೆ! ನೆಗೆ ಮಾಡಿಯೊಂಡು, "ಬನ್ನಿ.... ಬನ್ನಿ ಅಕ್ಕ, ಮೆಲ್ಲಾಂಗೆ ಆಚ ಹೊಡೆಂಗೆ ಹೋಗಿ, ಗೆಂಡನ ಬಲದ ಹೊಡೆಲಿಪ್ಪ ಆ ಮಣೆಲಿ ಕೂದುಕೊಳ್ಳಿ" ಹೇಳಿಯೊಂಡು ಮಂತ್ರ ಪಠಣವ ಮುಂದುವರ‍್ಸುತ್ತವು! ಇಷ್ಟು ಸಮಾಧಾನಲ್ಲಿ ಭಟ್ರು ಹೇಳಿದ್ದರ ಕೇಳಿದ ಮತ್ತೆ ಹೆಂಡತಿಗೆ ಸಂಶಯ, ಅರ್ಜೆಂಟು ಮಾಡಿದ್ದು ಭಟ್ರೋ ಅಥವಾ ತನ್ನ ಗೆಂಡನಾ ಹೇಳಿ! "ನೋಡಿ ಭಟ್ರು ಎಷ್ಟು ಸಮಾಧಾನಲ್ಲಿದ್ದವು ಹೇಳಿ! ನಿಂಗಳೇ ಅರ್ಜೆಂಟು ಮಾಡುದು" ಹೇಳಿ ಸಣ್ಣಕ್ಕೆ ಗೆಂಡನ ತೊಡಗೋ, ಕೈಗೊ ಚೂಂಟಿದರೂ ಆತು! ಹೆಮ್ಮಕ್ಕೊ ಹೆರಟು ಬಪ್ಪಷ್ಟು ಹೊತ್ತು ಭಟ್ರ, ನೆಂಟರ ಎದುರಂದ ಹಾಂಗೆ ಬಂದ ಮತ್ತೂ ಅದರ ಎದುರಿಂಗೆ ಮುಜುಗರಕ್ಕೆ ಒಳಗಪ್ಪವ್ವು ಗೆಂಡುಮಕ್ಕಳೇ!
ಎಲ್ಲಿಗಾದರೂ ಹೋಪಲಿದ್ದರೆ ಎರಡು ನಿಮಿಷಲ್ಲಿ ಶರ್ಟು, ಪ್ಯಾಂಟ್ ಹಾಕಿಕ್ಕಿ "ಆತಾ ಹೆರಡುವನಾ?" ಹೇಳಿ ಗೆಂಡುಮಕ್ಕೊ ಹೆಂಡತಿ ಹತ್ತರೆ ಕೇಳಿರೆ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಎಲ್ಲಾ ಹೆಮ್ಮಕ್ಕಳದ್ದೊಂದೇ ಉತ್ತರ, "ಒಂದೈದು ನಿಮಿಷ ಅಪ್ಪಾ, ಆತು ಬತ್ತೆ, ಸೀರೆ ನೆರಿಯೇ ಸರಿ ನಿಂದೊಡಿಲ್ಲೆ. ಸೆರಗುದೇ ಹಾಂಗೆ ಸರಿ ಹಿಡಿವಲೆ ಎಡ್ಕೊಂಡಿಲ್ಲೆ...ಆತಾ ಆತಾ ಹೇಳಿ ಕೇಳಿಯೋಂಡಿಪ್ಪ ಬದಲು ನೆರಿ ಹಿಡುದು ಕೊಡ್ಲಕ್ಕನ್ನೆ? ಅಂತೇ ಕೇಳೀಯೋಂಡಿದ್ದರೆ ಆವುತ್ತಾ ಇಲ್ಲಿ!? ಸುತ್ತಿ ಆಗಿ, ಹೆರಟಾದರೆ ಇಲ್ಲಿಯೇ ಕೂರ‍್ತನಾ, ಹೆರ ಬತ್ತಿಲ್ಲೆಯಾ ಆನು?!, ಒಟ್ಟಾರೆ ಆತಾ ಆತಾ ಹೇಳಿ ಕೇಳುದೊಂದು ನಿಂಗಳ ಕ್ರಮ" ಹೇಳಿ!
"ನಿನ್ನ ನೆರಿಯನ್ನೇ ಆರುದೇ ನೋಡ್ತವಿಲ್ಲೆ ಬಾ, ಹೇಂಗಿದ್ದರೂ ನೀನು ಚೆಂದವೇ" ಹೇಳಿ ಹಾಡಿ ಹೊಗಳಿದರುದೇ ಹೆಮ್ಮಕ್ಕೊ ಅವಕ್ಕೆ ಮನಸ್ಸಿಂಗೆ ಎಲ್ಲಾ ಸರಿ ಆತು ಹೇಳಿ ಕಂಡ ಮತ್ತಷ್ಟೇ ಡ್ರೆಸ್ ಮಾಡಿ ಹೆರ ಬಪ್ಪದು!

ಹೆಮ್ಮಕ್ಕಳ ಐದು ನಿಮಿಷ ಹೇಳಿರೆ ಅರ್ಧ ಗಂಟೆಗೆ ಸಮ ಹೇಳಿ ಗುಟ್ಟು ಗೊಂತಿಪ್ಪ ಕೆಲವು ಗೆಂಡಂದಿರು ಲೆಕ್ಕ ಹಾಕಿಯೇ ಮರುದಿನ ಎಲ್ಲಿಯಾರು ಜೆಂಭರಕ್ಕೊ ಮಣ್ಣೋ ಇಬ್ರೂ ಒಟ್ಟೀಂಗೆ ಹೋಪಲಿದ್ದು ಹೇಳಿಯಾದರೆ, ಮರುದಿನ ಹೆರಡುವ ಸಮಯವ ಹೆಂಡತಿಗೆ ತಿಳುಶುವಾಗ ಅರ್ಧ ಗಂಟೆ ಮೊದಲೇ ಗಡುವು ನೀಡಿರ‍್ತವು!"ಇದಾ ಸರೀ ಟೈಂಗೆ ಅಲ್ಲಿ ಹೋಗಿ ನಾವು ಎತ್ತೇಕಾರೆ ನಾಳೆ ಉದಿಯಪ್ಪಗ ೮.೩೦ ಗಂಟೆಗೇ ಹೆರಟು ರೆಡಿ ಆಯೇಕ್ಕು ನಿನ್ನದು" ಹೇಳಿ! ೯ ಗಂಟೆಗೆ ಹೆರಡೇಕಾದ ಸಮಯ ಆಗಿದ್ದರೆ ೮.೩೦ಗೆ ಸರೀ ಹೆರಟಾಯೇಕ್ಕು ಹೇಳುದು, ಅಂಬಗ ೯ಕ್ಕಾದರೂ ಹೆರಟಾವುತ್ತು ಹೆಂಡತಿದು ಹೇಳಿ ಅವರ ಅಂದಾಜು! ಆದರೂ ಅವರ ಲೆಕ್ಕಾಚಾರ ತಲೆಕೆಳಗಾಗಿರ‍್ತು! ಮನಸ್ಸಿಲಿ ಗ್ರೇಶಿಗೊಂಡ ಆ ’೯’ಗಂಟೆ... ೯.೩೦ ಆಗಿಯೇ ಹೋವುತ್ತು! ಗೆಂಡ ಚಾಪೆ ಕೆಳಂದ ಹೋಗಿ ಐಡಿಯಾ ಹಾಕಿದ್ದರೆ, ಹೆಂಡತಿ ರಂಗೋಲಿ ಅಡಿಯಂದ ಹೋಗಿ ಮಾಸ್ಟರ್ ಪ್ಲಾನ್ ಹಾಕಿರ‍್ತು!  ಕಾಲಜ್ಞಾನಿಗಿಂತ ಚುರುಕಿರ‍್ತು ಗೆಂಡನ ಎಲ್ಲಾ ರೀತಿ ಅಳವದರಲ್ಲಿ!
"ಇನ್ನೂ ಆಯಿದೆಲ್ಲೆಯಾ ಮಾರಾಯ್ತಿ ಹೆರಟು ನಿನ್ನದು?" ಕೇಳಿರೆ, "ಆತಪ್ಪಾ ಒಂದೈದು ನಿಮಿಷಲ್ಲಿ ಹೆರಟಿಕ್ಕಿ ಬತ್ತೆ...ನಿಂಗಳ ಈ ಅರ್ಜೆಂಟಿಲಿ ಮತ್ತೂ ಸರಿಯಾಯ್ಕೊಂಡಿಲ್ಲೆ ಸೀರೆ ಸುತ್ತುದು" ಹೇಳಿ ತಪ್ಪು ಗೆಂಡನ ಮೇಲೇ! "ನಿಂಗೊಗಾದರೆ ಎಂತಾ? ಪ್ಯಾಂಟ್ ಸುರುಕೊಂಡು ಅಂಗಿ ಹಾಕಿರೆ ಮುಗುತ್ತು! ಎಂಗೊಗೆ ಹಾಂಗಾ?!" ಹೇಳಿ ಮತ್ತೊಂದು ಬಾಣದೇ ಬತ್ತು ಹೆಚ್ಚು ಮಾತಾಡಿರೆ!



ಈ ಕತೆ ಜೆಂಭರಗೊಂಕ್ಕೆ ಹೋಪಾಗ ಮಾಂತ್ರ ಆದರೆ ಪರ್ವಾಗಿಲ್ಲೆ. ಆದರೆ ಸಿನೆಮ ನೋಡ್ಲೆ ಹೋಪಾಗ, ಪೇಟೆಗೆ ಸಾಮಾನು ತಪ್ಪಲೆ ಹೋಪಾಗ, ಅಂತೆ ತಿರುಗಾಡುಲೆ ಹೋಪಾಗಲೂ, ವಾಕಿಂಗ್ ಹೋಪಾಗಲೂ ಇದೇ ಕತೆ!...ಹೆಮ್ಮಕ್ಕಗೆ ಹೆರಡುಲೆ ಒಂದು ಗಂಟೆ ಆದರೂ ಬೇಕು ಹೇಳಿ ಗಂಡಸರ ಕಂಪ್ಲೇಂಟು! 
ಒಂದು ನೋಡಿರೆ ಈ ಗೆಂಡು ಮಕ್ಕೊ ಮಂಡೆಬೆಶಿ ಮಾಡಿಕೊಂಬದು ಸುಮ್ಮಗಲ್ಲ! ಹಲವು ಹೆಮ್ಮಕ್ಕೊ ಮಾತಿಂಗೆ ತಪ್ಪುದು ರಜ್ಜ ಹೆಚ್ಚಿಗೇ! ಸೀರೆ ಸುತ್ತುವ ವಿಚಾರಲ್ಲಿ ಮಾಂತ್ರ ಅಲ್ಲ! 
"ಇದಾ ಆನು ಹತ್ರಾಣ ಮನೆ ಅಕ್ಕಂಗೆ ಸಜ್ಜಿಗೆ ಕಾಸಿದ್ದರ ರಜ್ಜ ಕೊಟ್ಟಿಕ್ಕಿ ಬತ್ತೆ, ಅವ್ವು ಪಾಪ ಮಾಡಿಪ್ಪಗ ಮಾಡಿಪ್ಪಗ ಕೊಡ್ತವು" ಹೇಳಿ ಹೇಳಿಕ್ಕಿ ಒಂದು ಕರಡಿಗೆಲಿ ಹಾಕಿ ಹೆರಟು ನಿಂದ ಹೆಂಡತಿ ಹತ್ತರೆ "ಬೇಗ ಬತ್ತೆನ್ನೆ?" ಹೇಳಿ ಗೆಂಡ ಕೇಳಿದ ಹೇಳಿಯಾದರೆ, ಹೆಂಡತಿಯ ಉತ್ತರ, "ಹೋಗಿ ಕೊಟ್ಟಿಕ್ಕಿ ಸೀದಾ ಬಪ್ಪದೇ... ಕೆಲಸ ಬೇಕಾಷ್ಟಿದ್ದು, ಇದಾ ಐದೇ ನಿಮಿಷಲ್ಲಿ ಬತ್ತೆ ಆತಾ?" ಹೇಳಿ ಹೋಗಿರ‍್ತು. ಮತ್ತೆ ವಾಪಸ್ಸು ಬರೇಕಾರೆ ಗೆಂಡ ಫೋನ್ ಮಾಡಿಯೇ ಆಯೆಕ್ಕು ಅಥವಾ ಎಂತ ಅಪ್ಪಾ ಐದು ನಿಮಿಷ ಹೇಳಿ ಹೋದ ಜೆನವ ಇನ್ನುದೇ ಕಾಣ್ತಿಲ್ಲೆನ್ನೇ ಹೇಳಿ ಹುಡುಕಿಯೋಂಡು ಅವರ ಮನೆಯ ಬುಡಕ್ಕೊರೆಗೆ ಬರೇಕ್ಕು! ಹೇಳಿದ ಆ "ಐದು ನಿಮಿಷ" ಒಂದು ಗಂಟೆಂದ ಹೆಚ್ಚಾಗಿರ‍್ತು! "ಐದೇ ನಿಮಿಷಲ್ಲಿ ಬತ್ತೆ ಹೇಳಿ ಹೇಳಿ ಹೋದ ಜೆನ ಹೋಗಿ ಅಲ್ಲೇ ಟೆಂಟ್ ಹಾಕಿದ್ದೆನ್ನೆ?! ಈ ಹೆಮ್ಮಕ್ಕೊ ಏವಾಗ್ಲೂ ಹೀಂಗೇ, ಹೇಳುದೊಂದು ಮಾಡುದೊಂದು!" ಹೇಳಿ ಗೆಂಡ ಹೇಳಿರೆ, ಹೆಂಡತಿದೊಂದೇ ವಾದ, "ಅಲ್ಲಾ ಆನು ಹೇಳಿಪ್ಪೆ ಐದು ನಿಮಿಷಲ್ಲಿ ಬತ್ತೆ ಹೇಳಿ, ಆದರೆ ಅದರರ್ಥ ಐದು ನಿಮಿಷ ಹೇಳಿಯೆಯಾ? ಹಾಂಗೆ ಒಂದೂ ಮಾತಾಡದ್ದೇ ಕರಡಿಗೆಯ ಕೊಟ್ಟಿಕ್ಕಿ ಸೀದಾ ಬಪ್ಪಲೆಡಿತ್ತಾ? ಹೋದಪ್ಪಗ ಒಳ ಬನ್ನಿ ಹೇಳುತ್ತವು, ಕೂರಿ ಹೇಳ್ತವು, ಕೂದ ಮತ್ತೆ ಕಾಫಿ, ತಿಂಡಿ ಕೊಡ್ತವು, ಮತ್ತೆ ಮಕ್ಕಳ, ಮನೆ ವಿಚಾರಂಗೊ ಒಂದೊಂದಾಗಿ ಬತ್ತು...ಮಾತಾಡ್ತಾ ಇಪ್ಪಾಗ ಹೇಂಗಪ್ಪಾ ಎದ್ದಿಕ್ಕಿ ಬಪ್ಪದು...?! ಎಷ್ಟೋ ಸಮಯವೇ ಆತ್ತು ಒಂದಿಕ್ಕಿ ಕೂದು ಆಚ ಮನೆ ಅಕ್ಕನತ್ತರೆ ಮಾತಾಡದ್ದೇ ಗೊಂತಿದ್ದಾ?! ಇಷ್ಟು ಹೊತ್ತು ಆದ್ದರಲ್ಲಿ ಎಂತ ಇದ್ದು? ಏವಾಗ್ಲೂ ಮಾತಾಡ್ತಿಲ್ಲೆನ್ನೆ?! ಈ ಹಾಳು ಮನೆಗೆಲಸ ಯೇವಾಗ್ಲೂ ಇಪ್ಪದೇ...ಇನ್ನು ಶುರು ಮಾಡಿರಾತು ಕೆಲಸಂಗಳ ನಿಧಾನಲ್ಲಿ" ಹೇಳಿ ಸಮಜಾಯಿಶಿಕೆ ಕೊಡ್ತವು! 
ಆದರೆ ಅಲ್ಲಿ ಅಷ್ಟು ಹೊತ್ತು ಕೂದು ಮಾತಾಡಿದ್ದು ಬೇರೆ ಆರಿಂದೋ, ಸಂಬಂಧ ಇಲ್ಲದ್ದ ಲಾಟ್‍ಪೂಟ್ ಶುದ್ದಿಗಳ! ಬೇಕಾದ್ದರ ಜತೆಗೆ ಬೇಡದ್ದರ ಎಲ್ಲಾ ಮಾತಾಡಿ ಮುಗುಶಿಕ್ಕಿ ಕಾಲಹರಣ ಮಾಡಿರ‍್ತವಷ್ಟೇ! ಎಲ್ಲಾ ಮುಗುದ ಮೇಲೆ, "ಸಾಕು ನಿಲ್ಲುಶುವ ಅವರ ಶುದ್ದಿಯ, ಬೇರೆವರ ಶುದ್ದಿ ನವಗೆಂತಕೆ, ಅಲ್ಲದಾ?!, ಮನೆಲಿ ಕೆಲಸ ನೆಗರುತ್ತು, ಎಂತ ಮಾಡಿಯಾಯ್ದಿಲ್ಲೆ" ಹೇಳಿ ಮನೆ ಹೊಡೆಂಗೆ ಮೋರೆ ಮಾಡ್ತವು ಮೆಲ್ಲಂಗೆ.. ಗೇಟಿನತ್ತರೆ ಬಂದ ಮತ್ತೂ ರಜ್ಜ ಹೊತ್ತು ಮಾತಾಡದ್ದರೆ ಸಮಾಧಾನ ಇರ‍್ತಿಲ್ಲೆ!  ಕೆಲವು ಜೆನ ಐದು ನಿಮಿಷಲ್ಲಿ ಮಿಂದು ಬತ್ತೆ ಹೇಳಿ ಮೀವಲೆ ಹೋದರೆ ಮುಕ್ಕಾಲು ಗಂಟೆ ಆದರೂ ಬತ್ತವಿಲ್ಲೆ!

ಒಂದ್ನಿಮಿಷ ನಿಲ್ಲಿ ಹೆಂಡತಿಯಕ್ಕೊಗೆ, ಕೂಸುಗೊಕ್ಕೆ ಬೇಜಾರಪ್ಪದು ಬೇಡ! ಈ ಗೆಂಡು ಮಕ್ಕಳುದೇ, "ಒಂದೈದು ನಿಮಿಷಲ್ಲಿ ಬೇಗ ಬತ್ತೆ" ಹೇಳುತ್ತ ಕ್ರಮ ಇದ್ದಲ್ಲದಾ! ಆಫೀಸಿಂದ ಫೋನು ಮಾಡಿ ಹೇಳಿದ ಆ ’ಐದು ನಿಮಿಷ ಈ ಹೆಮ್ಮಕ್ಕಳ ಡ್ರೆಸ್ ಮಾಡುವ ವಹಿವಾಟಿನ ಹಾಂಗೆ ಐವತ್ತು ನಿಮಿಷವೋ, ಅಥವಾ ಅದಕ್ಕಿಂತಲೂ ಹೆಚ್ಚಾಗಿರ‍್ತು!! ಕಾದು ಕಾದು ಕೂದ ಹೆಮ್ಮಕ್ಕಳ ಅವಸ್ಥೆ ಕೇಳುವ್ವವ್ವು ಆರು?! ನೋಡುವೊ ಎಂತಕಿನ್ನೂ ಬೈಂದವಿಲ್ಲೆಪ್ಪಾ ಹೇಳಿಯೊಂಡು ಮೊಬೈಲಿಂಗೆ ರಿಂಗ್ ಮಾಡಿರೂ ತೆಗೆತ್ತವಿಲ್ಲೆ, ಮೆಸ್ಸೇಜು ಮಾಡಿರೂ ಉತ್ತರ ಇರ‍್ತಿಲ್ಲೆ! ಅವರ ತಲೆಕೊಡಿ ಕಾಂಬನ್ನಾರ ಎಂತಾತಪ್ಪಾ ಇವಕ್ಕೆ ಹೇಳಿ ಎಂತೆಲ್ಲೋ ಕೆಟ್ಟ ಆಲೋಚನೆಗೊ ಕೂಡಾ ತಲೆಲಿ ಸುಳುದು, ಬೇಜಾರಿಲ್ಲಿ ಕಣ್ಣಿರು ಕೂಡಾ ಹಾಕುತ್ತ ಹೆಮ್ಮಕ್ಕೊ ಕೂಡಾ ಇದ್ದವು! ಬಂದ ಮತ್ತೆ "ಎಂತಕೆ ತಡವಾತು? ಐದು ನಿಮಿಷಲ್ಲಿ ಬತ್ತೆ ಹೇಳಿತ್ತಿ ಅನ್ನೇ?" ಹೇಳಿ ಕೇಳಿರೆ, "ಹೇಳಿದ ಟೈಂಲಿ ರಜ್ಜ ಹೆಚ್ಚು ಕಡಮ್ಮೆ ಅಪ್ಪದು ಸಹಜ ಅಪ್ಪಾ! ಎಂತ ಎನಗೆ ಒಂದೇ ಕೆಲಸ ಇಪ್ಪದಾ? ಆಫೀಸಿಂದ ಬತ್ತಾ ಎಲ್ಲಾ ಮುಗುಶಿಯೊಂಡು ಬಂದದು!, ನಿನಗೆಂತ ಬೇರೆ ಕಸುಬಿಲ್ಲೆ, ಏನಾರೂ ಆಲೋಚನೆ ಮಾಡಿಯೊಂಡು ಕೂಪದು!" ಹೇಳಿ ಹೇಳಿಕ್ಕಿ ಹೆಂಡತಿಯ ಬಾಯಿ ಮುಚ್ಚಿಸಿಬಿಡ್ತವು!  ಈ ಹೇಳುವ ಐದು ನಿಮಿಷ ರಜ್ಜ ಹೆಚ್ಚು ಕಡಮ್ಮೆ ಆದರೂ ಎಷ್ಟು ಏರುಪೇರಾವುತ್ತಲ್ಲದಾ?! ಇನ್ನು ಮೇಲೆ ಐದು ನಿಮಿಷ, ಒಂದು ನಿಮಿಷ ಹೇಳುದು ಬಿಟ್ಟು ಸರಿಯಾದ ಸಮಯವನ್ನೇ ಹೇಳಿದರೆ ಹೇಂಗಿಕ್ಕು?!!

ತ್ರಿವೇಣಿ ವಿ ಬೀಡುಬೈಲು
ಮಂಗಳೂರು.






Friday, July 24, 2015

"ಎಲ್ಲರಂತವನಲ್ಲ ನನ್ನ ಗಂಡ...!" - ಹಾಸ್ಯ ಲೇಖನ

ಎಲ್ಲರಂತವನಲ್ಲ ನನ್ನ ಗಂಡ...!


ಹೆಮ್ಮಕ್ಕೊ ಎಲ್ಲಿಯಾದರು ಒಂದಿಕ್ಕಿ ಒಟ್ಟಾಗಿ ಸೇರಿದರೆ ಕೇಳೆಕ್ಕಾ? ’ಎ’ ಟೂ ’ಜೆಡ್’ ಎಲ್ಲಾ ಟಾಫಿಕ್‍ಗೊ ಪ್ರಸ್ತಾಪಕ್ಕೆ ಬತ್ತು! ಅದೆಲ್ಲಿಂದ ಶುರುವಾವುತ್ತೋ ಎಲ್ಲಿಗೆ ಮುಗಿತ್ತೋ ಆ ದೇವರಿಂಗೂ ಹೇಳುಲೆಡಿಯ! ಒಂದರಿ ಒಂದು ಮದುವಗೆ ಸುಮತಿ ಹೋಗಿತ್ತು. ಬರೇ ಪಾಪದ್ದದು. ಗೆಂಡಂಗೆ ಬೇರೊಂದಿಕ್ಕೆ ಜೆಂಭರಕ್ಕೆ ಹೋಪಲಿದ್ದ ಕಾರಣ ಅದು ಒಂದೇ ಹೋದ್ದು. ಮದುವಗೆ ಬಂದೋರನ್ನೆಲ್ಲಾ ಕೂಸಿನ ಕಡೆವು, ಮಾಣಿಯ ಕಡೆವೆಲ್ಲಾ ಆಸರಿಂಗಾತಾ, ತಿಂಡಿ ಕಾಫಿ ಆತಾ, ಬನ್ನಿ, ಬನ್ನಿ ತಿಂಡಿ ಕಾಫಿಗೆ ಹೇಳಿ ಔಪಚಾರಿಕವಾಗಿ ಒಂದೆರಡು ಮಾತಾಡಿಸಿ ವಿಚಾರಿಸಿಕೊಂಡವು. ಮನೆಲಿ ತಿಂಡಿ ಕಾಫಿ ಮುಗುಶಿ ಬಂದಿದ್ದರುದೇ, ತಿಂದಾಗಿರದಿದ್ದರುದೇ ಬೇಕಾದವ್ವು ಕುಡುದಿಕ್ಕಿ, ತಿಂಬವ್ವು ತಿಂದಿಕ್ಕಿ, ಬೇಡದ್ದವು ಬೇಡಾ ಹೇಳಿಕ್ಕಿ ಹೆಮ್ಮಕ್ಕಳ ಪಡೆಯೇ ಹೋಗಿ ಒಂದಿಕ್ಕಿ ಕೂದವು. ಸುಮತಿಯೂ  ಕೂದತ್ತು...ಅತ್ತಿತ್ತೆಲ್ಲಾ ಒಂದರಿ ನೋಡಿತು...ಸುಮತಿಗೆ ಆ ಜೆಂಭರಲ್ಲಿ ಆರನ್ನೂದೇ ಹೆಚ್ಚು ಪರಿಚಯ ಇತ್ತಿದ್ದಿಲ್ಲೆ ಬೇರೆ. ಪರಿಚಯ ಇದ್ದರೂ ಅದು ಮಾತಾಡುದು ಅಷ್ಟಕಷ್ಟೇ ಹೇಳಿ ಇದ್ದು. ಅಹಂಕಾರಂದಲ್ಲ. ಮಾತು ಕಡಮ್ಮೆ, ಅದರ ಸ್ವಭಾವವೇ ಹಾಂಗೆ ಅಷ್ಟೇ.
 ಒಂದು ಹೆಮ್ಮಕ್ಕೊ ಸೆರಗಿನ ಹಿಡುಕೊಂಡು, ಹೆಗಲಿಂದ ಉದ್ದಕ್ಕೆ ಇಳಿಬಿಟ್ಟ ವ್ಯಾನಿಟಿ ಬ್ಯಾಗಿನ ನೇಲಿಸಿಯೊಂಡು ಅವಸರವಸರಲ್ಲಿ ಬಂತು. ಅದರತ್ತರೆ ಕೂದೊಂಡಿದ್ದ ಹೆಮ್ಮಕ್ಕೊ ಕೇಳಿತು, "ಎಂತಕೆ ಮಾರಾಯ್ತಿ ತಡ?" ಹೇಳಿ.
"ಇವಕ್ಕೆಲ್ಲಾ ಮಾಡಿಕೊಟ್ಟಾಗೇಡದಾ ಹೇಳೀ...ಒಂದು ಕೆಲಸ ಮಾಡಿಕೊಳ್ತವಾ? ಊಹೂಂ....ಎನಗೆಷ್ಟೇ ಅರ್ಜೆಂಟಿರಾಲಿ, ಒಂದೂ ಕೆಲಸಕ್ಕೂ ಅಣಿಯವು! ಆನು ಉದಿಯಪ್ಪಗ ಐದು ಗಂಟೆಗೇ ಎದ್ದು ಹಾಲು ಕರದು, ಮನೆ ಉಡುಗಿ, ಉದ್ದಿ, ತಿಂಡಿ ಕಾಫಿ, ಚಾಯ, ಮಕ್ಕಳ ವಿಲೇವಾರಿ, ಮೀಯಾಣ, ಮಧ್ಯಾನ್ಹಕ್ಕಿಪ್ಪ ಅಡುಗೆ, ಮಕ್ಕೊಗೆ ಬುತ್ತಿ ತುಂಬುಸಿ ಶಾಲಗೆ ಕಳುಶಿಕೊಟ್ಟು, ಪಾತ್ರೆ, ವಸ್ತ್ರ ತೊಳದು ಒಂದರಿಯಾಣ ಒತ್ತರೆ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿ ಮುಗುಶಿ ಇಲ್ಲಿಗೆ ಎತ್ತಿಯಪ್ಪಗ ಇಷ್ಟೊತ್ತಾತು ನೋಡು...ಸಾಕಪ್ಪಾ ಜೀವನ ಹೇಳಿ ಅನ್ನಿಸಿಬಿಡ್ತು...!" ಹೇಳಿ ಪ್ರೈವೇಟ್ ಎಫ್.ಎಮ್ ರೇಡಿಯೋ ಸ್ಟೇಷನ್‍ಗಳಲ್ಲಿ ರೇಡಿಯೋ ಜಾಕಿಗೊ ಮಾತಾಡುವ ಹಾಂಗೆ ಫಾಸ್ಟಾಗಿ ಬಂತು ಪಟಪಟನೆ ಮಾತುಗೊ ಅದರ ಬಾಯಿಂದ! ಆಚ ಹೆಮ್ಮಕ್ಕ ಕೇಳಿದ್ದೊಂದೇ ಪ್ರಶ್ನೆ. ಆದರೆ ಇದರ ಬಾಯಿಂದ ಮಾಂತ್ರ, ಒಂದು ಪ್ರಶ್ನೆ ಕೇಳಿದರೆ ನೂರು ಉತ್ತರಂಗಳ ಕೊಡುವ ಅಂತರ್ಜಾಲದ ಗೂಗಲ್‍ಗಿಂತ ಫಾಸ್ಟಾಗಿ ಬಂತು ಕೇಳದೇ ಇದ್ದ ಪ್ರಶ್ನೆಗೊಕ್ಕುದೇ ಉತ್ತರಂಗೊ!
ಅಷ್ಟಪ್ಪಗ ಅಲ್ಲಿ ಕೂದೊಂಡಿದ್ದ ಒಂದು ಹೆಮ್ಮಕ್ಕೊ, "ಆನು ಇಲ್ಲಿಗೆ ದಿಬ್ಬಾಣ ಒಳ ಮಾಡೇಕಾರೆ ಮೊದಾಲೇ ಎತ್ತಿದ್ದೆ! ಇವ್ವು ಸಕಾಯ ಮಾಡದ್ದರೆ ಬೇಗ ಎತ್ತುಲೆ ಆವುತ್ತಿತ್ತಿಲ್ಲೆಪ್ಪಾ, ಆನು ಇವಕ್ಕೆ ಇಂತಿಂತದರ ಮಾಡಿ ಹೇಳುದೇ ತಾಮಸ ರೋಬೋಟ್‍ನ ಹಾಂಗೆ ಮಾಡಿಕೊಡ್ತವು ಕೆಲಸಂಗಳ ಹೇಳಿದ್ದರೆಲ್ಲಾ!" ಹೇಳಿ ಜಂಭಲ್ಲಿ ಹೇಳಿತು.
ಇನ್ನೊಂದು ಹೆಮ್ಮಕ್ಕೊ, "ಎಂತಾ ಎಲ್ಲಾ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಸೇರ‍್ತವಾ ನಿನ್ನ ಯಜಮಾನರು...ನಿನ್ನ ಭಾಗ್ಯವೇ ಸರಿ...ಎನ್ನ ಗಂಡ ಇಂತ ಕೆಲಸ ಆಯೇಕ್ಕೂ ರಜ್ಜ ಬಂದು ಸೇರಿಗೊಳ್ಳಿ ಹೇಳಿ ಹೇಳಿದರೆಲ್ಲಾ ಬಗ್ಗುತ್ತವಿಲ್ಲೆ. ಅವ್ವೇ ಆಗಿ ಅವರ ಇಷ್ಟಲ್ಲಿ ಎಂತ ಮಾಡುತ್ತವೋ ಅದರ ಆನು ಸ್ವೀಕರಿಸೇಕು" ಹೇಳಿ! ಈ ಸಂಭಾಷಣೆ ಅದರ ಹತ್ತರಲ್ಲಿಪ್ಪ ಹೆಮ್ಮಕ್ಕೊಗೆ ಕೇಳಿತು! ಅದರ ಹತ್ತರೆ ಕೂದೊಂಡಿದ್ದ ಇನ್ನೊಂದು ಹೆಮ್ಮಕ್ಕಳ ಕೆಮಿದೇ ಅಗಲ ಆತು. ಎಲ್ಲೋರು ನಾ ಮುಂದು ತಾ ಮುಂದು ಹೇಳಿ ಅವರವರ ಗೆಂಡಂದಿರ ಬಗ್ಗೆ ಹೊಗಳುಲೆ, ತೆಗಳುಲೆ ಶುರು ಮಾಡಿದವು!
"ಹೂಂ... ಎನ್ನ ಯಜಮಾನರೂ ಇದ್ದವು, ಕಾಫಿ ಚಾಯ ಕುಡುದ ಲೋಟವ ತೊಳವದು ಹೋಗಲಿ, ತೊಳವ ಜಾಗೆಗೆ ಕೂಡಾ ತಂದು ಮಡುಗುತ್ತವಿಲ್ಲೆ!"
"ಎನ್ನ ಗೆಂಡ ನಳ ಮಹಾರಾಜ, ಎಷ್ಟು ಲಾಯ್ಕಲ್ಲಿ ನಾರ್ತ್ ಇಂಡಿಯನ್ ಡಿಶಸ್ ಎಲ್ಲಾ ಮಾಡ್ತವು ಗೊಂತಿದ್ದಾ? ಮಕ್ಕೊಗೆಲ್ಲಾ ಆನು ಮಾಡುವ ಅಡುಗೆಗಿಂತ ಅಪ್ಪನ ಅಡುಗೆಯೇ ರುಚಿ ಅಪ್ಪದು! ಹಾಂಗೆ ಅಡುಗೆ ಕೆಲಸ ಪೂರಾ ಇವರದ್ದೇ" ಹೇಳಿ ಇಪ್ಪ ಹಲ್ಲುಗಳ ಪೂರಾ ತೋರಿಸಿ ನೆಗೆ ಮಾಡಿತು.
"ಶನಿವಾರದೇ ಭಾನುವಾರದೇ ಇವಕ್ಕೆ ರಜೆ.. ಒಂದೋಂದರಿ ಅಡುಗೆ ಮನಗೆ ಸಕಾಯಕ್ಕೆ ಬತ್ತವಿವು, ಏವುದಕ್ಕೂ ಮನಸ್ಸಾಯೇಕ್ಕು, ಹೊಗಳಿ ಅಟ್ಟಕ್ಕೇರ್ಸೇಕು ಅವರ, ಅಂಬಗ ಕೂದಲ್ಲಿಂದ ಮೆಲ್ಲಂಗೆದ್ದು ಬತ್ತವು...ಅವ್ವು ಬಂದು ಅಡುಗೆ ಮನಗೆ ಎತ್ತೇಕಾರೆ ಎನ್ನದೆಲ್ಲಾ ಮಾಡಿ ಮುಗುದಿರ‍್ತು" ಹೇಳಿತು ಮತ್ತೊಂದು ರಜ್ಜ ಸೇಲೆಲಿ!
"ಮಾಡುಲೆ ಗೊಂತಿದ್ದರೂ ಬತ್ತವಿಲ್ಲೆಪ್ಪ ಇವ್ವು, ಆದರೆ ಆನು ಮಾಡಿದ ಅಡುಗೆಗೆ ಉಂಬಲೆ ಕೂದಲ್ಲಿಂದ ಏಳುವಲ್ಲಿವರೆಗೂ ಕಮೆಂಟು ಕೊಟ್ಟೋಂಡಿಪ್ಪದೇ ಇವರ ಕೆಲಸ!" ಹೇಳಿ ಮೋರೆ ತಿರುಗಿಸಿತು ಮತ್ತೊಂದು!
"ಇವಕ್ಕೆ ಮಾಡ್ಲೆ ಗೊಂತಿಲ್ಲದ್ದೇ ಏನೂ ಅಲ್ಲ, ಅಹಂಕಾರ ಅಷ್ಟೇ, ತಾನು ಗಂಡಸು, ಹೆಮ್ಮಕ್ಕೊಗಿಪ್ಪ ಕೆಲಸಂಗಳ ಎಂತಕೆ ಮಾಡೇಕು, ಬೇಕಾದರೆ ಮಾಡಲಿ, ಒಂದು ದಿನ ಮಾಡಿ ಸಿಕ್ಕಿಬಿದ್ದತ್ತು ಹೇಳಿರೆ ಹೆಂಡತಿ ಏವಾಗಲೂ ತನ್ನ ಕೈಯಿಂದ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿಸಿಬಿಟ್ಟರೇ ಹೇಳಿ ಹೆದರಿಕೆ ಅಷ್ಟೇ, ಅಲ್ಲದ್ದರೆ ಮದುವಗೆ ಮೊದಲು ಬಾಡಿಗೆ ಮನೆ ಮಾಡಿ ನಾಲ್ಕು ಜೆನ ಫ್ರೆಂಡುಗಳೊಟ್ಟಿಂಗಿತ್ತವು, ಚೋರು ಬೇಶಿ ತಿಂದೊಂಡಿತ್ತವಿಲ್ಲೆಯಾ?!" ಹೇಳಿ ಮತ್ತೊಂದು ಹೆಮ್ಮಕ್ಕಳ ವಾದ!
"ಅಲ್ಲಾ ಗೆಂಡು ಮಕ್ಕೊ ಹೇಳಿರೆ ಅವ್ವು ಎಂತ ಕೆಲಸ ಮಾಡ್ಲಾಗ ಹೇಳಿ ಇದ್ದಾ?! ಅವಕ್ಕೆಂತಕ್ಕೆ ರಿಯಾಯಿತಿ?! ಚಿನ್ನದ ಕೈಗಳೆಂತದೂ ಅಲ್ಲ, ಕರಗುಲೆ ಬೆಣ್ಣೆ ಮೊದಲೇ ಅಲ್ಲ...ಅಲ್ಲಡ..ಸೊಕ್ಕು ನೋಡು!...ಮಾಡಿದರೆಲ್ಲಿ ಹಗುರಾವುತ್ತೆನಾ ಹೇಳಿ ಅಷ್ಟೇ ಗುಟ್ಟು..ಅದೂ ಅಲ್ಲದ್ದರೆ ಉದಾಸೀನ ಬಿಡ್ತಿಲ್ಲೆಷ್ಟೇ...!" ಹೇಳಿ ಒಂದು ರಾಗ ಎಳದಪ್ಪಗ ಎಲ್ಲೋರು ನೆಗೆ ಮಾಡಿದವು! 
"ಎಲ್ಲಾ ಮಾಡುದು ಅವರ ಅಬ್ಬೆಕ್ಕೊ ಇದಾ.. ಮಾಣಿಯಂಗೊ ಮಾಣಿಯಂಗೊ ಹೇಳಿ ಪೋಚುಕಾನ ಮಾಡಿ ಸಾಂಕುದು, ಮಾಡ್ಲೆಡಿಗಾದ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಕೆಲಸವನ್ನೂ ಮಾಡಿಗೊಟ್ಟುಗೊಂಡು ಸಾಂಕುದು, ದೊಡ್ಡ ಆದ ಮತ್ತೂ ಬನಿಯನ್ನೂ, ಚಡ್ಡಿ ಕೂಡಾ ತೊಳದು ಕೊಡುದು, ಮತ್ತೆಲ್ಲಿಂದ ಮದುವೆ ಆದ ಮತ್ತೆ ಮಾಡುಲೆ ಕೇಳ್ತವು ಅಂತವ್ವು...?! ಇಲ್ಲಿ ಅನುಭವಿಸಿಕ್ಕಾದ್ದು ಅಂತವರ ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡ ಎಂಗೊಲ್ಲಾ!"
"ಅಪ್ಪೂ ಹೇಳಿ...ಸಣ್ಣದಿಪ್ಪಗಳಂದೇ ಮಾಣಿಯಂಗ ಆಗಲಿ, ಕೂಸಾಗಲಿ ಏವ ತಾರತಮ್ಯ ಮಾಡದ್ದೇ ಎಲ್ಲಾ ಕೆಲಸಂಗಳ ಮಾಡ್ಸೇಕ್ಕಪ್ಪಾ ಮಾಡ್ಸೇಕ್ಕು. ಈಗಾಣ ಕಾಲಲ್ಲಿ ಇಬ್ರಿಂಗೂ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಕೆಲಸಂಗಳುದೇ ಗೊಂತು ಬೇಕು, ಈಗ ಗೆಂಡ ಹೆಂಡತಿ ಇಬ್ಬರೂ ಕೆಲಸಲ್ಲಿದ್ದರೆ ಗೆಂಡು ಮಕ್ಕದೇ ಮನೆಕೆಲಸ ಮಾಡೇಡದಾ? ಹೆಂಡತಿಗೊಂದಕ್ಕೇ ಮನೆ, ಆಫೀಸು ಹೇಳಿ ದುಡಿವಲೆಡಿಗಾ?!"
"ಅಪ್ಪು ಅಪ್ಪು..." ಹೇಳಿ ಎಲ್ಲೋರು ದನಿಗೂಡಿಸಿದವು.
ಒಂದು ಹೆಮ್ಮಕ್ಕೊ ಹೇಳಿತು, "ಅಯ್ಯೋ ಗೆಂಡು ಮಕ್ಕೊ ಯೇವ ಕೆಲಸಕ್ಕೂ ಬಾರದ್ದರೇ ಒಳ್ಳೆದಪ್ಪ. ಆನಂತೂ ಸಕಾಯಕ್ಕೆ ಬತ್ತೆ ಹೇಳಿ ಇವ್ವೇ ಆಗಿ ಹೇಳಿದರುದೇ ಹೇಳುದೊಂದೇ, ನಿಂಗೊ ತಳಿಯದ್ದೇ ಕೂರಿ ಒಂದರಿ, ನಿಂಗೊ ಬಪ್ಪದೇ  ಬೇಡ ಹೇಳಿ, ಅವ್ವೆಲ್ಲಿಯಾರೂ ಬಂದು ಅಡುಗೆ ಮನಗೆ ಹೊಕ್ಕವು ಹೇಳಿ ಆದರೆ, ಮತ್ತೆ ಒತ್ತರೆ ಮಾಡ್ಲೇ ಒಂದು ದಿನ ಬೇಕು ಎನಗೆ. ಒಂದು ಸಾಮಾನುದೇ ಆನು ಮಡುಗಿದಲ್ಲಿರ‍್ತಿಲ್ಲೆ" ಹೇಳಿ! ಅಷ್ಟಪ್ಪಗ ಒಂದು ಹೆಮ್ಮಕ್ಕಳ ದೃಷ್ಠಿ ಇನ್ನೊಂದರ ಸೀರೆ ಮೇಲೆ ಬಿತ್ತು."ಲಾಯ್ಕಿದ್ದು ಮಾರಾಯ್ತಿ ನಿನ್ನ ಸೀರೆ. ಎಲ್ಲಿ ತೆಕ್ಕಂಡದು? ಎಂತ ಸೀರೆ ಹೇಳಿ ಹೆಸರಿದಕ್ಕೆ?" ಹೇಳಿ ಕೇಳಿತು. 
"ಓ ಮೊನ್ನೆ ಒಂದರಿ ಕೊಡಯಾಲಕ್ಕೆ ಹೋಗಿತ್ತೆಯ ಮಾರಾಯ್ತಿ. ಪುರುಸೊತಿತ್ತಿದ್ದು. ಹಾಂಗೆ ಏವ ಏವ ನಮೂನೆಯ ಸೀರೆಗೊ ಎಲ್ಲಾ ಬೈಂದು ಹೇಳಿ ನೋಡುವ ಹೇಳಿಯೊಂಡು ಒಂದು ವಸ್ತ್ರದ ಅಂಗಡಿಗೆ ನುಗ್ಗಿದೆಯ, ತೆಗವ ಆಲೋಚನೆ ಎಂತ ಇತ್ತಿದ್ದಿಲ್ಲೆ... ಅಲ್ಲಿ ಸೀರೆಗಳ ನೋಡಿಯಪ್ಪದ್ದೇ ಒಂದು ತೆಗವ ಹೇಳಿ ಕಂಡತ್ತು, ಇವ್ವು ಬೇಡ ಬೇಡ ಹೇಳಿಯೊಂಡೇ ಇತ್ತವು, ಬೇಕೇ ಬೇಕು ಹೇಳಿ ಹಠಲ್ಲಿ ತೆಗದ್ದಾನು!" ಹೇಳಿ ಹೇಳಿತು!
"ಇವ್ವು ಹಾಂಗಲ್ಲಪ್ಪಾ, ಆನು ಬೇಕು ಹೇಳಿದ್ದು ಎನಗೆ ಬೇಕೇ... ಎನಗೆಂತಾರು ಆಯೇಕ್ಕು ಹೇಳಿ ಹೇಳಿರೆ ಅದು ಆ ದಿನದೊಳವೇ ವರ ಸಿಕ್ಕಿದ ಹಾಂಗೆ ಸಿಕ್ಕುತ್ತು, ಅಷ್ಟು ಒಬೀಡಿಯಂಟ್ ಇವ್ವು" ಹೇಳಿ ಒಂದು ಹೆಮ್ಮಕ್ಕ ತನ್ನ ಗೆಂಡ ಕೇಳಿದ ವಸ್ತು ಕೊಡುವ ಕಾಮಧೇನುವಿನ ಹಾಂಗೆ ಎನ್ನ ಗೆಂಡ ಹೇಳಿ ಹೇಳಿತು. ತಾನು ಕೇಳಿದ ವಸ್ತು ಒಂದು ದಿನದ ಒಳ ಕೈ ಸೇರದ್ದರೆ ಗೆಂಡನ ಮನೆ ಸೇರುಸುತ್ತಿಲ್ಲೆ ಹೇಳುವ ಹಾಂಗಿತ್ತು ಅದು ಹೇಳಿದ ಮಾತಿನ ಧಾಟಿ! 
"ಎಲ್ಲಿಯಾದರೂ ಒಳ್ಳೆ ಸೀರೆ ಕಂಡು ಮನಸ್ಸಾತು ಹೇಳಿ ಕಂಡರೆ ಎನಗೊಂದು ಹಿಡುಕೊಂಡು ಬತ್ತವು ಇವ್ವು" ಹೇಳಿ ಸೆಡವಿಲಿ ಹೇಳಿಕೊಂಡತ್ತು ಒಂದು.
"ಏವಾಗಲೂ ಇವಕ್ಕೆ ಆನು ವಸ್ತ್ರ ತಪ್ಪದು, ಅವ್ವು ಎನಗೆ ತಪ್ಪದು" ಹೇಳಿ ರಜ್ಜ ನಾಚಿಕೆಲಿ ಹೇಳಿದ ಹಾಂಗೆ ಹೇಳಿತು ಮತ್ತೊಂದು...
"ಇವರದ್ದೊಂದು ಕಂಡೀಷನ್, ವರ್ಷಲ್ಲಿ ಮನೆಲಿಪ್ಪೋರಿಂಗೆಲ್ಲಾ ಎರಡೆರಡು ಪ್ರತಿ ವಸ್ತ್ರ ಅಷ್ಟೇ!...ಮತ್ತವರ ಆರೂ ಅಂಬಗಂಬಗ ಕೇಳುಲೂ ಆಗ, ಎಂಗಳೇ ಆಗಿ ಅಂಗಡಿಗೆ ಹೋಗಿ ತಪ್ಪಲೂ ಆಗ! ಹಾಂ! ಎನ್ನ ಗಂಡ ಮಿಲಿಟ್ರಿಯವರ ಹಾಂಗೆ ತುಂಬಾ ಕಟ್ಟು ನಿಟ್ಟು" ಹೇಳಿ ದೊಡ್ಡ ಉಸಿರು ಬಿಟ್ಟತ್ತು ಇನ್ನೊಂದು ಹೆಮ್ಮಕ್ಕೊ!
ಇಷ್ಟು ಮಾತಾಡಿಯೊಂಡಿದ್ದಾಂಗೆ ಮಂಟಪದ ಹತ್ತರೆ ಒಬ್ಬ ಬೆಳಿ ಮಾಣಿ ಬಂದು ನಿಂದ.
"ಅದಾ ಅವನ ನೋಡಿದೆಯಾ? ಆರು ಹೇಳಿ ಗೊಂತಿದ್ದಾ ನಿನಗೆ?" ಕೇಳಿತು ಒಂದು ಹೆಮ್ಮಕ್ಕ ಇನ್ನೊಂದರ ಹತ್ತರೆ.
"ಅವ ಅದಾ ಅಂದು ಆನು ಹೇಳಿಕೊಂಡಿತ್ತಿಲ್ಲೆಯ ಡೈವೋರ್ಸ್ ಆತು ಎನ್ನ ನೆಂಟ್ರ ಪೈಕಿ ಹೇಳಿ ಅವನೇ ಅವ!"
"ಅಲ್ಲಾ ಎಷ್ಟು ಲಾಯಕಕ್ಕೆ ಗೆಂಡಾ ಹೆಂಡತಿ ತಿರುಗಾಡಿಯೊಂಡಿತ್ತವು ಮದುವಗೆ ಮೊದಲು, ಮತ್ತೂ ಎಲ್ಲಾ ಹೇಳಿ ಹೇಳಿಯೊಂಡಿತ್ತೆನ್ನೆ! ಅವನೇ ಅಲ್ಲದಾ?!...ಎಂತಾತಪ್ಪಾ ಅವಂಗೂ ಅವನ ಹೆಂಡತಿಗೂ?!"
"ನೋಡುಲೆ ಮಾಂತ್ರ ಬೆಳೀಯಾಗಿ ಚೆಂದ ಇದ್ದರೆ ಸಾಕಾ? ಬುದ್ಧಿ ಲಾಯ್ಕ ಬೇಡದಾ? ಅವನ ಆಫೀಸಿಲಿ ಇಪ್ಪ ಕೂಸಿನೊಟ್ಟಿಂಗೆ ಇವನ ಫ್ರೆಂಡ್‍ಶಿಪ್ ಅಡಾ! ಫ್ರೆಂಡ್‍ಶಿಪ್ ಮಾಂತ್ರ ಅಷ್ಟೇ..ಯೇವಾಗ್ಲೂ ಅದರತ್ತರೆ ವಾಟ್ಸಾಪಿಲಿ, ಫೇಸ್‍ಬುಕ್ಕಿಲಿ ಚಾಟಿಂಗ್ ಮಾಡುದಡಪ್ಪಾ. ಅವನ ಈ ಚಾಟಿಂಗ್ ಅವನ ಹೆಂಡತಿಗೆ ಇಷ್ಟ ಆಯಿದಿಲ್ಲೆಡ! ಇವನುದೇ ಚಾಟಿಂಗ್ ಮಾಡುದರಲ್ಲೆಂತ ತಪ್ಪಿದ್ದು ಹೇಳಿ ಹಟ ಕಟ್ಟಿ ಚಾಟ್ ಮುಂದುವರಿಸಿದಡ!...ಅಷ್ಟಕ್ಕೇ ಅಂತಾ ದೊಡ್ಡ ನಿರ್ಧಾರ ಅದರದ್ದು!"
"ಅಪ್ಪೋ...ಛೇ...ಛೇ...ಎನ್ನ ಗೆಂಡ ಎನ್ನ ಬಿಟ್ಟು ಬೇರೆ ಯೇವ ಕೂಸುಗಳನ್ನೂ, ಹೆಮ್ಮಕ್ಕಳನ್ನೂ ಕಣ್ಣೆತ್ತಿಯೂ ನೋಡವು, ಮಾತೂ ಆಡವು...!" ಹೇಳಿ ತನ್ನ ಗಂಡ ಶ್ರೀರಾಮಚಂದ್ರ ಹೇಳಿ ಸರ್ಟಿಫಿಕೇಟ್ ಕೊಟ್ಟು ಕೊಂಡತ್ತು ಒಂದು ಹೆಮ್ಮಕ್ಕ!
"ಇವ್ವುದೇ ಹಾಂಗೆಪ್ಪಾ... ಬೇರೆ ಹೆಮ್ಮಕ್ಕಳತ್ತರೆ ಮಾತಾಡುವ ಕ್ರಮವೇ ಇಲ್ಲೆ...!"
"ಇವ್ವಂತೂ ಹೆಮ್ಮಕ್ಕೊ ಇಪ್ಪಲ್ಲಿಗೆ ಸುಳಿತ್ತವಿಲ್ಲೆ...!"
"ಇವು ಮಾತಾಡ್ತವು, ಇಲ್ಲೆ ಹೇಳಿ ಹೇಳ್ತಿಲ್ಲೆ  ಆನು...ಅದೂ ಬೇಕಾದವರತ್ತರೆ ಮಾಂತ್ರ..." ಹೇಳಿ ರಾಗ ಎಳದತ್ತು ಮತ್ತೊಂದು!
’ಅಲ್ಲದ್ದರೂ ಬೇಡದ್ದವರತ್ತರೆ ಆರು ಮಾತಾಡ್ತವು’ ಹೇಳಿ ಒಳಾವೇ ಸಣ್ಣಕ್ಕೆ ನೆಗೆ ಮಾಡಿಕ್ಕಿ ಮತ್ತೊಂದು ಹೆಮ್ಮಕ್ಕ ಎಂತ ಮಾತಾಡ್ತವು ಹೇಳಿ ಕುತೂಹಲಲ್ಲಿ ನೋಡಿತು ಸುಮತಿ!  
"ಇವಕ್ಕೆ ಆರೂ ಸಿಕ್ಕಿರೆ ಅಕ್ಕು, ಕಲ್ಲನ್ನೂ ಮಾತಾಡಿಸಿಬಿಡುವ ಗುಣ ಇವರದ್ದು... ಆನು ಆರ ಹತ್ತರೆ ’ಇವ್ವು’ ಮಾತಾಡಿದರೂ ’ಇವಕ್ಕೆ’ ಎಂತ ಹೇಳುವ ಕ್ರಮ ಇಲ್ಲೆ" ಹೇಳಿತು ಮತ್ತೊಂದು ಹೆಮ್ಮಕ್ಕ!
ಬೇರೆ ಹೆಂಡತಿಯಕ್ಕೊ ಅವರವರ ಗೆಂಡಂದಿರ ಕಂಟ್ರೋಲಿಲಿ ಮಡಿಕೊಂಡಿದವು, ತಾನು ಮಾಂತ್ರ ವಿಶಾಲ ಹೃದಯದ್ದು ಹೇಳಿ ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸಿದಾಂಗಿತ್ತು ಅದು ಹೇಳಿದ ಶೈಲಿ!
"ಇವ್ವುದೇ ಹಾಂಗೇಪ್ಪಾ, ಆನು ಇವ್ವು ಆರ ಹತ್ತರೆ ಮಾತಾಡಿದರುದೇ ಬೇಡ ಹೇಳುವ ಕ್ರಮವೇ ಇಲ್ಲೆ" ಹೇಳಿ ತನ್ನ ಬೆನ್ನಿನ ತಟ್ಟಿಯೊಂಡತ್ತು ಮತ್ತೊಂದು! 
ಇದರೆಲ್ಲ ಕೇಳಿ ಮೊದಾಲು ಮಾತಾಡಿದವ್ಕೆ ರಜ್ಜ ಬೇಜಾರಾದಾಂಗಿತ್ತು!
ಸುಮತಿಗೆ ಇವರೆಲ್ಲರ ಮಾತುಗಳ ಕೇಳಿ  ಒಳಂದವೇ ನೆಗೆ ಬಂತು.
ಅಷ್ಟಪ್ಪಗ ಒಂದು ಹೆಮ್ಮಕ್ಕಗೆ ಅದರ ಯೆಜಮಾನರ ಫೋನ್ ಬಂತು.
"ಅದಾ, ಅದಾ ಅದರ ಗೆಂಡ ಕಾಲ್ ಮಾಡಿದ್ದು ಅದಕ್ಕೆ ನೋಡು... ಎಷ್ಟು ಪ್ರೀತಿ ನೋಡು ಅವಂಗೆ ಅದರ ಮೇಲೆ"! ಹೇಳಿ ಒಂದು ಹೇಳಿತು! ಅಷ್ಟಪ್ಪಗ ಮತ್ತೊಂದರ ಬಾಯಿ ಸುಮ್ಮನಿರ‍್ತಾ?!
"ಎನಗುದೇ ಇವ್ವು ಅಂಬಗಂಬಗ ಫೋನ್ ಮಾಡಿಯೊಂಡಿರ‍್ತವಪ್ಪ.... ಇವ್ವಕ್ಕೆ ಒಂದು ಶುದ್ದಿ ಸಿಕ್ಕಿರೆ ಸಾಕು ಕೂಡ್ಲೆ ಫೋನ್ ಮಾಡಿ ಎನಗೆ ತಿಳುಸುತ್ತವಪ್ಪ, ಇಲ್ಲದ್ದರೆ ಅವಕ್ಕೂ ಸಮಾಧಾನ ಇರ‍್ತಿಲ್ಲೆ, ಎನಗೂ ಇರ‍್ತಿಲ್ಲೆ, ಎಂಗೊ ಇಬ್ರೂ ಕ್ಲೋಸ್ ಫ್ರೆಂಡುಗಳ ಹಾಂಗೆ" ಹೇಳಿ ಉಳಿದವರ ಹೊಟ್ಟೆ ಉರುಶಿತು!
"ನಿನ್ನ ಛಾನ್ಸ್ ಮಾರಾಯ್ತಿ, ಇವ್ವೆಲ್ಲಾ ಎನಗೆ ಹಾಂಗೆಲ್ಲ ಫೋನ್ ಮಾಡುವ ಕ್ರಮವೇ ಇಲ್ಲೆ! ಉದಿಯಪ್ಪಗ ಆಫೀಸಿಂಗೆ ಹೆರಟು ಹೋತು ಹೇಳಿರೆ, ಇಲ್ಲಿ ಮನೆಲಿ ಸತ್ತಿದೋ, ಜೀವಲ್ಲಿದ್ದೋ ಹೇಳಿಯೂ ಚಿಂತೆಯೇ ಇರ‍್ತಿಲ್ಲೆ ಇವಕ್ಕೆ!" ಹೇಳಿ ರಜ್ಜ ಬೇಜಾರಿಲ್ಲೇ ಹೇಳಿತು.
"ಇವಕ್ಕುದೇ ಅಷ್ಟೇ ಎಂತ ಶುದ್ದಿಯನ್ನೂ ಎನ್ನ ಹತ್ತರೆ ಫೋನಿಲ್ಲಾಗಲಿ, ಮನೆಲಿಪ್ಪಗಾಗಲಿ ಹೇಳುವ ಕ್ರಮವೇ ಇಲ್ಲೆ!, ಆನೊಂದು ಜೆನ ಅಷ್ಟೇ ಮನೆಲಿ ಕೆಲಸಕ್ಕಿಪ್ಪದು" ಹೇಳಿ ಮತ್ತೊಂದು ತಲೆಬೆಶಿಲಿ ಹೇಳಿತು.
ಆಷ್ಟೊಂತ್ತಿಗೆ ಒಂದೆರಡು ಚೆಂದಕ್ಕೆ ಡ್ರೆಸ್ ಮಾಡಿದ ಕೂಸುಗೊ ನಿಂಬೆಹುಳಿ ಶರಬತ್ತಿನ ಟ್ರೇಲಿ ಹಿಡುಕೊಂಡು ಬಂದು ಹೆಮ್ಮಕ್ಕೊಗೆ ಒಡ್ಡಿದವು. ಮಾತಾಡಿ... ಮಾತಾಡಿ ದೊಂಡೆ ಪಸೆ ಆರಿದ್ದೋ ಎಂತದೋ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬಂದೇ ಎರಡೆರಡು ಲೋಟ ಶರಬತ್ತಿನ ದೊಂಡೆಗಿಳಿಶಿದವು! 
ಈ ಹೆಮ್ಮಕ್ಕೊ ಇಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ಮಾತಾಡಿಕ್ಕಿ ಶರಬತ್ತು ಕುಡುದಪ್ಪಗ ಒಸಗೆಗಾತು. ಈ ಹೆಮ್ಮಕ್ಕೊಗೆ ಧಾರೆ ಆದ್ದಾಗಲೀ, ಮದಿಮಯ ಮದಿಮಾಳಿಂಗೆ ಕರಿಮಣಿತಾಳಿ ಕಟ್ಟಿದ್ದಾಗಲೀ ಗಮನಕ್ಕೇ ಬೈಂದಿಲ್ಲೆ, ಮಾತಾಡುವ ಗೌಜಿಲಿ! ಆರೋ ಒಸಗೆಗಾತು ಹೇಳುದರ ಕೇಳಿ ಎಲ್ಲಾ ಹೆಮ್ಮಕ್ಕೊ ಸೀರೆ ಕೊಡಪಿಕೊಂಡು ಕೂದಲ್ಲಿಂದ ಎದ್ದಿಕ್ಕಿ ಸಭೆಲಿದ್ದ ಅವರವರ ಗಂಡಂದಿರ ಹುಡುಕಿ ಅವರೊಟ್ಟಿಂಗೆ ಒಟ್ಟೊಟ್ಟಾಗಿ ಹೋಗಿ ಮದುಮಕ್ಕೊಗೆ ಅಕ್ಷತೆ ಕಾಳು ಹಾಕಿ "ಹ್ಯಾಪಿ ಮ್ಯಾರೀಡ್ ಲೈಫ್, ಚೆಂದಕ್ಕಿರಿ" ಹೇಳಿ ಹರಸಿ ಬಂದವು. ಸುಮತಿದೇ ಹೋಗಿ ಅಕ್ಷತೆಕಾಳು ಹಾಕಿ ಕವರು ಕೊಟ್ಟು, ಮದುಮಕ್ಕಳ ಕೈ ಕುಲುಕಿ ವಾಪಸ್ಸು ಬಂದು  ಕೂದತ್ತು.
’ಇಷ್ಟೊತ್ತು ಎಲ್ಲೋರು ಅವರವರ ಗೆಂಡಂದಿರ ಬಗ್ಗೆ ತಪ್ಪೋ, ಒಪ್ಪೋ ಎಂತ ಮಾತಾಡಿದ್ದರುದೇ ಉಡುಗೊರೆ ಮಾಡುಲೆ ಎಷ್ಟು ಲಾಯ್ಕಕ್ಕೆ ಮಾತಾಡಿಯೋಂಡು ಒಟ್ಟೀಂಗೆ ಹೋಗಿ ಮದುಮಕ್ಕೊಗೆ ಹರಸಿ ಬಂದವು! ಅದಕ್ಕೇ ಹೇಳುದು ಗೆಂಡ ಹೆಂಡತಿಯರ ಬಂಧ ಬಿಡಿಸಲಾಗದ್ದು ಹೇಳಿ. ಒಂದು ಕ್ಷಣಕ್ಕೆ ಅವರವರ ಗೆಂಡಂದಿರ ಬಗ್ಗೆ ಎಂತದೇ ಮಾತಾಡಿದರುದೇ ಗೆಂಡಂಗೆ ಹೆಂಡತಿ, ಹೆಂಡತಿಗೆ ಗೆಂಡನೇ ಆಧಾರ, ಕಷ್ಟವೋ, ಸುಖವೋ ಎಂತ ಹೇಳಿದರುದೇ ನಾಲ್ಕು ಜೆನಕ್ಕೆ ಕಾಂಬಾಂಗೆ ಲಾಯ್ಕಲ್ಲಿ ಜೀವನ ನಡೆಶುತ್ತಾ ಇದ್ದವನ್ನೇ ಎಲ್ಲೋರು ಹೇಳಿ ಗ್ರೇಶಿಗೊಂಡತ್ತು. ಹಾಂಗೇ ತನ್ನ ಗೆಂಡನ ಬಗ್ಗೆ ಒಂದರಿ ಆಲೋಚನೆ ಮಾಡಿತು...’ಎನ್ನ ಗೆಂಡ ಆನು ಸಕಾಯ ಕೇಳಲಿ ಬಿಡಲಿ, ಅವ್ವೇ ಆಗಿ ಸಂದರ್ಭಂಗೊಕ್ಕೆ ತಕ್ಕ ಹಾಂಗೆ ಕೆಲಸಂಗೊಕ್ಕೆ ಒದಗುತ್ತವು, ಹುಟ್ಟಿದ ದಿನ, ಮದುವೆಯಾದ ದಿನ ಅಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲದ್ದೇ ಬೇಕು ಹೇಳಿಯಪ್ಪಗ ವಸ್ತ್ರ ಅಥವಾ ಯೇವುದೇ ಸಾಮಾನು ಖರೀದಿಗೆ ಅಡ್ಡಿ ಮಾಡ್ತವಿಲ್ಲೆ, ಮತ್ತೆ ಫೋನು ಇಬ್ಬರೂ ಅಗತ್ಯ ಇಪ್ಪಗ ಪರಸ್ಪರ ಮಾಡಿಕೊಳ್ತೆಯ, ಇನ್ನೂ ಎಲ್ಲಾ ಆಫೀಸಿನ, ಮನೆಯ ಸಣ್ಣ, ಸಣ್ಣ, ಕಿರಿ ಕಿರಿ ತಲೆಹರಟೆ ಶುದ್ಧಿಗಳ ಎನಗೆ ಇವ್ವು ಹೇಳದ್ದರುದೇ ತೊಂದರೆಯಿಲ್ಲೆ, ಹಾಂಗೆ ಆನೂ ಅವಕ್ಕೆ ಹೇಳುತ್ತ ಕ್ರಮವೂ ಇಲ್ಲೆನ್ನೆ...?! ಅವ್ವೆಂತಕ್ಕೆ ಹೇಳುತ್ತವಿಲ್ಲೆ ಹೇಳಿ ಆನೂ ಕೇಳ್ತಿಲ್ಲೆ, ಆನೆಂತಕ್ಕೆ ಹೇಳ್ತಿಲ್ಲೆ ಹೇಳಿ ಇವ್ವೂ ಕೇಳುವ ಕ್ರಮ ಇಲ್ಲೆ! ತನಗೆ ಸಂಬಂಧ ಪಟ್ಟದ್ದರ ಹೇಳ್ತವನ್ನೇ, ಹಾಂಗೆ ಅವಕ್ಕೆ ಸಂಬಂಧ ಪಟ್ಟದ್ದರ ಆನು ಹೇಳ್ತೆನ್ನೆ ಮತ್ತೆ ಎನಗೆ ಬೇಡದ್ದಿಪ್ಪ ಬೇರೆವರ ವಿಚಾರಂಗೊ ಆದರೂ ಎಂತಕ್ಕೆ ಬೇಕು? ಅವಕ್ಕಾದರೂ ಹೇಳಿ ಅವರ ಮಂಡೆ ಆನೆಂತಕೆ ಹಾಳು ಮಾಡೇಕ್ಕು? ಸುಖಾ ಸುಮ್ಮಗೆ ಎಂತಕೆ ಮತ್ತೊಬ್ಬರ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತಾಡೇಕು...ಇವ್ವು ಹೇಂಗಿದ್ದವೋ ಹಾಂಗೇ ಇರಾಲಿ, ಆನು ಹೇಂಗಿದ್ದೆನೋ ಹಾಂಗೇ ಇರ‍್ತೆ! ಎಂಗಳಿಬ್ಬರಲ್ಲಿ ಇದುವರೆಗೆ ಏವುದೇ ಭಿನ್ನಾಭಿಪ್ರಾಯಕ್ಕೆ ಎಡೆಯಾಯಿದಿಲ್ಲೆ ಅಲ್ಲದಾ, ಮತ್ತೆಂತರ ಚಿಂತೆ ಎನಗೆ.... ಎಂತದೇ ಆಗಲಿ, ಎಲ್ಲರ ಹಾಂಗಲ್ಲ ಎನ್ನ ಗೆಂಡ, ಎನ್ನ ಗೆಂಡನ ಹಾಂಗಿಪ್ಪವು ಹುಡುಕಿದರೂ ಲಕ್ಷಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬ ಸಿಕ್ಕ, ಆನು ಅದೃಷ್ಠವಂತೆ ಇವ್ವು ಅಪ್ಪಟ ಚಿನ್ನ’ ಹೇಳಿ ಮನಸ್ಸಿಲಿ ಗ್ರೇಶಿಯೊಂಡು ಬಾಳೆ ಹಾಕಿದಲ್ಲಿಗೆ ಉಂಬಲೆ ಹೋತು.

ತ್ರಿವೇಣಿ ವಿ ಬೀಡುಬೈಲು,
ಮಂಗಳೂರು.








Friday, July 10, 2015

ನಮ್ಮ ’ಕಾರ್’ಬಾರು - ’ಅನಂತ ಪ್ರಕಾಶ’ ಮಾಸಪತ್ರಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟವಾದ ನನ್ನ ಹಾಸ್ಯ ಲೇಖನ.

ನಮ್ಮ ’ಕಾರ್’ಬಾರು

ಮಗು ಹುಟ್ಟಿದ ನಂತರ ಅದಕ್ಕೇನು ಹೆಸರಿಡ್ತೀರಾ? ಹುಡುಗಿಯ ವಿದ್ಯಾಭ್ಯಾಸ ಮುಗಿದ ಮೇಲೆ, ಆಕೆ ಮದುವೆ ಯಾವಾಗ? ಮದುವೆಯಾಗಿ ನಾಲ್ಕು ತಿಂಗಳು ಕಳೆಯುತ್ತಲೇ ಬಾಯಿ ಸ್ವೀಟ್ ಮಾಡೋದು ಯಾವಾಗ? ಬಾಡಿಗೆ ಮನೇಲಿದ್ರೆ ಸ್ವಂತ ಮನೆ ಯಾವಾಗ ಕಟ್ಟಿಸ್ತೀರಾ? ಹೀಗೆಲ್ಲಾ ಹತ್ತಿರದವರು ಕೇಳುವುದು ಸಹಜವಲ್ಲವೇ? ಹಾಗೇ ನಾನು ನನ್ನೆಜಮಾನರು ಕಾರು ಡ್ರೈವಿಂಗ್ ಕಲಿತಾಕ್ಷಣ......
"ಕಾರು ಬಿಡಲು ಕಲ್ತಾಯ್ತಲ್ಲಾ, ಇನ್ನು ಕಾರು ತಗೋತೀರಾ!?"
"ಯಾವ ಕಾರು ತಗೋತೀರಾ!? ಯಾವಾಗ ತಗೋತೀರಾ!?"
"ನಾಲ್ಕು ಜನರಿರೋ ನಿಮ್ಮ ಫ್ಯಾಮಿಲಿ ಎಷ್ಟೂ೦ತ ಟೂ ವ್ಹೀಲರ‍್ನಲ್ಲಿ ಓಡಾಡ್ತಿರಾ? ಹಾಗೆಲ್ಲಾ ಓಡಾಡೋದು ತು೦ಬಾ ರಿಸ್ಕು!  ಒಂದು ಕಾರು ತಗೊಂಬಿಡಿ!"
"ಈ ಕಾರು ಟೂ ವ್ಹೀಲರ‍್ನಷ್ಟು ರಿಸ್ಕ್ ಅಲ್ಲ. ನಾಲ್ಕು ಚಕ್ರಗಳಿರುವ ಕಾರಣ ಬ್ಯಾಲೆಂಸಿಂಗ್ ಇರುತ್ತೆ ನೋಡಿ!"
"ನಿಮ್ಗೇನಪ್ಪಾ ಸ್ವ೦ತ ಮನೆಯಾಗಿದೆ, ಇನ್ನೇನು ಒ೦ದು ಕಾರು ತಗೊ೦ಬಿಡಿ!"
"ಶುರುವಿಗೆ ಸೆಕೆ೦ಡ್ ಹ್ಯಾ೦ಡ್ ಕಾರು ತಗೊಳ್ಳಿ, ಆಮೇಲೆ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಡ್ರೈವಿ೦ಗ್ ಅಭ್ಯಾಸವಾದ ಮತ್ತೆ ಹೊಸಾ ಕಾರು ಖರೀದಿಸಿ!"
"ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಶಾಲೆ/ಕಾಲೇಜಿಗೆ, ಆ ಕ್ಲಾಸು, ಈ ಕ್ಲಾಸುಗಳಿಗೆಲ್ಲಾ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗಿ ಬರಬಹುದು, ರಜೆಯಲ್ಲಿ ಟ್ರಿಪ್ ಹೊಡೀಬೋದು!"
ಹಾಗೆ, ಹೀಗೇ ಅಂತೆಲ್ಲಾ..!
ಅವರಿವರಾಡಿದ ಮಾತುಗಳು ನನ್ನ ಹೃದಯದ ಬಾಗಿಲನ್ನು ತಟ್ಟಿದವು! 
ಇವರ ಬಳಿ ಹೇಳಿದೆ, "ಪಾಪ ನೋಡಿ, ಅವರಿಗೆಲ್ಲಾ ನಮ್ಮ ಬಗ್ಗೆ ಎಷ್ಟೊಂದು ಕನಿಕರ, ಕಾಳಜಿ ಎಲ್ಲಾ ಇದೆ, ಕಾರು ಖರೀದಿಸಿ ಅಂತ ಹೇಳುವಷ್ಟು ದೊಡ್ಡ ಮನಸ್ಸು, ಸೌಜನ್ಯ! ಯಾರಿದ್ದಾರೆ ಈ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಇಂತಹ ಮಾತುಗಳನ್ನಾಡುವವರು..?!" 
ಅಂತೂ ನಾವೂ ಕಾರೊಂದನ್ನು ಖರೀದಿಸೋಣ ಅಂತ ಇವರ ಹತ್ತಿರ ಈ ಮೂಲಕ ವಿಷಯ ಪ್ರಸ್ತಾಪಕ್ಕೆ ಹೆಜ್ಜೆ ಇಟ್ಟೆ!
"ನೋಡು, ನಾಲ್ಕು ಜನ ಹೇಳ್ತಾರೆ, ಕೇಳ್ತಾರೆ ಅಂತ ನಾವು ಅವರು ಹೇಳಿದ್ದಕ್ಕೆಲ್ಲಾ ಕುಣಿಯೋದಕ್ಕಾಗುವುದಿಲ್ಲ! ಕಾರು ಕೊಂಡುಕೊಂಡರೆ ಶ್ರೀಮಂತಿಕೆ ಮನೆ ಮೆಟ್ಟಿಲಿನಿಂದಲೇ ಶುರುವಾದಂತೆಯೇ...ಹಿಡಿದದ್ದಕ್ಕೆ, ಮುಟ್ಟಿದ್ದಕ್ಕೆಲ್ಲಾ ಕಾರು ಉಪಯೋಗ ಅನಿವಾರ್ಯವಾಗಿಬಿಡುತ್ತೆ. ನಡೆಯುವ ಪರಿಪಾಠವಿಲ್ಲದಾಗಿಬಿಡುತ್ತೆ. ಖರೀದಿಸೋ ಮೊದಲು ನಮಗೆ ಅದರ ಅಗತ್ಯ ಇದೆಯಾ? ಅದರ ಖರ್ಚು ವೆಚ್ಚಗಳನ್ನು ಭರಿಸುವ ಸಾಮರ್ಥ್ಯ ನಮ್ಮಲ್ಲಿದೆಯಾ?-ಪೆಟ್ರೋಲ್ ಬೆಲೆ ಬೇರೆ ದಿನದಿಂದ ದಿನಕ್ಕೆ ಏರುತ್ತಲೇ ಇದೆ! ಮಕ್ಕಳ ವಿದ್ಯಾಭ್ಯಾಸಕ್ಕೆಲ್ಲಾ ತುಂಬಾ ಹಣ ಬೇಕಾಗುತ್ತೆ. ಕಾರು ಖರೀದಿ ಮಾಡಿದರೆ ಅದರಿಂದ ವಿದ್ಯಾಭ್ಯಾಸಕ್ಕೆ ತೊಡಕುಂಟಾಗುತ್ತದಯೇ? ಅಂತೆಲ್ಲಾ ನಮ್ಮಲ್ಲೇ ಪ್ರಶ್ನೆ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಮತ್ತೆ ಖರೀದಿಸೋ ಆಲೋಚನೆ ಮಾಡಬೇಕು" ಅಂತ ಇವರ ಉತ್ತರ! ಹೂಕೋಸಿನಂತೆ ಅರಳಿದ್ದ ನನ್ನ ಮುಖ ಚಿಕ್ಕದಾಯಿತು!
"ತುಂಬಾ ಸೆಂಟಿಮೆಂಟಲ್ ಆಗ್ಬೇಡಾ. ನಮ್ಮೂರಲ್ಲಿ ಬೇಕುಬೇಕಾದ ಸಮಯಕ್ಕೆ ಬೇಕುಬೇಕಾದಲ್ಲಿಗೆ ಬೇಕಾದಷ್ಟು ಬಸ್ಸುಗಳಿವೆ. ಹಾಗೆ ಅರ್ಜೆಂಟಿಗೆ ಅಂತ ಒಂದು ಸ್ಕೂಟರ್ ಇದೆಯಲ್ಲಾ! ನೋಡೋಣ, ಆಲೋಚನೆ ಮಾಡೋಣ" ಅಂತ ಇವರು ಹೇಳಿದ ಕಾರಣ-ಸರಿ, ಇವರಿಗೂ ಕಾರು ಖರೀದಿಸಲು ಮನಸ್ಸಾಗಲೂ ಒಂದು "ಟೈಂ" ಬರಬೇಕು ಅಂದುಕೊಂಡು ಅರೆ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಸುಮ್ಮನಾದೆ.
ಆಲೋಚನೆ ಮಾಡಿ ಅದೊಂದು ದಿನ ಕಾರು ಖರೀದಿಸುವ ನಿರ್ಧಾರಕ್ಕೆ ಬಂದೆವು! "ಹೊಸಾ ಕಾರೆಲ್ಲಾ ಬೇಡ. ’ಟ್ರೂ ವ್ಯಾಲೂ’ ಕಾರನ್ನು ಖರೀದಿಸೋಣ" ಅಂದರಿವರು.
ನಮ್ಮ ಮುಂದಿನ ಹೆಜ್ಜೆ ’ಟ್ರೂ ವ್ಯಾಲೂ’ ಕಾರುಗಳ ಡೀಲರುಗಳ ಹತ್ತಿರ! ಹೋಗಿ ನೋಡಿದಾಗ ವಿಧವಿಧದ ಕಾರುಗಳನ್ನು ಮಾರಾಟಕ್ಕೆ ನಿಲ್ಲಿಸಿದ್ದರು. ಸಾಧಾರಣ ಕಾರು ಖರೀದಿಗೆಂದು ಹೋದ ನಮಗೆ ಅಲ್ಲಿನ ಸಿಬ್ಬಂದಿಗಳು ಹೇಳಿದ ಮಾತುಗಳು, ನಾವಂದುಕೊಂಡದ್ದಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ಸೌಕರ್ಯವಿರುವ ಕಾರಿನ ಮೇಲೆ ಮನಸ್ಸನ್ನು ವಾಲುವಂತೆ ಮಾಡಿತು! ಪವರ್ ಸ್ಟೇರಿಂಗ್, ಎ.ಸಿ, ಮ್ಯೂಸಿಕ್ ಸಿಸ್ಟಂ, ಸೆಂಟ್ರಲ್ ಲಾಕಿಂಗ್ ಇರೋ ಕಾರೊಂದನ್ನು ತೋರಿಸಿ, "ನೋಡಿ ಸರ್, ಮ್ಯಾಡಮ್ ಕೂಡಾ ಡ್ರೈವ್ ಮಾಡ್ತಾರಲ್ವಾ, ಸೋ, ನಿಮಗೆ ಪವರ್ ಸ್ಟೇರಿಂಗ್ ಕಾರೇ ಬೆಟರ್. ಲೇಡೀಸ್‍ಗೆಲ್ಲಾ ನಾರ್ಮಲ್ ಸ್ಟೇರಿಂಗ್ ಕಾರು ಡ್ರೈವಿಂಗ್ ತ್ರಾಸವಾಗುತ್ತದೆ. ಮತ್ತಿನ್ನು ಮಕ್ಕಳಿಗೆಲ್ಲಾ ಜರ್ನಿ ಟೈಂನಲ್ಲಿ ಮ್ಯೂಸಿಕ್ ಬೇಕೇ ಬೇಕು. ಇದ್ರಲ್ಲಾದ್ರೆ ಮ್ಯೂಸಿಕ್ ಸಿಸ್ಟ್ಂ ಇದೆ. ಪುನ: ನೀವೇನೂ ಹೊಸದಾಗಿ ಖರೀದಿ ಮಾಡ್ಬೇಕೂಂತೇನಿಲ್ಲ ಅಂತೆಲ್ಲಾ! "ಹೌದು! ನಮಗಿದೇ ಕಾರು ಆಗಬಹುದು" ಎಂದು ನಿರ್ಧರಿಸಿದೆವು! ಇನ್ನು ಈ "ಎಲ್ಲಾ" ಇರುವ ಕಾರಿನ ಬೆಲೆ ಕೂಡಾ ಒಳ್ಳೆ ಪವರ್ ಫುಲ್ಲೇ ಆಗಿತ್ತು! ಕಾರಿನ ಬಗ್ಗೆ ಕೂಲಂಕುಷವಾಗಿ ತಿಳಿದಿರುವ ನಮ್ಮ ಪರಿಚಯದ ಒಂದಿಬ್ಬರಿಗೆ ತೋರಿಸಿ ಎರಡು ದಿನಗಳ ನಂತರ ಕಾರನ್ನು ಮನೆಗೆ ತರಿಸಿಕೊಂಡೆವು. ಅಂಗಳದಲ್ಲಿ ನಿಂತಿದ್ದ ಕಾರನ್ನು ನೋಡಿದ ಎಲ್ಲರೂ ಅದರ ಅಂದ ಚೆಂದವನ್ನು ಹೊಗಳಿದ್ದೇ ಹೊಗಳಿದ್ದು! ಮೆಚ್ಚಿದ್ದೇ ಮೆಚ್ಚಿದ್ದು!
"ರಿಯಲಿ ನಿಮ್ಮ ಛಾನ್ಸ್ ಕಣ್ರೀ. ಐದು ವರ್ಷದ ಹಿಂದಿನ ಮಾಡೆಲ್ ಕಾರು ಅನ್ನೋದಕ್ಕೇ ಆಗೋಲ್ಲ! ಒಂಚೂರೂ ಗೊತ್ತಾಗೋದೇ ಇಲ್ಲ!"
"ಎಲ್ಲೋ ಒಂದೆರಡು ವರ್ಷ ಹಿಂದಿನ ಕಾರು ಅಂತ್ಲೇ ಹೇಳಬಹುದು! ಕಾರಿನ ಹಿಂದಿನ ಮಾಲಕರು ಕಾರನ್ನು ಚೆನ್ನಾಗಿ ಮೈಂಟೇನ್ ಮಾಡಿದ್ದಾರೆ!"
"ಟ್ರೂ ವ್ಯಾಲೂ ಕಾರನ್ನು ಡೀಲರ್ ಗಳ ಹತ್ತಿರ ಕೊಂಡುಕೊಂಡದ್ದು ಒಳ್ಳೇದೇ ಆಯ್ತು ಕಣ್ರೀ...ಕಾರಿನ ಎಲ್ಲಾ ಪಾರ್ಟುಗಳು ಪಕ್ಕಾ ಆಗಿರುತ್ತವೆ. ಅಲ್ಲದೇ ಮೂರು ಸರ್ವಿಸ್‍ಗಳನ್ನು ಕೂಡಾ ಫ್ರೀ ಆಗಿ ಮಾಡಿ ಕೊಡ್ತಾರಲ್ವಾ?!"
"ಏನು?! ೩೦,೦೦೦ ಕಿಲೋಮೀಟರ್ ಅಷ್ಟೇ ಓಡಿದ್ದಾ ಈ ಕಾರು?! ಅಂದ್ಮೇಲೆ ಹೆಚ್ಚು ಓಡಿಸಲಿಲ್ಲ ಹಿಂದಿನವರು! ಬಿಡಿ ಒಳ್ಳೆದೇ ಆಯ್ತು, ಹೊಸಾ ಕಾರೇ ಸಿಕ್ಕಿತು ಅಂದುಕೊಂಡುಬಿಡಿ!"
"ಕಾರು ತೆಗೆಯೋದು ದೊಡ್ಡ ವಿಷಯವಲ್ಲ ಕಣ್ರೀ, ಮೈಂಟೇನೆನ್ಸ್ ಇದೆಯಲ್ಲಾ, ಬಹಳ ದುಬಾರಿ!"
"ಪೆಟ್ರೋಲ್ ಕಾರಿಗೆ ಪೆಟ್ರೋಲ್ ಹಾಕ್ಸಿನೇ ಸಾಕಾಗೋಗುತ್ತೆ ರೀ!"
"ಗ್ಯಾಸ್ ಕನೆಕ್ಷನ್ ಮಾಡಿಸಿಕೊಂಡುಬಿಡಿ, ಪೆಟ್ರೋಲ್‍ಗಿಂತ ವಾಸಿ! ಕಿಲೋಮೀಟರ್ ಕಾಸ್ಟ್ ಕಡಿಮೆ ಬೀಳುತ್ತೆ ಗೊತ್ತಾ?!"
"ಕಾರಿನ ಒಂದೊಂದು ಪಾರ್ಟ್ ಹಾಳಾದ್ರೂ ಮಿನಿಮಮ್ ಐದೈದು ಸಾವಿರ ರೂಪಾಯಿಗಳು ಬೇಕಾಗುತ್ತೆ!"
"ಕಾರು ಖರೀದಿಸಿ ಅದನ್ನು ನಿಭಾಯಿಸೋದು ಅಂದ್ರೆ ಮನೆಗೊಂದು ಆನೆ ತಂದು ಸಾಕಿದಂತೆ!"
ಸಲಹೆ ಸೂಚನೆಗಳ ಮಹಾಪೂರವೇ ಹರಿದು ಬಂದಿತ್ತು!
"ನೋಡಿ ನೀವೀಗಷ್ಟೇ ಡ್ರೈವಿಂಗ್ ಕಲಿತದ್ದು, ರೋಡಿನಲ್ಲಿ ಓಡಿಸುವಾಗ ಒಬ್ಬ ಒಳ್ಳೆ ಡ್ರೈವಿಂಗ್ ಗೊತ್ತಿರುವ ಯಾರನ್ನಾದ್ರೂ ನಿಮ್ಮೊಡನೆ ಕೂರಿಸಿಕೊಂಡು ಹೋಗಿ. ಅವರು  ಒಳ್ಳೆ ಗೈಡ್ ಮಾಡುವಂತಹವರಾಗಿರಬೇಕು. ನಾವಿಬ್ರೂ ಕಾರು ತೆಗೆದ ಮೊದಮೊದಲು ಹಾಗೇ ಮಾಡಿದ್ದು" ಎಂದು ಹಿಂದಿನ ಮನೆಯ ದಂಪತಿಗಳ ಸಲಹೆ! 
"ಅದು ಸರಿ, ನೀವಿಬ್ರೂ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಡ್ರೈವಿಂಗ್ ಮಾಡ್ತೀರಿ ಅಲ್ವಾ? ನೀವೇ ಕೂತ್ಕೊಂಡುಬಿಡಿ ನಾವು  ರೋಡಿನಲ್ಲಿ ಕಾರು ಓಡಿಸುವಾಗ" ಎಂದು ಹೇಳಿದೆ.
ನಮ್ಮೊಡನೆ ಕೂರುವ ಧೈರ್ಯವಿಲ್ಲ ಎಂದು ಘೋಷಿಸಿಬಿಟ್ಟರವರು! ಅವರವರ ಅಂಗಾಂಗಗಳು, ಜೀವ ಎಲ್ಲಾ ಅವರಿಗೆ ಅಮೂಲ್ಯವಲ್ಲವೇ ಮತ್ತೆ!?
ಇನ್ನೊಬ್ಬರು, "ಅಯ್ಯೋ ಅದೆಲ್ಲಾ ಏನೂ ಬೇಡಾರೀ. ನಾನು ಕಾರು ತೆಗೆದ ಕೂಡಲೇ ನಾಲ್ಕಾರು ಬಾರಿ ಇದೇ ಲೇ‌ಔಟ್ ರೋಡಿನಲ್ಲಿ ಅಭ್ಯಾಸ ಮಾಡಿದ್ದಷ್ಟೇ. ಆಮೇಲೆ ಧೈರ್ಯ ಮಾಡಿ ಒಂದು ದಿನ ಆಗೋದಾಗ್ಲಿ ಅಂತ ರೋಡಿಗಿಳಿದೇಬಿಟ್ಟೆ! ಅಂತಹ ಕಾನ್ಫಿಡೆನ್ಸ್ ಇಟ್ಕೊಂಡ್ರೆ ಮಾತ್ರ ಆಗುತ್ತಷ್ಟೇ!" ಅಂತ ಹೇಳಿ ತನ್ನ ಕಾನ್ಫಿಡೆನ್ಸ್ ಬಗ್ಗೆ ಹೊಗಳಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ, ನಮಗೆ ಕಾನ್ಫಿಡೆನ್ಸ್ ತುಂಬುತ್ತಾ ಹೇಳಿದ ಮಾತುಗಳಿವು!
ಕಾರನ್ನು ನೋಡಿದವರಿಗೆಲ್ಲಾ, ಹೊಗಳಿದವರಿಗೆಲ್ಲಾ, ಪುಕ್ಕಟೆ ಸಲಹೆ ಸೂಚನೆಗಳನ್ನು ಕೊಟ್ಟವರಿಗೆಲ್ಲಾ ಮೈಸೂರು ಪಾಕ್ ಕೊಟ್ಟು ಕಳುಹಿಸಿದೆ. ಕಾರನ್ನು ಮನೆಗೆ ತಂದ ಆ ರಾತ್ರಿ ಪೂರ್ತಿ ಕನಸುಗಳ ಸರಮಾಲೆ! - ಕಾರನ್ನು ಸ್ವತ: ಚಾಲನೆ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಹೋದ ಹಾಗೆ!, ಮುಂದೆ ಹೋಗಿ ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಹೊಂಡಕ್ಕೆ ಬಿದ್ದ ಹಾಗೆ, ಪಾರ್ಕ್ ಮಾಡಿದ ಕಾರು ಹಿಂದಿರುಗಿ ಬರುವ ವೇಳೆಗೆ ಕಳುವಾದ ಹಾಗೆ, ಟ್ರಾಫಿಕ್ ಜಾಮ್‍ನಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ಕಿ ಒದ್ದಾಡುತ್ತಿರುವಂತೆ, ಕಾರು ಸ್ಟಾರ್ಟ್ ಆಗದೇ ಇರುವಾಗ ಹಿಂದಿರುವ ವಾಹನಗಳೆಲ್ಲಾ ಹಾರ್ನ್‍ಗಳ ಭಾರೀ ಸದ್ದು ಮಾಡುತ್ತಾ ಅವುಗಳ ಚಾಲಕರು ನಮ್ಮನ್ನು ಬಯ್ಯುತ್ತಿರುವಂತೆ ಇತ್ಯಾದಿ! ಬೆಚ್ಚಿ ಎಚ್ಚರವಾಗುತ್ತಲೇ ಅಂದುಕೊಂಡೆ, ’ಛೇ, ಸುಮ್ಮನೇ ಕಾರು ಖರೀದಿಸಿದ್ದು. ನಮ್ಮಿಂದ ಸ್ವತಂತ್ರವಾಗಿ ಚಾಲನೆ ಮಾಡಲು ಸಾಧ್ಯವೇ? ಬೇಕಿತ್ತಾ ನಮಗೆ ಕಾರು ಖರೀದಿಸುವ ಈ ಕಾರಬಾರು’ ಅಂತೆಲ್ಲಾ! ತಲೆಬುಡ ಇಲ್ಲದ ಈ ರೀತಿಯ ಕನಸ್ಸುಗಳಿಂದ ಧೃತಿಗೆಡಬಾರದು ಎಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ ಬೆಚ್ಚಗೆ ಬೆಡ್‍ಶಿಟ್ ಹೊದೆದು ಮಲಗಿದ ನಂತರ ಸುಖವಾಗಿ ನಿದ್ದೆ ಬಂತು!
ಬೆಳಗ್ಗಿನ ತಿಂಡಿಯ ಬಳಿಕ ಕಾರಿನ ಹಿಂದೆ ಮುಂದೆ ದೊಡ್ಡದಾಗಿ ಇಂಗ್ಲಿಷ್‍ನ ’ಎಲ್’ ಅಕ್ಷರವನ್ನು ಕೆಂಪು ಬಣ್ಣದ ಸೆಲೂಟೇಪಿನಲ್ಲಿ ಅಂಟಿಸಿ ಕಾರಿನ ಬಾಗಿಲು ತೆರೆದು ಒಬ್ಬರಾದಂತೆ ಒಬ್ಬರು ಡ್ರೈವರ್ ಸೀಟಿನಲ್ಲಿ ಕುಳಿತೆವು. ಕಾಲುಗಳೆರಡನ್ನು ಕ್ಲಚ್ಚು, ಬ್ರೇಕುಗಳ ಮೇಲಿಡುತ್ತಾ ಕಾರಿಗೆ ಕೀ ಹಾಕುತ್ತಲೇ ಕಾಲು, ಕೈಗಳಲ್ಲೆಲ್ಲಾ ನಡುಕ ಹತ್ತಲು ಶುರುವಾಯಿತು! ಅದೇ ಡ್ರೈವಿಂಗ್ ಕ್ಲಾಸಿನ ಕಾರಿನಲ್ಲಾದರೆ ಹಾಗಾಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ! ಕಾರಣಗಳು ಎರಡು. ನಮ್ಮ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಕೋಚ್ ಕುಳಿತಿರುತ್ತಿದ್ದ ಕಾರಣ  ಮೊದಲನೆಯದಾದರೆ, ಮತ್ತಿನ್ನೊಂದೇನೆಂದರೆ ಆ ಕಾರು ನಮ್ಮದಲ್ಲವಲ್ಲಾ! ಇದಾದ್ರೆ ನಮ್ಮ ಸ್ವಂತದ್ದು! ಏನಾದರೂ ಹೆಚ್ಚು ಕಡಿಮೆಯಾದರೆ?! ’ನಮ್ಮದು’ ಅಂತ ಯಾವುದೇ ವಸ್ತುವನ್ನು ಅತ್ಯಂತ ಜೋಪಾನ ಮಾಡುವುದು ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರಲ್ಲೂ ಇರುವ ಒಂದು ಒಳ್ಳೆಯ ಗುಣವಲ್ಲವೇ!? ಹಾಗೆ ನಡುಗಾಟದಲ್ಲಿ ಸುಲಭದಲ್ಲೆಲ್ಲಾ ಮುಂದೆ ಸಾಗಲಿಲ್ಲ ಸ್ಟಾರ್ಟ್ ಆದ ನಮ್ಮ ಕಾರು! ಪ್ರತೀ ಸಲವೂ ಮುಂದೆ ಹೋಗಲೆತ್ನಿಸಿದಾಗಲೂ ಬಂದ್ ಬೀಳುತ್ತಿತ್ತು. ಅದರೂ ಛಲ ಬಿಡದ ತಿವಿಕ್ರಮನಂತೆ ಪ್ರಯತ್ನದ ಮೇಲೆ ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡಿ ಕಾರು ಚಲಿಸಲು ಶುರುವಾಯಿತು! ನಾಲ್ಕಾರು ಬಾರಿ ಲೇ‌ಔಟ್ ನಲ್ಲೇ ಓಡಿಸಿ, ರಿವರ್ಸ್ ತೆಗೆದು ಅಭ್ಯಾಸ ಮಾಡಿದೆವು. 
ಕಾರು ತಂದು ಒಂದೇ ದಿನದಲ್ಲಿ ಶಾಲೆಯಿಂದ ಬಂದು ಕೇವಲ ಅರ್ಧ ಗಂಟೆ ಕಾರಿನೊಳಗೆ ಕಾಲ ಕಳೆದಿದ್ದ ನಮ್ಮ ಪುಟ್ಟ ಮಗಳು ಕಾರಿನ ಓಪರೇಷನ್ ಬಗ್ಗೆ ನಮಗೆ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲದ ಅಚ್ಚರಿಗಳನ್ನೆಲ್ಲಾ ಪ್ರಾಕ್ಟಿಕಲ್ ಆಗಿ ಮಾಡಿ ತೋರಿಸಿ ರಂಜಿಸಿದಳು. ಅಮ್ಮಾ, ಅಪ್ಪಾ, ನೋಡಿ ಈ ಸ್ವಿಚ್ ಇಂತಹದಕ್ಕೆ, ಅದು ಅದಕ್ಕೆ, ಇದನ್ನೊತ್ತಿದರೆ ಹೀಗಾಗುತ್ತದೆ, ಅದನ್ನೊತ್ತಿದರೆ ಹಾಗಾಗುತ್ತದೆ ಅಂತೆಲ್ಲಾ! ನಮಗಿಬ್ಬರಿಗೂ ಕಾರಿನೊಳಗೆ ಸ್ಟೇರಿಂಗ್, ಎಕ್ಸ್‍ಲೇಟರ್, ಕ್ಲಚ್ಚು, ಬ್ರೇಕು ಹಾಗೂ ಹಾರ್ನಿನ ಪರಿಚಯ ಮಾತ್ರ ಇತ್ತಷ್ಟೇ! ಮಗಳ ಕಾರುಭಾರು ಮುಂದುವರಿಯುತ್ತಿತ್ತು! ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತು ಕಳೆದು ಇಬ್ಬರ ಮುಖವನ್ನು ಸೀರಿಯಸ್ಸಾಗಿ ನೋಡುತ್ತಾ, "ಸಿ.ಡಿ ಪ್ಲೇಯರ್ ಸರಿ ಇಲ್ವಾ? ಸಿ.ಡಿ ಹಾಕಿ ನೋಡಿದೆ?!" 
"ಕಾರಿನ ಢಿಕ್ಕಿಯ ಒಳಭಾಗದಲ್ಲಿರುವ ಎರಡು ಸ್ಪೀಕರ‍್ಗಳಲ್ಲಿ ಎಡಭಾಗದ ಸ್ಪೀಕರಿಗೆ ಆ ಸ್ಪೀಕರ್ ಕವರ್ ಬೀಳಬಾರದೂಂತ ಕಪ್ಪು ಬಣ್ಣದ ಸೆಲೂಟೇಪ್‍ಗಳನ್ನು ಅಂಟಿಸಿದ್ದಾರಲ್ಲಾ?! ಗಮನಿಸಿಲ್ವಾ?"
"ಕಾರಿನ ಸೆಂಟರ್ ಲಾಕ್ ಕೀಯ ಒಂದು ಸ್ವಿಚ್ ತನ್ನ ಕಾರ್ಯನಿರ್ವಹಿಸುತ್ತಿಲ್ಲವಲ್ಲಾ!? 
"ಕಾರಿನ ಫ್ರಂಟ್ ವಿಂಡೋ ಪೂರ್ತಿ ಕ್ಲೋಸಾಗ್ತಾ ಇಲ್ವಲ್ಲಾ?! ನೋಡ್ಲಿಲ್ವಾ?!"
ಒಳ್ಳೆ ಕ್ರೈಮ್ ಬ್ರಾಂಚ್ ಇನ್ಸ್‍ಪೆಕ್ಟರ್ ನಂತೆ ಅವಳು ಕೇಳಿದ ನೇರ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳನ್ನು ಎದುರಿಸಬೇಕಾಯಿತು!
"ಊಹೂಂ. ಅದನ್ನೆಲ್ಲಾ ಅಷ್ಟು ಕೂಲಂಕುಷವಾಗಿ ಪರೀಕ್ಷಿಸಲಿಲ್ಲಾ ಪುಟ್ಟಿ, ನಮಗೇನು ಕಾರಿನ ಬಗ್ಗೆ ಅಷ್ಟು ಗೊತ್ತಿಲ್ಲಲ್ವಾ..." ಎಂದೆವು ಮುಗ್ಧ ತಪ್ಪಿತಸ್ಥರಂತೆ. ಕಾರು ಕೊಂಡುಕೊಳ್ಳುವ ಮೊದಲು ಅದರ ಪೂರ್ಣ ಅನುಭವ ಇಲ್ಲದ ಕಾರಣ ಒಂದಿಬ್ಬರು ಕಾರಿನ ಬಗ್ಗೆ ’ಎ’ ಟು ’ಝಡ್’ ಗೊತ್ತಿರುವ ಕಾರಿನ ಎಕ್ಸ್‍ಪರ್ಟ್‍ಗಳನ್ನು ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗಿ ಪರೀಕ್ಷಿಸಿದ್ದರೂ ಕೂಡಾ ಕೆಲವೊಂದು ಮಗಳು ಕೇಳಿದ ಅಂಶಗಳು ಅವರ ಗಮನಕ್ಕೂ ಬಾರದೇ ಹೋದದ್ದು ಮಾತ್ರ ವಿಪರ್ಯಾಸ! ಅವರಿಬ್ಬರೂ ಕಾರಿನ ಅಡಿಭಾಗ, ಮುಂದೆ, ಹಿಂದೆ ಎಲ್ಲಾ ಬಗ್ಗಿ ನೋಡಿ, ಒಂದಷ್ಟು ದೂರ ಚಾಲನೆ ಮಾಡಿನೋಡಿ ’ಎ೧ ಗ್ರೇಡ್’ ಕೊಟ್ಟುಬಿಟ್ಟಿದ್ದರು! ಸರಿ, ನಮಗಿನ್ನೇನು? ಕಣ್ಣುಮುಚ್ಚಿ, "ಎಸ್" ಅಂತ ಕಾರನ್ನು ಪಾಸ್ ಮಾಡಿದ್ದೆವು! ನಮಗಾಗ ನೆನಪಾದುದು ಆಗಾಗ ರೇಡಿಯೋ, ಟಿ.ವಿ. ಜಾಹೀರಾತುಗಳಲ್ಲೆಲ್ಲಾ ಕೇಳಿ ಬರುತ್ತಿದ್ದ "ಎಚ್ಚರ ಗ್ರಾಹಕ ಎಚ್ಚರ!" ಉದ್ಘೋಷಣೆ. ಆಗೆಲ್ಲಾ ಅದನ್ನು ’ಆ’ ಕಿವಿಯಲ್ಲಿ ಕೇಳಿ ’ಈ’ ಕಿವಿಯಲ್ಲಿ ಬಿಡುತ್ತಿದ್ದ ಕಾರಣ ಸಣ್ಣ ಗುಂಡಿಯೊಂದಕ್ಕೆ ಅದಾಗಲೇ ಬಿದ್ದಾಗಿತ್ತು! ಆದರೆ ಕಾರಿನ ಚಾಲನೆಗೆ ಸಹಕರಿಸುವ ಯಂತ್ರ, ಇತ್ಯಾದಿ ಎಲ್ಲಾ ಫಸ್ಟ್ ಕ್ಲಾಸಿದೆ ಎನ್ನುವ ಕಾರಣಕ್ಕಾಗಿ ಮಗಳು ಕಂಡುಹಿಡಿದ ಪಾಯಿಂಟ್‍ಗಳನ್ನು ’ಸೆಕೆಂಡರಿ’ ವಿಭಾಗಕ್ಕೆ ವರ್ಗಾಯಿಸಿಬಿಟ್ಟೆವು! ಅಂದರೂ ಕಾರು ಖರೀದಿಸಿದಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗಿ ಕೇಳಿಯೇಬಿಟ್ಟೆವು!
"ಓ! ಸಿ.ಡಿ ಪ್ಲೇಯರ್, ಸೆಂಟರ್ ಲಾಕ್ ಇವೆಲ್ಲಾ ’ಎಕ್ಸ್‍ಟ್ರಾ ಫಿಟಿಂಗ್’‍ಗಳು ಸಾರ್. ಅವೆಲ್ಲಾ ಮೈನರ್ ರಿಪೇರಿಗಳು. ಇದೇ ರೋಡಿನ ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ಸಿ.ಡಿ ರಿಪೇರ್ ಅಂಗಡಿಯಲ್ಲಿ ತೋರಿಸಿದ್ರೆ ಸರಿ ಮಾಡಿಕೊಡ್ತಾರೆ! ಸೆಂಟರ್ ಲಾಕ್ ಕೀ ರಿಪೇರಿ ಅಂಗಡಿ ಇಲ್ಲೇ ಪಕ್ಕದ್ದು. ಅಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗಿ, ಸರಿ ಮಾಡಿಕೊಡ್ತಾರೆ, ವಿಂಡೋ ನಮ್ಮಲ್ಲೇ ರಿಪೇರಿ ಮಾಡೋಣ, ಕಾರನ್ನು ಒಂದು ದಿನ ತನ್ನಿ" ಎಂದೆಲ್ಲಾ ಹೇಳಿ ಕೈತೊಳೆದುಕೊಂಡುಬಿಟ್ಟರು! ಈ ಅಂಗಡಿಗಳ ವಿಳಾಸಗಳನ್ನೆಲ್ಲಾ ಇವರ ಬಾಯಿಯಿಂದ ಕೇಳಲು ಇಲ್ಲಿವರೆಗೆ ಬರಬೇಕಿತ್ತೇ?! ಈ ’ಎಕ್ಸ್‍ಟ್ರಾ ಫಿಟ್ಟಿಂಗ್’ ಗಳೆಲ್ಲಾ ಕಾರಿನಲ್ಲಿದೆ ಅಂತ ಹೇಳಿ, ಪುಸಲಾಯಿಸಿ ತಾನೆ ಇವರು ಕಾರಿನ ಬೆಲೆಯಲ್ಲಿ ನಮಗೆ ಒಂದು ಕಾಸಿನ ಚೌಕಾಸಿ ಮಾಡಲು ಬಿಟ್ಟಿರಲಿಲ್ಲ! ಅಂದು ಈ ವಿಷಯಗಳೇ ಅವರಿಗೆ ಕಾರಿನ ಬೆಲೆ ಏರಿಸಲು ಮೇಜರ್ ಬಂಡವಾಳವಾಗಿದ್ದರೆ, ಇಂದು ಅದೇ ವಿಷಯಗಳು ಅವರಿಗೆ ಮೈನರ್ ಆಗಿದ್ದವು! ಬಂದ ದಾರಿಗೆ ಸುಂಕ ಇಲ್ಲ ಅಂತ ವಾಪಸ್ಸಾದೆವು! 
ಕಾರು ಖರೀದಿಸಿ ಐದನೇ ದಿನವದು. ಲೇ‌ಔಟ್ ಮತ್ತು ಕಡಿಮೆ ವಾಹನ ಸಂಚಾರವಿರುವ ಸ್ಥಳಗಳಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಅಭ್ಯಾಸ ಸಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಅದೇ ಕಾರ್ಯಕ್ಕೆ ಅಂಗಳದಲ್ಲಿದ್ದ ಕಾರನ್ನು ರಿವರ್ಸ್ ತೆಗೆಯುತ್ತಿದ್ದಾಗ ಹಾಗೇ ಸೊಂಯ್ ಅಂತ ಹಿಂದೆ ಹೋದ ಕಾರು ನಮ್ಮ ಗೇಟಿನ ಕಂಬವನ್ನು ಒರೆಸಿಕೊಂಡು ಹೊರಗೆ ಬಂದಿತ್ತು! ಪರಿಣಾಮ ಕಾರಿನ ಎದುರು ಬಲಭಾಗದಲ್ಲಿ ಮರೆಮಾಚಲಾಗದ ಬಹು ದೊಡ್ಡದೂ ಅಲ್ಲದ, ತೀರಾ ಚಿಕ್ಕದೂ ಅಲ್ಲದ ಗುಳಿಯೊಂದು ಬಿದ್ದುಬಿಟ್ಟಿತ್ತು!
ಕಾರನ್ನು ಹೊಗಳುತ್ತಿದ್ದ ಬಾಯಿಗಳೆಲ್ಲಾ ಈಗ ’ರಿವರ್ಸ್ ಗೇರು’ ಹಾಕಿದ್ದವು! ಗುಳಿಯನ್ನು ಗಮನಿಸಿದ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬನ ಬಾಯಿಯು, "ಅದೇನಾದದ್ದು? ಅದೇನಾದದ್ದು?", "ಛೇ, ಎಷ್ಟು ಚೆನ್ನಾಗಿತ್ತು ಕಾರು, ಶೇಪೇ ಹಾಳುಮಾಡಿಬಿಟ್ಟಿರಲ್ಲಾ?!" ಅಂತೆಲ್ಲಾ ಹೇಳ ಕೇಳತೊಡಗಿದರು!
"ಅದು ಕಾರಿಗೆ ಇವಳಿಟ್ಟ ದೃಷ್ಠಿ ಬೊಟ್ಟು" ಅಂತ ಇವರುತ್ತರ!
"ಕೆನ್ನೆ ಮೇಲೆ ಗುಳಿ ಬಿದ್ರೆ ಚೆಂದ...ಆದ್ರೆ....ಕಾರಿನ ಮೇಲೆ ಬಿದ್ರೆ ಚೆಂದ ಕಾಣ್ಸಲ್ವೇ" ಎಂದು ಹಾಸ್ಯವಾಗಿ ಇವರು ಹೇಳಿ ನನ್ನನ್ನು ಛೇಡಿಸಿದರಷ್ಟೇ ಆದರೂ, ಆ ಮಾತುಗಳು ಕಾದ ಕಬ್ಬಿಣದ ಸರಳಿನಿಂದ ಹಾಕಿದ ಬರೆಯಾಗಿತ್ತು ನನ್ನ ಪಾಲಿಗೆ! ಹೊರಗೆ ತಿರುಗಾಡಲು ಹೋದಾಗಲೆಲ್ಲಾ ಎಲ್ಲೆಲ್ಲಿ ಕಾರುಗಳು ಕಾಣ ಸಿಗುತ್ತವೆಯೋ ಅವುಗಳೆಲ್ಲವನ್ನು ಅವಕ್ಕೆಲ್ಲೆಲ್ಲಿಗೆ ಗುಳಿಗಳು, ಗೆರೆಗಳೆಲ್ಲಾ ಬಿದ್ದಿದೆ ಎಂದು ಗಮನಿಸಿ ಇವರಿಗೆ ರಿಪೋರ್ಟ್ ಮಾಡುವ ಹೊಸ ಕೆಲಸ ನನ್ನದಾಗಿತ್ತು! ನಾವು ಕಷ್ಟದಲ್ಲಿದ್ದಾಗ ಮರುಗಿ, ಕೊರಗಿ ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳುವುದರ ಬದಲಾಗಿ ನಮಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ಕಷ್ಟದಲ್ಲಿರುವವರನ್ನು ನೋಡಬೇಕಂತೆ! ನಾನು ಗಮನಿಸಿದ ಕಾರುಗಳಲ್ಲಿ ಕೆಲವಕ್ಕೆಲ್ಲಾ ಚಂದ್ರನಂತೆ ಮೈ ಮೇಲೆಲ್ಲಾ ಗುಳಿಗಳಾಗಿದ್ದರೆ, ಇನ್ನೂ ಕೆಲವಕ್ಕೆ ತರಚಿದ ದೊಡ್ಡ, ಸಣ್ಣ ಗೀರುಗಳು, ಅಷ್ಟೂ ಅಲ್ಲದೆ ತುಂಡಾಗಿ ನೇತಾಡುತ್ತಿದ್ದ ನಂಬರು ಪ್ಲೇಟುಗಳು! ಅಬ್ಬಬ್ಬಾ! ಒಂದೇ, ಎರಡೇ?..! "ಓಹೋ ನಾವೇ ವಾಸಿ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಆಗುವಂತಹದ್ದೇ ಆಗಿದೆ ನಮಗೂ ಕೂಡಾ" ಅಂತ ತುಸು ಸಮಾಧಾನವಾಯಿತು! 
ಕಾರನ್ನು ಈಗಾಗಲೇ ಖರೀದಿಸಿ ಹತ್ತಾರು ವರ್ಷಗಳ ಚಾಲನೆ ಮಾಡಿದ ಅನುಭವಸ್ಥರಾದ ನಮ್ಮ ಏರಿಯಾದ ಹಲವರು ನಮ್ಮ ಕಾರಿನ ಗುಳಿಯನ್ನು ನೋಡಿ ಅನುಕಂಪದ ಮಾತುಗಳೊಂದಿಗೆ ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ಅನುಭವ ಕಥನಗಳನ್ನು ನಮ್ಮೆದುರು ಬಿಚ್ಚಿಟ್ಟರು!
"ಅಯ್ಯೋ, ಹಾಗೆಲ್ಲಾ ಆಗೋದು ಕಾಮನ್ ಬಿಡ್ರೀ, ನಿಮ್ಮದು ಇಷ್ಟೇ ತಾನೇ ಆದದ್ದು? ನಾವು ಕಾರು ಖರೀದಿಸಿ ಫಸ್ಟ್ ರೈಡ್‍ನಲ್ಲೇ ನಮ್ಮೆದುರು ಚಲಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಮಿನಿ ಲಾರಿ ಸಡನ್ ಆಗಿ ಬ್ರೇಕ್ ಹಾಕಿ ನಿಲ್ಲಿಸಿದಾಗ ನಮ್ಮ ಗಮನಕ್ಕೆ ಬಾರದೇ ಅದರಡಿಗೆ ಕಾರನ್ನು ನುಗ್ಗಿಸಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದೆವು! ಕಾರಿನ ಮೂತಿ ಕವರ್ ಹಾಗೆನೇ ಕಿತ್ತುಕೊಂಡು ಹೋಗಿತ್ತು!"
"ನಮ್ಮ ಹೊಸಾ ಕಾರನ್ನು ರಿವರ್ಸ್ ಗೇರು ಹಾಕಿ ಅಂಗಳದಲ್ಲಿ ಪಾರ್ಕ್ ಮಾಡ್ಲಿಕ್ಕೇಂತ ತರುತ್ತಿದ್ದಾಗ ಸೊಂಯ್ ಅಂತ ಹಿಂದೆ ಬಂದು ಬಂದು ಸಿಟ್‍ಔಟ್ ಪಿಲ್ಲರಿಗೆ ಗುದ್ದಿ ಕಾರಿನ ಬೆನ್ನು ಹುಡಿ ಹುಡಿಯಾಗಿತ್ತು. ಗೊತ್ತೇನ್ರೀ?!"
ಅಂತೂ ಅವರಿವರ ಕಾರುಗಳ ಕತೆ ಕೇಳಿ, ನಮ್ಮದು ’ಮಿನಿಕತೆ’ ಅನ್ನಿಸಿ ಮನಸ್ಸಂತೂ ಹಗುರವಾಯಿತು!
ಹತ್ತನೇ ದಿನ ಸಿಟಿ ಒಳಗೆ ಶಾಪಿಂಗಿಗೆ ಹೋಗುವ ಅನಿವಾರ್ಯತೆ. "ಏನು ಮಾಡುವುದು? ಸ್ಕೂಟರಿನಲ್ಲಿ ಹೋಗುವುದೋ ಇಲ್ಲಾ ಕಾರಿನಲ್ಲಿ ಹೋಗುವುದೋ?  ಅಭ್ಯಾಸ ಸರಿಯಾಗಿ ಆಗಲಿಲ್ಲವಲ್ಲ, ಸ್ವಲ್ಪ ದಿನಗಳು ಕಳೆದು ಚೆನ್ನಾಗಿ ಅಭ್ಯಾಸವಾದ ನಂತರ ಕೊಂಡುಹೋದರೆ ಸಾಕೇ?" ಅನ್ನೋ ನಾಲ್ಕಾರು ಪ್ರಶ್ನೆಗಳು ತಲೆಸುತ್ತಾ ತಿರುಗಾಡುತ್ತಿದ್ದವು. ಇಂದಲ್ಲ ನಾಳೆ ಓಡಿಸಿಕೊಂಡು ಹೋಗಲೇಬೇಕಲ್ಲವೇ, ಇಂದು ಕಾರಿನಲ್ಲಿ ಹೋದರೆ ಈ ದಿನವನ್ನು ಅಭ್ಯಾಸದ ಪಟ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ಸೇರಿಸಬಹುದಲ್ಲವೇ ಎಂದುಕೊಂಡು ’ಎಲ್’ ಬೋರ್ಡ್ ಮೇಲೆ ಭರವಸೆಯಿಟ್ಟು, "ಏನಾಗಲಿ ಮುಂದೆ ಸಾಗು ನೀ..."ಎಂದು ಕಾರನ್ನು ಚಲಾಯಿಸಿ ಸಿಟಿಯೊಳಗೆ ಪ್ರವೇಶ ಮಾಡಿಯೇ ಬಿಟ್ಟೆವು! ಇತರ ಚಾಲಕರು ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ವಾಹನಗಳನ್ನು ನಮ್ಮ ವಾಹನದಿಂದ ಅಂತರವಿಟ್ಟುಕೊಂಡು ವ್ಯವಹರಿಸುತ್ತಿದ್ದರು! ’ಎಲ್’ ಬೋರ್ಡಿನ ಮಹಿಮೆ ಈಗ ಅರಿವಾಗಿ ಧೈರ್ಯ ಡಬಲ್ ಆಯಿತು! ಕೆಲಸಗಳನ್ನೆಲ್ಲಾ ಮುಗಿಸಿ ಸುಖವಾಗಿ ಮನೆಗೆ ಹಿಂದಿರುಗಿದೆವು. ಅದೇ ಸಂಜೆ ಗೆಳತಿಯೊಬ್ಬಳ ಫೋನ್ ಕರೆ, ಆಕೆಯ ನೇರ ಪ್ರಶ್ನೆ, "ಏನೇ ಕಾರು ಚಲಾಯಿಸಿಕೊಂಡು ತಿರುಗಾಡ್ಲಿಕ್ಕೆ ಶುರು ಮಾಡಿದ್ದೀರಾ ಇಲ್ವಾ?!" ಅಂತ. "ಓ ಬೇಕಾದಷ್ಟು ಸಲ ಅಭ್ಯಾಸ ಮಾಡಿ ಇವತ್ತು ಬೇರೆ ಸಿಟಿಗೆ ಹೋಗಿಬಂದೆವು ಕಣೇ" ಎಂದು ಹೇಳಿದೆ. "ಓಹೋ, ನೀವು ಪರ್ವಾಗಿಲ್ವೇ! ನನ್ನಕ್ಕ, ಭಾವ, ಇಬ್ರದ್ದೂ ಡ್ರೈವಿಂಗ್ ಕಲಿತು ಒಂದು ವರ್ಷ ಆಗಿದೆ. ಹೊಸಾ ಕಾರನ್ನು ಖರೀದಿಸಿದ್ದಾರೆ ಕೂಡಾ! ಆದ್ರೂ ಇಬ್ರಿಗೂ ಡ್ರೈವ್ ಮಾಡುವ ಕಾನ್ಫಿಡೆನ್ಸೇ ಇಲ್ಲ ಕಣೇ. ಎಲ್ಲಾದರೂ ದೂರ ಹೋಗಬೇಕಿದ್ದರೆ ಒಬ್ಬ ಡ್ರೈವರನ್ನು ಎಂಗೇಜ್ ಮಾಡಿ ಸುತ್ತಾಡಿಕೊಂಡು ಬರ್ತಾರೆ!" ಎಂದು ಆಕೆ ಹೇಳಿದಾಗ ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಇನ್ನಷ್ಟು ಕಾನ್ಫಿಡೆನ್ಸ್ ಬೆಳೆಯಲಿಕ್ಕೆ ಇದಕ್ಕಿಂತ ಒಳ್ಳೆ ಟಾನಿಕ್ ಬೇರೆ ಬೇಕಾಗಿರಲಿಲ್ಲ!
ಹರಿ ಹರಿ ಅಂತ ದಿನ ಹದಿನೈದಾಗಿತ್ತು. ಅಂಗಳದಿಂದ ಕಾರನ್ನು ರಿವರ್ಸ್ ತೆಗೆಯುತ್ತಿದ್ದೆ. ಪಕ್ಕದ ಮನೆಯವರ ಬೈಕ್ ರೋಡಿನಲ್ಲಿ ಇದ್ದದ್ದನ್ನು ಗಮನಿಸದೇ ಹಿಂದಿನಿಂದ ನೇರವಾಗಿ ಹೋಗಿ ಬೈಕಿಗೆ ಡಿಶುಂ ಅಂತ ಢಿಕ್ಕಿ ಹೊಡೆದದ್ದೇ ತಡ, ಬೈಕಿನ ಗಾರ್ಡ್ ತಾಗಿ ನಮ್ಮ ಕಾರಿನ ನಂಬರ್ ಪ್ಲೇಟ್  ಪುಡಿಪುಡಿಯಾಗಿ ನೆಲಕಚ್ಚಿತು! ಆಘಾತ ಸಹಿಸದ ಬೈಕ್ ಅಲ್ಲೇ ಬದಿಗಿದ್ದ ದಟ್ಟವಾದ ಪೊದೆಯ ಮೇಲೆ ಬಿದ್ದುದ್ದರಿಂದ ಅದಕ್ಕಾಗುತ್ತಿದ್ದ ಹಾನಿಯಿಂದ ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಂಡಿತು! ಇಲ್ಲವಾದಲ್ಲಿ ಆ ಬೈಕಿಗೆ ಆಗುತ್ತಿದ್ದ ರಿಪೇರಿ ಖರ್ಚನ್ನು ನಾವೇ ಭರಿಸಬೇಕಾಗುತ್ತಿತ್ತು! "ಬಿಡಿ ಮೊದಮೊದಲು ಇದೆಲ್ಲಾ ಮಾಮೂಲು, ನನ್ನ ಬೈಕಿಗೆ ಏನಾಗಲಿಲ್ಲ. ಇಂತಹವುಗಳಿಂದಲೇ ನಾವು ಕಲಿತು ಜಾಣರಾಗೋದು!" ಎಂದರು ಅವರು!
"ಗುಳಿ ಮತ್ತು ನಂಬರು ಪ್ಲೇಟ್ ಹುಡಿಯಾದದ್ದನ್ನು ಸರಿ ಮಾಡಿಸಲು ಮಿನಿಮಮ್ ಐದು ಸಾವಿರ ರೂಪಾಯಿಗಳು ಬೇಕು ಗೊತ್ತಾ?" ಇವರು ನನ್ನನ್ನುದ್ದೇಶಿಸಿ ಹೇಳಿದಾಗ ಏನೂ ಹೇಳಲು ತೋಚದೆ ಕಣ್ಣುಗಳನ್ನು ಪಿಳಿಪಿಳಿ ಮಾಡಿದೆ. ಶಾಲೆಯಿಂದ ಬಂದು ಮಗಳು ಗೇಟು ತೆಗೆಯುತ್ತಲೇ ನಂಬರ್ ಪ್ಲೇಟ್ ಬಗ್ಗೆ ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದಳು! ನಡೆದ ಕತೆಯನ್ನು ವಸ್ತುಶ: ವಿವರಿಸಿದೆ.
"ಎಷ್ಟು ಚೆನ್ನಾಗಿತ್ತು ಕಾರಿನ ಔಟ್ಲುಕ್. ತಂದು ಒಂದು ತಿಂಗಳು ಕೂಡಾ ಆಗ್ಲಿಲ್ಲ, ಅಷ್ಟರಲ್ಲೇ ಗೇಟಿಗೆ ಒರೆಸಿ, ಬೈಕಿಗೆ ಕುಟ್ಟಿ ಎಲ್ಲಾ ಆಯ್ತು! ಇನ್ನು ಕಾರಿನ ಒಳಗಡೆ ಏನಾದ್ರೂ ಇದೆಯಾ ಅಂತ ನೋಡು ಹಾಳುಮಾಡ್ಲಿಕ್ಕೆ!" ಎಂದು ತುಸು ಕೋಪದಿಂದಲೇ ಹೇಳಿದಳು.
"ನೋಡು ಮರಿ. ಇಂತಹವೆಲ್ಲಾ ಆಗೋದು ಕಾಮನ್. ನಡೆಯುವವರು ಎಡವುತ್ತಾರೆ ಹೊರತು ಕುಳಿತವರಲ್ಲ!", "ಮನುಷ್ಯ ಆತ ಮಾಡಿದ ತಪ್ಪುಗಳಿಂದಲೇ ಕಲಿಯುವುದು ಕಂದಾ" ಅಂತ ನೀತಿ ಬೋಧನೆ ಪಾಠ ಮಾಡಿದೆ ಅವಳಿಗೆ! 
"ಡೋಂಟ್ ವರಿ ಬೇಬಿ, ಇನ್ಮುಂದೆ ಹೀಗಾಗದಂತೆ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ, ಪ್ರಾಮಿಸ್" ಎನ್ನುತ್ತಾ ಅವಳ ಹತ್ತಿರ ರಾಜಿ ಮಾಡಿಕೊಂಡೆ!
ಏನಿಲ್ಲಾಂದ್ರೂ ಕಾರಿನ ಮುಂದಿನ ಗ್ಲಾಸನ್ನೂ, ನಂಬರು ಪ್ಲೇಟನ್ನು ಸರಿ ಮಾಡಿಸಿಬಿಡೋಣವೆಂದು ಮರುದಿನ ಮೊದಲು ವರ್ಕ್ಶಾಪಿಗೆ ಕಾರಿನಲ್ಲಿ ಹೋದೆವು. ಕಾರನ್ನು ನೋಡುತ್ತಲೇ ಅಲ್ಲಿನ ಸಿಬ್ಬಂದಿಯ ಪ್ರಶ್ನೆ, "ಡೆಂಟ್(ಗುಳಿ) ಹೇಗೆ ಬಿತ್ತು?", "ನಂಬರು ಪ್ಲೇಟ್ ಹೇಗೆ ಒಡೆಯಿತು?" ಅಂತೆಲ್ಲಾ!
ಇಷ್ಟರವರೆಗೆ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಹೇಳಿ ಸುಸ್ತಾಗಿತ್ತು! ಇವರಿಗೂ ಎಲ್ಲರ ಹತ್ತಿರ ಹೇಳಿದ ಸತ್ಯವನ್ನೇ ಹೇಳಿದೆವು!
ವಿಂಡೋ ಮಿರರ್ ದುರಸ್ತಿ ಮಾಡಿಕೊಡುತ್ತಾ ಅವರು ಹೇಳಿದರು, "ಸರಿ, ಕಾರಿಗೆ ಇನ್ನೇನೆಲ್ಲಾ ಆಗುತ್ತೋ ಆಗಲಿ! ಮತ್ತೆ ಒಂದು ಇನ್‍ಶ್ಯೂರೆನ್ಸ್ ಕ್ಲೇಮ್ ಮಾಡಿಕೊಂಡುಬಿಡಿ!" ಅಂತ. ಅಂತೂ ನಾವುಗಳು ಇನ್ನೂ ’ಏನೆಲ್ಲಾ ಕಾರಬಾರುಗಳನ್ನು ಕಾರಿನ ಮೇಲೆ ಮಾಡುವವರಿದ್ದೇವೆ’ಎಂದು ಓರೆಗಣ್ಣಿನಿಂದ ನಮ್ಮನ್ನೂ, ಕಾರನ್ನೂ ನೋಡುತ್ತಾ ಜ್ಯೋತಿಷಿಗಳ ಹಾಗೆ ಹೇಳಿಬಿಟ್ಟರವರು! ಈ ಮುನ್ಸೂಚನೆಯಂತೂ ನಮ್ಮನ್ನು ಜಾಗ್ರತ ಲೋಕಕ್ಕೆ ಕೊಂಡೊಯ್ಯುವಲ್ಲಿ ಯಶಸ್ವಿಯಾಯಿತು!
’ಮತ್ತೇನೂ ಗುಳಿ, ಗೆರೆ, ಬರೆಗಳನ್ನೆಲ್ಲಾ ಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ, ಜಾಗ್ರತೆ ವಹಿಸುತ್ತೇವೆ’ ಅಂತ ಗಟ್ಟಿ ಆಲೋಚನೆ ಮಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದೇವೆ ಈಗ ಸದ್ಯಕ್ಕೆ!

ತ್ರಿವೇಣಿ ವಿ ಬೀಡುಬೈಲು,
ಮಂಗಳೂರು.

Monday, July 6, 2015

"FOOLISH LOVE" - A Short Story

FOOLISH LOVE


I stood in front of the mirror. If only I were taller and fairer…I stopped the chain of my thoughts when the reflection of Anvitha fell on the mirror. I smiled at her despite my feelings of jealousy and anger towards her. What If I had the knack of being always first in the class!  Anvitha was gifted with an enviable ability of drawing the attention of all other boys in the college.  She was very pretty and charming with large bright eyes, thick wavy hair, dimples in her cheeks and an hour glass figure to boot. O.K. It didn’t matter or worry me much. But she was flirting with Arun, the guy on whom I had a secret crush and that’s what bothered me.  She had often confessed to me her great admiration and fascination for him. I was in an unfortunate situation of having been her classmate since fifth standard. Being with her had always put me in her shadow. We were close friends till we both came of age. I started keeping away from her after she started flirting with all the handsome boys. But I couldn’t keep her away fully as she was with me all the time and being her roommate in the hostel added to my predicament. I had prayed to God and asked a hundred times a day to fast forward the days so that our course gets over soon.  I was waiting anxiously for another four months to get my B.Sc., degree completed.
“Hey Asha, Come on, let’s stroll in the garden. I’m feeling bored up here and have to confide an important matter with you” Anvitha said giving a painful slap on my back.
“You stupid!  You’ve stolen my Arun, the only boy I ever loved” I muttered. I had to use all my power of self-control to remain calm lest I could end up doing anything to this monster girl who had stolen my Arun from me.
“I am telling you, let’s go out to the garden!” exclaimed Anvitha giving me another painful slap on the shoulders, slightly irritated by my lack of response to her request.
“Oh!...Err” I struggled and smiled. Thank God, she could not get wind of the mental turmoil I have been going through, I thought. 
In fact I must confess that I did not reveal to others my feelings towards Arun and the dreams I had built around my future with Arun.  It was always fun riding pillion on his bike, I began to recollect. His long legs astride the bike were strong and his hair blowing back from his forehead, thick and wavy.  Wow what a feeling! What fun we had had, walking hands clasped, bunking classes and enjoying privacy and togetherness in restaurants, parks, cinema theatres and dance halls, my fingers brushing his thick hair, his strong arms holding me tight…. Heart thudding, body trembling I used to get up from sleep all of a sudden in the middle of the night only to realise that it was just a dream.  Anvitha had such dreams and while she explained them to me the next day, I had broken  a plastic pen into two and even bit my lips hard till blood oozed out of it or something I did which I cannot imagine myself out of jealousy.
“Oh! Come on Asha” she pulled my hand, “don’t waste time. I have to tell you the most important decision of my life and you…”
In the garden she told me the vile news.
“You know I am in love with Arun, I am thinking of marrying him and I’ve to propose him”, she told me excitedly, eagerly waiting for my reaction.
Though I knew about their love I felt like I was hit by a powerful bomb on my head.  For a moment, I felt like giving a hard blow on her face. When she had so many boys to flirt with why the hell she had to fall in love with my Arun and even want to marry him?
“Hey stupid!” Anvitha exclaimed, “Look what you have done to your beautiful nail?”
I had cut the long pointed nail of my forefinger biting it hard.  It looked ugly and the broken nail was a symbolism of my broken dreams. 
“Hmm...What is wrong with you Asha? I have told you the most important decision of my life and you are not showing even the slightest of emotion. Come on. Why are you sitting with an impassive look on your face?!” questioned Anvitha. 
“You need not bother” I muttered.  “I think Asha is deeply engrossed in her own thoughts, perhaps day-dreaming about her boy friend” said Sunitha opening her mouth for the first time.  Sunitha was their hostel mate and she along with her friend Namratha formed the part of the gang that Anvitha wanted to share her secret with. 
“Pray tell me who that fortunate man is?!” said Namratha in a teasing manner.
“None other than the same Arun  whom Anvitha has pocketed”  announced Nalini.
“Really?!”  exclaimed Namratha.  “Yes. Once I saw both of them together engrossed in an intimate conversation in the canteen”
“Congratulations Asha!”  they all said in unison.
This teasing was no music to Anvitha’s ears and she could no longer tolerate it. She ran to the hostel and I followed her. By then she had reached the room and bolted the door from inside.
“Dhud Dhud” I banged the door calling, ”Anvitha, Anvitha! Open the door please.”
She opened and I could not see her face. Her eyes had become liquid pools of fire,   her nostril flared and she was hissing with fast breath.
“What harm have I done to you to snatch my Arun so mercilessly from me? There is limit to everything” cried Anvitha, her voice a high tension wire.
“But Anvitha,….”I could not complete my words, she shouted, “stop it and get out of my sight at once”. Her words were a torrent of pent-up anger.
“Anvitha, please allow me to speak. For your information, they made fun of me. Arun is a friend of my cousin who has gone abroad for further studies. He asked me for his mail id…There is nothing more to it”, I replied curtly…
That night I had reeled off into the arms of sleep by 9 and whole night I dreamt Arun and I was happy, feeling secured. In spite of my plump figure and dark complexion, I looked charming. I am gifted with blemish less glowing skin and an enchanting smile. To be slim and to look tall I tried to stick to diet, did my exercises as regularly as I could. My friends in college began to chide me for my efforts to lose weight. But I accepted their snide remarks sportingly.  My only aim was to please Arun and look attractive for his eyes.  I often wore cream and light coloured dresses in which I had always felt good.  I noticed a glint of admiration in his eyes whenever I had worn such light coloured clothes.  That look of approval in his eyes was enough to make me happy for the rest of the day.  Then I would ask Anvitha, “Do I look beautiful today?”
Anvitha always reassured me with the soothing words which she used to whisper in my ears “Oh, you look so lovely and divine dear!”
Some days passed. Anvitha’s behaviour with me was normal after that unfortunate incident.  But she never talked about Arun in our conversations.  One night Anvitha came to interrupt me in the midst of my studies.   I had to listen to her talk. She was quite frank with me as she needed me the most when she had mood swings or when she faced situations that tested her patience.
Arun refused, do you understand? He refused”, she began looking at me waiting for my reaction.
“What did he refuse?” I asked closing my Chemistry book. I was curious.
“It is not this and that, he refused when I proposed” she said even as tears rolled down from her soft cheeks.
I looked up sharply. My anger and jealousy towards her vanished in no time.
“Anvitha… I’m really sorry to hear this. But why did he do that?” pretending to be sympathetic, I asked.
“He said to me seriously that I have misunderstood his friendship and he never thought of me in that light” she said sadly amidst sobs.
Oh! It was useless I thought. Arun was right in his decision. Can he love a girl like Anvitha who is a habitual flirt?  I always held Arun in high esteem and thought he was sincere in his work and studies.  Of course he was fun loving and that had made him mingle with all girls. Days passed as usual after this incident and I had noticed that Anvitha had changed a lot during this period.  She had stopped flirting with the boys and girls with equal ease.
I still remember the words of our English Professor Mrs.Sumathi, for she had taken almost an hour to draw us back to reality from our adolescent puppy-love kind of dreams. “In adolescence one gets attracted to the opposite sex very easily. Puppy love is an ever interesting theme for stories, television serials and films.  The sexual instinct reaches its pinnacle in adolescence and is often uncontrollable. However, such instincts need to be channelized in the right path by indulging in games, sports or creative hobbies.  Youngsters who are madly in love at this age do not have the courage and determination and that is why there are many instances of unhappy endings. Don’t fall into the trap till you are mature enough to take right decisions of your life. It is not wrong for boys and girls to be friendly with one another.  But this friendship should be platonic and lust-free with no sexual overtones. If your adolescence is taken care of, the rest of your life will be happy and hassle-free. So be careful at your age”, she had warned.
I knew my secret love towards Arun is nothing but mere infatuation which would soon fade from my memory.  I enjoy loving him secretly and I cannot tolerate any other girl flirting with him or talking to him so intimately. On a few occasions I had noticed him watching me intently with his strong and penetrating gaze.    But I always avoided his piercing gaze.
I knew that Arun liked my devotion to studies and admired my talent and intellect often mentioning about it with his friends. At times I thought he too loved me secretly but could never muster enough courage to get friendly with me. I had given my autograph book to Arun and other boys at a go. He had selected the last page and had scribbled “Last in your page, but first in your heart” – A.
He had not written his name but there was no guessing it was Arun as I had recognised his handwriting. I was touched to read the content and decided to preserve it till I breathe my last.
The next day I was alone in the classroom busy writing my assignment during lunch break. A few boys were chatting outside the classroom. Arun was also amongst them. I pretended as if I did not see him. A few minutes later I heard the footsteps and they stopped near me. I lifted my head and lo! Arun was standing in front of me. My heart skipped a beat with joy and I could not believe my eyes. My fingers trembled and they turned cold in seconds.
“Asha can you meet me near the library today after the class?” he asked. His eyes were sparkling with some hopes.
I agreed with a mere “Yes”.
“Thank you” said he and walked off.
As soon as the bell rang I suddenly remembered Arun’s words. By that time Mrs.Sumathi’s words alerted me. I made a sudden decision not to meet him or listen to whatever he wanted to say though I loved him secretly and couldn’t stop or help it may be because such feelings of attraction are common during adolescence. Instantly I had taken a decision that altered the course of my life. I avoided the way to the library and started walking swiftly towards the hostel along with Anvitha. At hostel, after tea and snacks I took a refreshing head bath. Anvitha sat beside me and patted my head. This was not new. Whenever she felt me close to her heart she would do this. My inner conscious told me never to be angry and jealous of her. “Foolish Love” I thought even as Prof. Sumathi’s words kept reverberating in my mind.  Be careful at your age. If adolescence is taken care of, the rest of your life will be happy and hassle-free”.

---------------
Thriveni V Beedubail
Mangalore.



Thursday, June 25, 2015

"ಮಮ್ಮಿ" - ಸಣ್ಣ ಕಥೆ

ಮಮ್ಮಿ
ಕೆಲಸಗಳನ್ನೆಲ್ಲಾ ಮುಗಿಸಿ ಗಂಟೆ ನೋಡಿದಳು ಶ್ಯಾಮಲ. ಸಂಜೆ ಐದಾಗಿತ್ತು. ನಡುಕೋಣೆಗೆ ಬಂದು ಟಿ.ವಿ ನೋಡುತ್ತಾ ಕುಳಿತಳು. ರಾಮಣ್ಣ ಹುಡುಗನೊಂದಿಗೆ ಬರಬಹುದೆಂದುಕೊಂಡಳು.
_________________
ಹಿಂದಿನ ದಿನ ಸಂಜೆ ಗಂಡನೊಂದಿಗೆ ವಾಕಿಂಗ್ ಹೋಗಿದ್ದಳು ಶ್ಯಾಮಲ. ನಾಲ್ಕಾರು ಮನೆಗಳಿಗೆ ಹಸುವಿನ ಹಾಲು ಮಾರುವ ರಾಮಣ್ಣ ಇದಿರಾಗಿದ್ದ. ದಾರಿಯಲ್ಲೋ, ಬಸ್ಸಿನಲ್ಲೋ ಆಗಾಗ್ಗೆ ಕಂಡು ಮಾತ್ರ ಪರಿಚಯವಿದ್ದ ಕಾರಣ, ಎದುರೆದುರು ಭೇಟಿಯಾದಾಗ ಪರಸ್ಪರ ಮುಗುಳ್ನಗೆಯಾಡುತ್ತಿದ್ದರವರು. ಇವರು ವಾಸಿಸುತ್ತಿರುವ ಬೀದಿಯಿಂದ ನಾಲ್ಕನೆಯೋ ಐದನೆಯೋ ಬೀದಿಯಲ್ಲಿರಬಹುದು ರಾಮಣ್ಣನ ಮನೆ. ಎಲ್ಲಿ ಎಂದು ಖಚಿತವಾಗಿ ಗೊತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ ಅವರಿಗೆ. ಅವನಿಗೆ ಮೂರು ಕರೆಯುವ ಹಸುಗಳಿವೆ ಎಂದು ಪಕ್ಕದ ಮನೆಯ ಪದ್ಮ ಹೇಳಿ ಗೊತ್ತಿತ್ತು.
"ಇಲ್ಲಿ ಯಾರಾದ್ರೂ ಟ್ಯೂಶನ್ ಕೊಡುವವರಿದ್ದಾರಾ?" ಎಂದು ಪ್ರಶ್ನಿಸುತ್ತಾ ರಾಮಣ್ಣ ಇವರ ಹತ್ತಿರ ಬಂದ.
"ಯಾವ ಕ್ಲಾಸಿಗೆ?" ಕೇಳಿದಳು ಶ್ಯಾಮಲ.
"ಎರಡನೇ ಕ್ಲಾಸಿಗೆ, ಇಂಗ್ಲಿಷ್ ಮೀಡಿಯಂ ಹುಡುಗ"
"ನಿಮ್ಮ ಮಗನಿಗೇನು?" ಶ್ಯಾಮಲಾಳ ಗಂಡ ರಘು ಕೇಳಿದ.
"ಅಲ್ಲ, ನನ್ನ ಅಕ್ಕನ ಮಗನಿಗೆ" ಉತ್ತರಿಸಿದ ರಾಮಣ್ಣ.
ಶ್ಯಾಮಲಳಿಗೆ ಸಂಜೆ ಹೊತ್ತು ಕಳೆಯಲು ಏನಾದರೂ ಕೆಲಸ ಬೇಕಿತ್ತು. ’ನಾನೇ ಹೇಳಿಕೊಡಬಹುದಲ್ಲವೇ’ ಎಂದಾಲೋಚಿಸಿ, "ಹುಡುಗನಿಗೆ ನಾನೇ ಪಾಠ ಹೇಳಿಕೊಡುವೆ ಬೇಕಾದ್ರೆ" ಎಂದಳು. ಸಾಕಾಷ್ಟು ಡಿಗ್ರಿ ಪಡೆದುಕೊಂಡಿದ್ದರೂ ಆಕೆಗೆ ದುರದೃಷ್ಟವಶಾತ್ ಎಲ್ಲೂ ಕೆಲಸ ಸಿಕ್ಕಿರಲಿಲ್ಲ.
"ಸರಿ ಅಮ್ಮ. ನಾಳೆ ಸಂಜೆ ಹುಡುಗನನ್ನು ಕರಕೊಂಡು ನಿಮ್ಮಲ್ಲಿಗೆ ಬರುತ್ತೇನೆ" ಎನ್ನುತ್ತಾ ಹೊರಟನಾತ.
"ನಮ್ಮ ಮನೆ ಗೊತ್ತಿದ್ಯಾ ನಿನಗೆ?" ಕೇಳಿದ ರಘು.
"ಓ ಗೊತ್ತಿದೆ ಸ್ವಾಮಿ, ಅದೇ ಆ ಬೀದಿಯ ಎರಡನೇ ಮನೆಯಲ್ಲವೇ?" ಎಂದು ಬೆರಳು ಮಾಡಿ ತೋರಿಸಿದ. "ನಿಮ್ಮ ಪಕ್ಕದ ಮನೆಗೆ ಹಾಲು ಹಾಕಲು ಬರುವಾಗ ಅಮ್ಮಾವ್ರನ್ನ ನೋಡಿದ್ದೇನೆ"ಎನ್ನುತ್ತಾ ಶ್ಯಾಮಲಾಳನ್ನು ನೋಡಿ ಹಲ್ಲುಕಿಸಿದ.
__________
"ಅಮ್ಮಾ, ಅಮ್ಮಾ" ರಾಮಣ್ಣ ಹೊರಗಿನಿಂದ ಕರೆದ.
ಶ್ಯಾಮಲ ಟಿ.ವಿ. ಆರಿಸಿ ಹೊರಗೆ ಬಂದಳು. ಸಂಜೆ ಹೇಳಿದಂತೆ ರಾಮಣ್ಣ ಹುಡುಗನೊಂದಿಗೆ ಬಂದಿದ್ದ. ಶ್ಯಾಮಲ ಅವರಿಬ್ಬರನ್ನೂ ಒಳಗೆ ಕರೆದಳು.
"ಅಮ್ಮ ನೋಡಿ ಇವನನ್ನೇ ನಾನು ನಿನ್ನೆ ಹೇಳಿದ್ದು"
"ಹೌದಾ? ಯಾವ ಕ್ಲಾಸಪ್ಪಾ ನೀನು?" ಕೇಳಿದಳು ಶ್ಯಾಮಲ ಹುಡುಗನ ತಲೆ ನೇವರಿಸುತ್ತಾ.
"ಸೆಕೆಂಡ್ ಸ್ಟಾಂಡರ‍್ಡ್" ಎಂದ.
"ಇವನಿಗೆ ಎಲ್ಲಾ ಸಬ್ಜೆಕ್ಟ್‍ಗಳನ್ನೂ ಹೇಳಿಕೊಡಬೇಕಂತೆ. ಎಷ್ಟು ಫೀಸಾಗುತ್ತೆ ಅಮ್ಮಾ?" ಕೇಳಿದ ರಾಮಣ್ಣ.
"ಹುಡುಗ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಕಲಿತರೆ ಅದೇ ಫೀಸು, ಅಲ್ವೇನೋ" ಹುಡುಗನನ್ನು ನೋಡಿ ನಗುತ್ತಾ ಹೇಳಿದಳು ಶ್ಯಾಮಲ.
"ಹ್ಹೆ ಹ್ಹೆ ಹ್ಹೆ... ಹಾಗೆ ಹೇಳಿದರೆ ಹೇಗಮ್ಮಾ?! ಹುಡುಗನ ತಂದೆ...ಅದೇ ನನ್ನ ಭಾವ ನಿಮ್ಮ ಹತ್ತಿರ ಕೇಳಿಕೊಂಡು ಬರಲು ಹೇಳಿದ್ದರು...." ಎನ್ನುತ್ತಾ ತಡವರಿಸಿದನಾತ.
"ಅದೆಲ್ಲಾ ಏನೂ ಬೇಡ...ಮೊದಲು ಅವನು ನಾನು ಹೇಳಿಕೊಟ್ಟದ್ದನ್ನು ಚೆನ್ನಾಗಿ ಕಲಿತು ಒಳ್ಳೆಯ ಮಾರ್ಕು ತೆಗೆಯಲಿ, ಅಷ್ಟೇ ಸಾಕು" ಎನ್ನುತ್ತಾ ಪುನ: ನಕ್ಕಳು ಶ್ಯಾಮಲ.
"ಹೂಂ...ನೀವು ಹೇಗೆ ಹೇಳ್ತೀರೋ ಹಾಗೆ...ನನಗೆ ಇನ್ನೂ ನಾಲ್ಕು ಮನೆಗಳಿಗೆ ಹಾಲು ಹಾಕಲಿದೆ ಅಮ್ಮಾ... ಪಾಠ ಮುಗಿದ ನಂತರ ಹುಡುಗನನ್ನು ಕಳುಹಿಸಿಬಿಡಿ" ಎನ್ನುತ್ತಾ ಹಾಲಿನ ಕ್ಯಾನಿನೊಂದಿಗೆ ಹೊರಟು ಹೋದ ರಾಮಣ್ಣ.
ಶ್ಯಾಮಲ ಬಾಗಿಲು ಹಾಕಿ ಬಂದು ಹುಡುಗನ ಪಕ್ಕ ಕುಳಿತಳು.
"ಏನಪ್ಪಾ ನಿನ್ನ ಹೆಸರು?"
"ಪ್ರದೀಪ್" ಮುದ್ದಾಗಿ ಹೇಳಿದ ಹುಡುಗ.
"ಮನೇಲಿ ಯಾವ ಭಾಷೆ ಮಾತಾಡೋದು?"
"ತುಳು"
"ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಇಂಗ್ಲೀಷಾ?"
ಹೌದೆಂದು ತಲೆಯಾಡಿಸುತ್ತಾ, "ಕನ್ನಡ ಬರಲ್ಲ" ಎಂದ.
"ಮತ್ತೆ ಇಷ್ಟು ಚೆನ್ನಾಗಿ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿದ್ದೀ!"
"ಸ್ವಲ್ಪ ಸ್ವಲ್ಪ ಬರುತ್ತದಷ್ಟೇ" ಎನ್ನುತ್ತಾ ನಕ್ಕ.
"ನಾನೀಗ ನಿನ್ನ ಜೊತೆ ಕನ್ನಡದಲ್ಲೇ ಮಾತಾಡೋದು ಆಯ್ತಾ...ನೋಡೋಣ ನಿನಗೆ ಬರುತ್ತೋ ಇಲ್ವೋ ಅಂತ....ಹೂಂ ಸರಿ...ಈಗ ಹೇಳು ನಿಮ್ಮ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಯಾರ‍್ಯಾರಿದ್ದಾರೆ?"
"ಡ್ಯಾಡಿ, ಅಜ್ಜಿ ಮತ್ತು ನಾನು"
"ಅಜ್ಜಿ ಅಂದ್ರೆ ನಿನ್ನ ಡ್ಯಾಡಿಯ ಅಮ್ಮನಾ?"
"ಹೂಂ"
"ಮಮ್ಮಿ ಎಲ್ಲಿ?"
"ಅಜ್ಜಿ ಮನೆಗೆ ಹೋಗಿದ್ದಾರೆ" ಬೇಸರದಿಂದ ಹೇಳಿದ ಪ್ರದೀಪ್.
"ಮತ್ತೆ ನಿನ್ನ ರಾಮಣ್ಣ ಮಾವ ಎಲ್ಲಿರೋದು?"
"ಅವರು ನಮ್ಮ ಮನೆಯ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ"
ನೀನು ನಿನ್ನ ಡ್ಯಾಡಿಯೊಟ್ಟಿಗೆ ಬಾರದೆ ಮಾವನೊಟ್ಟಿಗೆ ಬಂದದ್ದೇಕೆ?"
"ಡ್ಯಾಡಿ ಇನ್ನೂ ಮನೆಗೆ ಬಂದಿಲ್ಲ"
"ಡ್ಯಾಡಿ ಯಾವ ಕೆಲಸದಲ್ಲಿದ್ದಾರೆ?"
"ಫ್ಯಾಕ್ಟ್ರಿಯಲ್ಲಿ ಇಂಜಿನಿಯರ್"
"ಮನೆಯಲ್ಲಿ ನಿನಗೆ ತಿಂಡಿ ಮಾಡಿಕೊಡೋದು ಯಾರು?"
"ಅಜ್ಜಿ, ಎಲ್ಲಾ ಅಜ್ಜಿನೇ ಈಗ, ಮಮ್ಮಿ ಅಜ್ಜಿ ಮನೆಗೆ ಹೋದ ಮೇಲೆ" ಎಂದು ಹೇಳಿದ ಬೇಸರದಿಂದ ತಲೆ ತಗ್ಗಿಸುತ್ತಾ.
"ಅಯ್ಯೋ ಕೇಳಿದ್ದು ತಪ್ಪಾಯಿತೇ ಎಂದಾಲೋಚಿಸಿದಳು ಶ್ಯಾಮಲ.
"ನಿನ್ನಪ್ಪ ಅಮ್ಮನಿಗೆ ನೀನೊಬ್ಬನೇ ಮಗನಾ?"
"ಅಲ್ಲ, ನನಗೆ ತಂಗಿಯೊಬ್ಬಳಿದ್ದಾಳೆ" ಹುಡುಗನ ಮುಖವರಳಿತು.
"ಹೌದಾ?!" ಆಶ್ಚರ್ಯದಿಂದ ಕೇಳಿದಳು ಶ್ಯಾಮಲ.
ಬಹುಶ: ಗಂಡ ಹೆಂಡತಿಗೆ ಜಗಳವಾಗಿ ಅಥವಾ ಅತ್ತೆ ಸೊಸೆಗೆ ಜಗಳವಾಗಿ ಪ್ರದೀಪ್‍ನ ತಾಯಿ ಕೋಪಿಸಿಕೊಂಡು ಮಗಳೊಂದಿಗೆ ತವರಿಗೆ ಹೋಗಿರಬೇಕು...ಛೇ ಎಂತಹ ಹೆಂಗಸಿರಬಹುದವಳು! ಇಂತಹ ಮುದ್ದಾದ ಹುಡುಗನನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಹೋಗಲು ಮನಸ್ಸಾದರೂ ಹೇಗೆ ಬಂದಿತವಳಿಗೆ? ಪಾಪ ಪ್ರದೀಪ್ ಎಂದುಕೊಂಡಳು.
"ಮಮ್ಮಿ ಯಾವಾಗ ಹೋದದ್ದು ಪುಟ್ಟಾ? ಯಾವಾಗ ವಾಪಸು ಬರುತ್ತಾಳೆ?"
"ಅವತ್ತೇ ಹೋಗಿದ್ದಾಳೆ. ಆಮೇಲೆ ಬರಲೇ ಇಲ್ಲ. ಡ್ಯಾಡಿ ಹತ್ತಿರ ಯಾವಾಗ ಕೇಳಿದರೂ ಸ್ವಲ್ಪ ದಿನ ಬಿಟ್ಟು ಬರುತ್ತಾಳೆಂದು ಹೇಳುತ್ತಿರುತ್ತಾರೆ ಆಂಟೀ...ಇನ್ನೂ ಬಂದಿಲ್ಲ" ಹೇಳಿದ ಪ್ರದೀಪ್ ಕಣ್ಣಿನಲ್ಲಿ ನೀರು ತುಂಬಿಕೊಂಡು.
"ಯಾಕಪ್ಪಾ ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ನೀರು?" ತಲೆ ನೇವರಿಸುತ್ತಾ ಕೇಳಿದಳು.
"ಮಮ್ಮಿಯಿಲ್ಲದೇ ತುಂಬಾ ಬೇಜಾರು"
ಶ್ಯಾಮಲಾಳ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲೀಗ ಸಂಶಯಕ್ಕೆಡೆಯೇ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಖಂಡಿತವಾಗಿ ಜಗಳ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಪ್ರದೀಪ್‍ನನ್ನು ಗಂಡನೊಟ್ಟಿಗೆ ಬಿಟ್ಟು ಮಗಳೊಂದಿಗೆ ಹೋಗಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದಾಳೆ ತವರಿಗೆ. ಪ್ರದೀಪ್‍ನನ್ನು ಸಮಾಧಾನ ಮಾಡಲೋಸ್ಕರ ಮಮ್ಮಿ ಬರುತ್ತಾಳೆ ಎಂದು ಹೇಳಿರಬೇಕು ಅವನಪ್ಪ ಎಂದುಕೊಂಡಳು. ಗಂಡ-ಹೆಂಡತಿ ಅಥವಾ ಅತ್ತೆ-ಸೊಸೆಯರ ನಡುವೆ ಮನಸ್ತಾಪವಾದಾಗ ಬದುಕಿನ ಪ್ರಮುಖ ಗಳಿಗೆಗಳನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುವ ಬದಲು, ಇಂತಹ ಮುಗ್ಧ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಏಕಾಂಗಿಯನ್ನಾಗಿ ಮಾಡುವ ಬದಲು, ತಮ್ಮ ಜೀವನದ, ಮಕ್ಕಳ ಮುಂದಿನ ಬೆಳವಣಿಗೆಯ, ಅವರ ಕಲಿಯುವಿಕೆಯ ಮಹದೋದ್ದೇಶಗಳನ್ನು ಯೋಚಿಸಿ ಹೊಂದಾಣಿಕೆಯಿಂದಿರಲು ಸಾಧ್ಯವಿದ್ದರೂ, ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲದಂತೆ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದಾರಲ್ಲಾ ಇಂತಹ ಕೆಲವರು. ಹೀಗಾದರೆ ಇಂತಹ ಮುಗ್ಧ ಮಕ್ಕಳ ಭವಿಷ್ಯ ಹೇಗೆ? ತಾಯಿಯ ಸಾನಿಧ್ಯ ಇಲ್ಲದೆ ಮಾನಸಿಕವಾಗಿ ಎಷ್ಟು ಮುದುಡಿದೆ ಈ ಮಗು! ಇನ್ನು ತಾಯಿಯೊಂದಿಗಿರುವ ಆ ಪುಟ್ಟು ಮಗಳ ಗತಿಯೇನೋ? ಛೇ ಪಾಪ ಎಂದುಕೊಂಡಳವಳು.
ಆಕೆಯ ಕುತೂಹಲ ಇನ್ನೂ ಕೆರಳಿತು.
"ಮಮ್ಮಿ ಯಾವಾಗ ಪುಟ್ಟಾ ಅಜ್ಜಿ ಮನೆಗೆ ಹೋದದ್ದು?"
"ಹೋಗಿ ತುಂಬಾ ತುಂಬಾ ದಿನ ಆಯ್ತು..." ಕೆನ್ನೆ ಮೇಲೆ ಕಣ್ಣೀರಿಳಿದು ಬಂತು.
ಛೇ ತಾಯಿಗಾಗಿ ಎಷ್ಟೊಂದು ಹಂಬಲಿಸುತ್ತಿರುವನು ಪಾಪ. ಕೇಳಬಾರದ್ದನ್ನೆಲ್ಲಾ ಕೇಳಿ ಹುಡುಗನ ಮನಸ್ಸನ್ನು ನೋಯಿಸಿದೆನೆಂದುಕೊಂಡಳು ಶ್ಯಾಮಲ.
ಕೊನೆಯ ಪ್ರಶ್ನೆ ಒಂದನ್ನು ಕೇಳಿಯೇ ಬಿಡೋಣ  ಎಂದುಕೊಂಡು ಶ್ಯಾಮಲ "ನೀನು ಮಮ್ಮಿಯೊಂದಿಗೆ ಹೋಗಲಿಲ್ಲವೇಕೆ?" ಎಂದು ಕೇಳಿದಳು.
"ಡ್ಯಾಡಿ ಬೇಡ ನಿನಗೆ ಸ್ಕೂಲಿದೆ ಎಂದು ಬಿಟ್ಟರು. ನನಗೆ ಹೋಗಲಿಕ್ಕೆ ತುಂಬಾ ಆಸೆ ಇತ್ತು..." ದು:ಖ ಉಮ್ಮಳಿಸಿ ಬಂತವನಿಗೆ.
"ಸರಿ ಪುಟ್ಟಾ, ಬಿಡು ಬೇಸರಪಟ್ಟುಕೊಳ್ಳಬೇಡ ...ಎಲ್ಲಾ ಒಂದು ದಿನ ಸರಿ ಹೋಗುತ್ತೆ ಆಯ್ತಾ... ಕಳೆದ ವರ್ಷ ಎರಡನೇ ತರಗತಿಯಲ್ಲಿದ್ದಾಗ ಟ್ಯೂಶನ್‍ಗೆ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದೆಯಾ ಎಲ್ಲಿಯಾದರೂ?"
"ಇಲ್ಲ, ಮಮ್ಮಿನೇ ಮನೇಲಿ ಹೇಳಿಕೊಡುತ್ತಿದ್ದಳು"
"ಓ ಹೌದಾ? ನಿನ್ನ ತಂಗಿ ಶಾಲೆಗೆ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದಾಳಾ? ಯಾವ ಕ್ಲಾಸು?"
"ಶಾಲೆಗೆ ಹೋಗುವುದಿಲ್ಲ" ಎಂದು ನಕ್ಕು ತಲೆ ಬಗ್ಗಿಸಿದ ಪ್ರದೀಪ್. ಯಾಕೆಂದು ಹೊಳೆಯಲಿಲ್ಲ ಶ್ಯಾಮಲಳಿಗೆ.
"ನಿನಗವಳು ಮನೇಲಿದ್ದಾಗ ಪುಸ್ತಕ, ಪೆನ್ಸಿಲ್ಲು, ಪೆನ್ನು ಇತ್ಯಾದಿಗಳನ್ನೆಲ್ಲಾ ಎಳೆದು ಉಪದ್ರ ಕೊಡುತ್ತಿದ್ದಳೇ?"
"ಇಲ್ಲ ಹ್ಹ....ಹ್ಹ...ಹ್ಹ...ಹ್ಹ...ಇಲ್ಲ" ಎನ್ನುತ್ತಾ ಗಹಗಹಿಸಿ ನಕ್ಕ ಪ್ರದೀಪ್.
"ಯಾಕೋ ನಗಾಡ್ತಾ ಇದ್ದೀಯ?" ಕುತೂಹಲದಿಂದ ಕೇಳಿದಳು ಶ್ಯಾಮಲ.
"ಅವಳಿನ್ನೂ ಚಿಕ್ಕವಳು ಆಂಟಿ"
"ಚಿಕ್ಕವಳು ಎಂದರೆ...?!"
"ಲಾಸ್ಟ್ ವೀಕ್ ಅವಳು ಹುಟ್ಟಿದ್ದು ಆಂಟೀ" ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾ ಪುನ: ನಕ್ಕ.
ಶ್ಯಾಮಲಾಳಿಗೆ ಮತ್ತರಿವಾಯಿತು ಪ್ರದೀಪ್‍ನ ತಾಯಿ ಹೆರಿಗೆ ಬಾಣಂತನಕ್ಕೆಂದು ತವರಿಗೆ ಹೋಗಿದ್ದಾಳೆಂದು.
"ಎಲ್ಲಿ ನಿನ್ನ ಪುಸ್ತಕಗಳನ್ನೆಲ್ಲಾ ಬ್ಯಾಗಿನಿಂದ ತೆಗೆ... ಪಾಠ ಶುರು ಮಾಡೋಣ" ಎನ್ನುತ್ತಾ ಹಣೆಯಲ್ಲಿ ಮೂಡಿದ್ದ ಬೆವರೊರೆಸಿಕೊಂಡಳು ಶ್ಯಾಮಲ.

ತ್ರಿವೇಣಿ ವಿ ಬೀಡುಬೈಲು,
ಮಂಗಳೂರು.

Tuesday, June 23, 2015

"ದಿನ ಭವಿಷ್ಯ ನಿಜವಾದ ಆ ದಿನ...!" - ಜುಲೈ ೨೦೧೫ ರ ’ಹವ್ಯಕ ವಾರ್ತೆ’ ಪತ್ರಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟವಾದ ಹಾಸ್ಯ ಲೇಖನ.

ದಿನ ಭವಿಷ್ಯ ನಿಜವಾದ ಆ ದಿನ...!
ಉದಿಯಪ್ಪಗಾಣ ಕೆಲಸ ಮುಗುಶಿ ಮನಗೆ ತರುಸುವ ಮೂರು ದಿನಪತ್ರಿಕೆಗಳ ಓದುವಾ ಹೇಳಿ ಸೋಫಾಲ್ಲಿ ಬಂದು ಕೂದೆ. ಜ್ಯೋತಿಷ್ಯಾಸ್ತ್ರಲ್ಲಿ ಅಪಾರ ನಂಬಿಕೆ ಇದ್ದರುದೇ ಆನು ಈ ಪೇಪರಿಲಿ, ಮ್ಯಾಗಜಿನ್‍ಗಳಲ್ಲಿ ಬಪ್ಪಂತಾ ದಿನ ಅಥವಾ ವಾರ ಭವಿಷ್ಯವ ಓದುವ ಕ್ರಮವೇ ಇಲ್ಲೆ. ಇಲ್ಲೆ ಹೇಳಿಯೂ ಪೂರ ಹೇಳುಲೆಡಿತ್ತಿಲ್ಲೆ. ಎಂತಕೆ ಹೇಳಿರೆ ಕೆಲವೊಂದರಿ ಗೊಂತಾಗದ್ದ ಹಾಂಗೆ ಕಣ್ಣುಗೊ ಆ ಅಂಕಣಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ ಓದಿ ಹೋಪದೂ ಇದ್ದು! ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಓದದ್ದೇ ಇಪ್ಪದಕ್ಕೆ ಕಾರಣ ಇಷ್ಟೇ. ಒಂದೊಂದರಲ್ಲಿ ಒಂದೊಂದು ನಮೂನೆ ಕೊಟ್ಟಿರ‍್ತವು! ನಿಂಗಳೂ ಎಷ್ಟೋ ಸರ್ತಿ, "ಇದರ ಓದುದೆಂತರ..ಒಂದೊಂದರಲ್ಲಿ ಒಂದೊಂದು ನಮೂನೆ ಬರದಿರ‍್ತವು, ಅದರ ಓದಿಯೊಂಡು ಕೂಪದು ಸುಮ್ಮಗೆ...ಒಂದೂ ಅದರಲ್ಲಿಪ್ಪ ಹಾಂಗೆ ಆವುತ್ತಿಲ್ಲೆ" ಹೇಳಿ ಉಡಾಫೆ ಮಾಡಿಪ್ಪಿ! 

ಸರಿ ಆ ದಿನ ಏಕೋ ಯೇವ ಯೇವ ಪೇಪರಿಲಿ ಎಂತೆಂತ ಕೊಟ್ಟಿದವು ನೋಡುವೋ ಹೇಳಿ ಭಾರೀ ಕುತೂಹಲಂದಲೇ ಓದಿದೆ! ಒಂದು ದಿನಪತ್ರಿಕೆಲಿ ಕೊಟ್ಟಿತ್ತವು, "ಅನಾವಶ್ಯ ತಿರುಗಾಟ"  ಹೇಳಿ! ಮತ್ತೊಂದರ ತೆರೆದು ನೋಡಿದೆ. ಅದರಲ್ಲಿ "ಅನಾವಶ್ಯ ಖರ್ಚು ತಪ್ಪಿದ್ದಲ್ಲ" ಹೇಳಿ! ಅಕೇರಿಗೆ ಎಂಗೊ ತರುಸುವ ಏಕೈಕ ಆಂಗ್ಲ ದಿನಪತ್ರಿಕೆಯ ತೆರದು ನೋಡಿದೆ. ಅದರಲ್ಲಿ "ಟುಡೇ ಯುವರ್ ಡ್ರೀಮ್ಸ್ ವಿಲ್ ಬಿ ಫುಲ್ಫಿಲ್ಡ್" ಹೇಳಿ ಇದ್ದತ್ತು! ಇವರತ್ತರೆ ಇಂತಿಂತಾ ದಿನಪತ್ರಿಕೆಲಿ ಎನ್ನ ದಿನ ಭವಿಷ್ಯವ ಹೀಂಗೀಂಗೆ ಕೊಟ್ಟಿದವು ಹೇಳಿ ಹೇಳಿಕ್ಕಿ, "ಯೇವುದರ ನಂಬುದು ಯೇವುದರ ಬಿಡುದು ಹೇಳಿ ಗೊಂತಾವುತ್ತಿಲ್ಲೆ...ಒಟ್ರಾಸಿ ಏನಾರೊಂದು ಬರದು ಹಾಕುತ್ತವು, ಜೆನರ ಮಂಗ ಮಾಡುಲೆ ಅಲ್ಲದಾ...?!" ಹೇಳಿಯೊಂಡು ನೆಗೆ ಮಾಡಿದೆ! "ನಿನಗೆ ಬೇರೆ ಕೆಲಸ ಇಲ್ಲೆ...ಹೋಗಿ ಹೋಗಿ ಅದರ ಓದುತ್ತೆನ್ನೆ" ಹೇಳಿದವಿವು! ಆನು ಅಂತೇ ಓದಿದ್ದು..ದಿನಾ ಓದುತ್ತೆನಾ...ಓದಿದ್ದರ ಹೇಳಿದ್ದಪ್ಪಾ ಹೇಳಿ ನಸುಕೋಪಲ್ಲಿ ಹೇಳಿ, "ನಿಂಗಳ ರಾಶಿದರ ಓದಿ ಹೇಳೇಕಾ?" ಕೇಳಿದೆ. "ಬೇಡ ಬೇಡ, ಇನ್ನು ಅದರ ಓದಿ ಹೇಳಿ ಮಂಡೆ ಕೆಡ್ಸಿಯೊಂಡು ಎನ್ನ ಮಂಡೆಯನ್ನೂ ಹಾಳು ಮಾಡೇಡ" ಹೇಳಿ ಡೈರೆಕ್ಟಾಗಿ ಹೇಳಿ ಬಿಟ್ಟವಿವು! ಇವು ಬೇಡ ಹೇಳಿದರೂ ಅವರ ರಾಶಿ ಭವಿಷ್ಯವನ್ನೂ ಎನ್ನಷ್ಟಕ್ಕೇ ಓದಿಗೊಂಡೆ! ಒಂದರಲ್ಲಿ,"ನಿಧಾನವೇ ಪ್ರಧಾನ, ಯೋಚಿಸಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿ, ಮರೆತು ಹೋಗುವ ಸಂದರ್ಭಗಳು ಇದಿರಾಗಬಹುದು" ಒಂದರಿಯಂಗೆ ಎನ್ನ ಮನಸ್ಸಿಲಿ ದುಷ್ಯಂತ ಶಾಕುಂತಲೆ ಕತೆ ನೆಂಪಾಗಿ ಹಾಂಗೇ ಮಾಯ ಆತು! ಸಣ್ಣಕ್ಕೆ ಎನ್ನಷ್ಟಕ್ಕೇ ನೆಗೆ ಮಾಡಿಯೊಂಡು ಇನ್ನೊಂದು ಪತ್ರಿಕೆಯ ತೆರದೆ. ಅದರಲ್ಲಿ "ನಿಮ್ಮ ವೈಯುಕ್ತಿಕ ಸಮಸ್ಯೆಗಳಿಗೆ ಪರಿಹಾರವಿದೆ" ಹೇಳಿ ಇದ್ದತ್ತು! "ಹೂಂ" ಹೇಳಿ ಎನ್ನಷ್ಟಕ್ಕೇ ಹೇಳಿಯೊಂಡು ಮತ್ತೊಂದು ದಿನಪತ್ರಿಕೆಯ ಹಿಡುದೆ. ಅಷ್ಟಪ್ಪಗ ಇವ್ವು ಆಫೀಸಿಂಗೆ ಹೆರಡುವ ಹೊತ್ತಾಗಿತ್ತು. ಪೇಪರಿನ ಮಡಿಸಿ ಅಲ್ಲಿಯೇ ಮಡುಗಿ ಅಡುಗೆ ಕೋಣೆಗೆ ಹೋಗಿ ಬಾಟ್ಲಿಗೆ ನೀರು ತುಂಬುಸಿ ತಂದು ಟೀಪಾಯ್ ಮೇಲೆ ಮಡುಗಿದೆ. ಇವ್ವು ಇವಕ್ಕೆ ಬೇಕಾದ ಇತರ ವಸ್ತುಗಳ ಬ್ಯಾಗಿಂಗೆ ಹಾಕಿಕೊಂಡಿತ್ತವು. ಅಷ್ಟಪ್ಪಗ ಶಾಲೆಂದ ಮಗಳ ಫೋನು, ಅದೂ ಅದರ ಮಾಸ್ಟ್ರನ ಮೊಬೈಲಿಂದ! ಆ ನಂಬರಿನ, ಹಾಂಗೆ ಅದರ ಬೇರೆ ಟೀಚರುಗಕ್ಕಳ ನಂಬರಿನ ಒಂದಲ್ಲಾ ಒಂದು ತುರ್ತು ಸಂದರ್ಭಲ್ಲಿ ಮಗಳು ಶಾಲೆಂದ ಫೋನ್ ಮಾಡಿಪ್ಪಗ ಸೇವ್ ಮಾಡಿತ್ತೆ! ಎಂತಾತಪ್ಪಾ ಹೇಳಿಯೊಂಡು ಗಡಿಬಿಡಿಲಿ ಫೋನು ತೆಗೆದೆ, "ಹಲೋ ಅಮ್ಮ ಆನು" ಹೇಳಿತು ಮಗಳು. ಮಕ್ಕೊಗೆ ಅಗತ್ಯ ಬೇಕಪ್ಪಗೆಲ್ಲಾ ಪಾಪ ಈಗಾಣ ಮಾಸ್ಟ್ರಕ್ಕೊ ಅವರ ಮೊಬೈಲಿನ ಮಕ್ಕೊಗೆ ಮನಗೆ ಕಾಲ್ ಮಾಡುಲೆ ಕೊಡ್ತವಪ್ಪ. "ಎಂತ ಮಗು?" ಹೇಳಿ ಕೇಳಿದೆ. "ಅಮ್ಮ, ಎನ್ನ ಹಿಂದಿ ಪಾಠ ಪುಸ್ತಕದೇ ಹಾಂಗೆ ಹಿಂದಿ ನೋಟ್ಸಿನ ಈಗ ಒಂದು ಹತ್ತು ನಿಮಿಷಲ್ಲಿ ಶಾಲೆಗೆ ತಂದುಕೊಡುವೆಯಾ ಪ್ಲೀಸ್... ಮರತು ಹೋಯಿದು ತಪ್ಪಲೆ...ಈಗ ಇಂಟರ್ವೆಲ್.. ತರ‍್ಡ್ ಪೀರಿಯಡ್ ಹಿಂದಿ ಪಿರಿಯಡಮ್ಮ, ಪುಸ್ತಕ ಇಲ್ಲದ್ದರೆ ಟೀಚರ್ ಬೈಗಮ್ಮ" ಹೇಳಿ ಹೇಳಿತು. "ಆತು ನೀನೀಗ ಪುಸ್ತಕಗೊಂಕ್ಕೆ ಕಾಲ್ ಮಾಡಿ ಮಾತಾಡಿದ್ದು, ಮರತು ಬೈಯಿಂದೆ ಹೇಳುದು ಮಾಷ್ಟ್ರಂಗೆ ಗೊಂತಾಯಿದಿಲ್ಲೆಯಾ?!" ಹೇಳಿ ಕಾಳಜಿಲಿ ಕೇಳಿದೆ. "ಇಲ್ಲೆಮ್ಮಾ...ಅವ್ವು ಎನ್ನ ಸೋಶಿಯಲ್ ಸ್ಟಡೀಸ್ ಸಬ್ಜೆಕ್ಟಿಂಗಿಪ್ಪವ್ವು...ಅಮ್ಮಂಗೆ ಅರ್ಜೆಂಟು ಫೋನು ಮಾಡ್ಲಿಕ್ಕುಂಟು ಸರ್" ಹೇಳಿಯಪ್ಪಗಲೇ ಮೊಬೈಲು ಕೊಟ್ಟವಮ್ಮಾ, ಬೇಗ ತಂದು ಕೊಡಮ್ಮಾ" ಹೇಳಿ ಹೇಳಿ ಫೋನ್ ಮಡುಗಿತು. ಇವರತ್ತರೆ ಮಗಳ ಫೋನ್ ಶುದ್ಧಿ ಹೇಳಿದೆ. ಅದಕ್ಕಿವು, "ನೀನೆಂತ ಈಗ ಹೋಗಿ ಕೊಟ್ಟು ಬರೇಕು ಹೇಳಿ ಇಲ್ಲೆ..ಎಂತರ ಅಷ್ಟು ಮರತು ಹೋಪದು ಅದು? ಒಂದರಿ ಟೀಚರ್ ಕೈಯಿಂದ ಬಯ್ಸಿಕೊಳ್ಳಲಿ, ಅಂಬಗ ಬುದ್ಧಿ ಬತ್ತು...ಇನ್ನೊಂದರಿ ಮರತು ಹೋಗ ಮತ್ತೆ.." ಹೇಳಿದವಿವು. ಆದರೆ ಎನ್ನ ಮನಸ್ಸು ತಡದ್ದಿಲ್ಲೆ. "ಬೇಡ ಪಾಪ ಒಂದರಿ ಮರ‍್ತದಲ್ಲದಾ ಅದು? ಅಂಬಗಂಬಗ ಮರತು ಹೋಪ ಕೂಸಾದ್ರೆ ನಿಂಗೊ ಹೇಳುದು ಸರಿ. ಪಾಪ ಅವಕ್ಕೆ ಬೇರೆ ಇಂಟರ‍್ನಲ್ ಎಸೆಸ್‍ಮೆಂಟ್ ಮಾರ್ಕು ಹೇಳಿ ಇದ್ದು. ಪುಸ್ತಕ ತಾರದ್ದರನ್ನೇ ನೆವ ಮಡಿಕ್ಕೊಂಡು ಟೀಚರ್ ಇದಕ್ಕೆ ಕಡಮ್ಮೆ ಮಾರ್ಕು ಕೊಡುಗು ಮತ್ತೆ..! ಶಾಲೆ ಹೆಚ್ಚು ದೂರ ಇಲ್ಲೆನ್ನೇ..ನಾಲ್ಕೇ ನಾಲ್ಕು ಕಿಲೋಮೀಟರ್. ನಿಂಗಳದ್ದು ಪೂರಾ ಹೆರಟಾಯಿದಿಲ್ಲೆನ್ನೇ..ನಿಂಗೊ ಹೆರಟು ರೆಡಿ ಆಗಿ..ಮಗಳಿಂಗೆ ಬೇಗ ಬೇಕಡ ಪುಸ್ತಕಂಗೊ..ಇದಾ ಆನೀಗ ಹಾಕಿಕೊಂಡಿಪ್ಪ ಚೂಡೀದಾರೇ ಸಾಕು, ಈಗಷ್ಟೇ ಮಿಂದು ಬದಲಿಸಿದ್ದು... ಲಾಯ್ಕಿದ್ದು... ಸ್ಕೂಟರಿಲಿ ಹೀಂಗೆ ಹೋಗಿ ಹಾಂಗೆ ಬಂದು ಬಿಡ್ತೆ...ಹತ್ತು ನಿಮಿಷಲ್ಲಿ ಬಂದು ನಿಂಗೊಗೆ ಆಫೀಸಿಂಗೆ ಹೋಪಲೆ ಸ್ಕೂಟರ್ ಕೊಡ್ತೆ... ಹಾಂಗೂ ತಡವಾದರೆ ಕಾರ್ ಇದ್ದನ್ನೇ..ನಿಂಗೊ ಅದರಲ್ಲಿ ಹೋಗಿ" ಹೇಳಿಯೊಂಡು ಆನು ಮಗಳ ಎರಡು ಪುಸ್ತಕಂಗಳ ಪ್ಲಾಸ್ಟಿಕ್ ಚೀಲಲ್ಲಿ ಹಾಕಿ ಸ್ಕೂಟರಿಲಿ ರೊಂಯನೆ ಹೋಗಿ ಕೊಟ್ಟಿಕ್ಕಿ ಬಂದೆ...ಇವ್ವು ಹೆರಟು ಸ್ಕೂಟರಿಂಗೆ ಕಾದೊಂಡಿತ್ತವು. ಆನು ಬಂದ ಕೂಡ್ಲೇ ಹೇಳಿದವಿವ್ವು, "ಮಗಳಿಂಗಿದಾ ಸ್ಟ್ರಿಕ್ಟ್‍ಲಿ ಹೇಳೇಕು ಇನ್ನು ಮುಂದೆ ಮರವಲಾಗ ಹೇಳಿ. ಇಲ್ಲಿ ದಿನಾ ತೆಕ್ಕಂಡು ಹೊಗಿ ಕೊಡ್ಲೆಡಿತ್ತೆಲ್ಲೆ, ಅದೇ ಕೆಲಸ ಅಲ್ಲ ಹೇಳಿ" ! "ಆತಪ್ಪಾ ಅದು ಹಾಂಗೆಲ್ಲ ಮರೆತ್ತಿಲ್ಲೆ..ಇಂದು ಒಂದು ದಿನ ಹಾಂಗಾತು ಹೇಳಿರೆ ಯೇವಾಗಲೂ ಹಾಂಗಾಯೆಕ್ಕು ಹೇಳಿ ಇದ್ದಾ...?! ಪಾಪ ಅದು..!" ಹೇಳಿ ಮಗಳ ಸಮರ್ಥಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದಾಂಗೆ, ಹೇಳಿದ್ದರ ಪೂರ ಕೇಳ್ಸಿಕೊಳ್ಳದ್ದೇ ನಸು ಕೋಪಲ್ಲಿ ಇವು ಸ್ಕೂಟರಿಲಿ ಹೋಗಿಯೂ ಆತು!
ಇವ್ವು ಆಫೀಸಿಂಗೆ ಹೋಗಿ ಹತ್ತೇ ನಿಮಿಷ, ಇವರ ಕಾಲ್! ಎಂಗೊ ಕಾಲ್ ಮಾಡಿ ಮಾತಾಡುದೇ ಪರಸ್ಪರ ಎಂತಾರು ಉಪಕಾರ ಬೇಕಪ್ಪಗ ಅಥವಾ ಎಂತಾರು ಅರ್ಜೆಂಟ್ ಇದ್ದರೆ ಮಾಂತ್ರ! ಎಂತಕಾದಿಕಪ್ಪಾ ಹೇಳಿ ಎರಡು ರಿಂಗಪ್ಪಗಲೇ ತೆಗದು, "ಹಲೋ ಎಂತ?" ಹೇಳಿ ಕೇಳಿದೆ. "ಅದೂ ಬ್ಯಾಂಗಿಂಗೆ ಕನ್ನಡ್ಕ ಹಾಕಿಯೊಂಡು ಬಪ್ಪಲೆ ಬಿಟ್ಟು ಹೋತು...ಎನ್ನ ಟೇಬಲ್ ಮೇಲೇ ಇದ್ದು..." ಹೇಳಿ ನಿಲ್ಲಿಸಿದವು. "ಅದಕ್ಕೆ ಎಂತ ಮಾಡೇಕು ಆನೀಗ? ತಂದು ಕೊಡೇಕ್ಕಾ ಅಲ್ಲಾ ನಿಂಗೊ ಮನೆಗೆ ಬಂದು ತೆಕ್ಕಂಡು ಹೋವುತ್ತೀರಾ?" ಕೇಳಿದೆ. "ಮನಗೆ ಬತ್ತರೆ ನಿನಗೆ ಕಾಲ್ ಮಾಡ್ತಿತ್ತೆನಾ?! ಇಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದು ಎತ್ತಿದ ಕೂಡ್ಲೇ ಹೇಂಗೆ ಹೆರಟು ಮನಗೆ ಬಪ್ಪದು?! ನಿನಗೆ ತಂದು ಕೊಡ್ಲೆಡಿಗಾ?" ಕೇಳಿದವಿವು. "ಅರ್ಜೆಂಟಿದ್ದಾ ಕನ್ನಡ್ಕ? ಬಸ್ಸಿಲಿ ಬರೇಕಾ ಅಲ್ಲ ಕಾರಿಲಿ ಬರೇಕಾ ಕನ್ನಡ್ಕ ತೆಕ್ಕಂಡು?" ಹೇಳಿ ಕೇಳಿದೆ. ನಿನಗೆ ಹೇಂಗೆ ಬೇಕೋ ಹಾಂಗೆ ತೆಕ್ಕಂಡು ಬಾ...ಒಟ್ಟು ಎನಗೆ ಅರ್ಧ ಗಂಟೆಲಿ ಕನ್ನಡ್ಕ ಸಿಕ್ಕಿರೆ ಆತು" ಹೇಳಿ ಫೋನು ಮಡುಗಿದವು! ಕುಶಿಲಿ ಕೊಣುದು ಕುಪ್ಪಳಿಸುವ ಹಾಂಗಾತೆನಗೆ! ಸಿಕ್ಕಿದ್ದೇ ಛಾನ್ಸ್, ಈ ಸಂದರ್ಭವ ಸದುಪಯೋಗ ಪಡಿಸಿಕೊಳ್ಳೇಕು ಹೇಳಿ ಗ್ರೇಶಿಯೊಂಡು ಬೇಗ ಬೇಗ ಡ್ರೆಸ್ ಬದಲಿಸಿ ಕಾರಿಲಿ ಬಂದು ಕೂದು ಸ್ಟಾರ‍್ಟ್ ಮಾಡಿ, ಎ.ಸಿ. ಆನ್ ಮಾಡಿ, ಪೆನ್ ಡ್ರೈವಿಲಿಪ್ಪ ಹಳೇ ಕನ್ನಡ ಹಾಡುಗಳ ಹಾಕಿಯೋಂಡು ದೊಡ್ಡದಾಗಿ ವಾಲ್ಯುಮ್ ಕೊಟ್ಟು ನಿಧಾನಕ್ಕೆ ಬೇಕಪ್ಪಗ ನಿಧಾನ, ಸ್ಫೀಡ್ ಬೇಕಪ್ಪಗ ಸ್ಫೀಡಿಲಿ ಹೋಗಿ ಇವರ ಆಫೀಸಿಂಗೆತ್ತಿ ಇವರ ಕನ್ನಡ್ಕವ ಹಸ್ತಾಂತರಿಸಿದೆ. ವಾಪಸ್ಸು ಬಪ್ಪಾಗ ರಜ್ಜ ಲಾಂಗ್ ರೂಟ್ ಆಗಿಯೇ ಮನಗೆ ಬಂದೆ! ಒಂದರಿ ಒಬ್ಬನೇ ಡ್ರೈವ್ ಮಾಡಿಯೊಂಡು, ಎ.ಸಿ ಹಾಕಿಯೊಂಡು, ಎನಗಿಷ್ಟ ಇಪ್ಪ ಹಳೇ ಕನ್ನಡ ಚಿತ್ರಗೀತೆಗಳ ಪ್ಲೇ ಮಾಡಿಯೊಂಡು, ಅದರ ಮಾಧುರ್ಯವ ಅನುಭವಿಸುತ್ತಾ ಲಾಂಗ್ ಡ್ರೈವ್‍ನ ಮಜ ಅನುಭವಿಸೇಕು ಹೇಳಿ ಎಷ್ಟೋ ವರ್ಷಂದ ಆಸೆ ಇದ್ದತ್ತು! ಇಲ್ಲದ್ದರೆ ಕಾರಿಲಿ ಎಂಗೊಲ್ಲಾ ಸಂಸಾರ ಸಮೇತ ಒಟ್ಟಾಗಿ ಎಲ್ಲಿಗಾದ್ರೂ ಹೋಪಗ ಮಕ್ಕೊಗೆ ಹಿಂದಿ ಹಾಡುಗೊ ಬೇಕಾದರೆ, ಎನಗೆ ಹಳೇ ಕನ್ನಡ ಚಿತ್ರಗೀತೆಗೊ, ಇವಕ್ಕೆ ಕರ್ನಾಟಕ ಶಾಸ್ತ್ರೀಯ ಸಂಗೀತ ಅಥವಾ ಭಕ್ತಿಗೀತೆ, ಒಬ್ಬಂಗೆ ಎ.ಸಿ ಬೇಕಾದರೆ, ಇನ್ನೊಂಬ್ಬಂಗೆ ಬೇಡ...ಅಕೇರಿಗೆ ಎಲ್ಲೋರಿಂಗೂ ಲಡಾಯಿಯಾಗಿ ಎನಗೆಂತ ಬೇಕೋ ಅದು ಸಿಕ್ಕಿಕೊಂಡಿತ್ತಿಲ್ಲೆ! ಹಾಂಗೆ ಏಕಾಂಗಿಯಾಗಿ ಕಾರಿಲಿ ಲಾಂಗ್ ಡ್ರೈವಿನ ಕೊದಿ ಹಿಡುದಾಯಿಕ್ಕು ಎನಗೆ! ಇರಾಲಿ ಅದೆಂತದೇ ಇರಲಿ ಅಂತೂ ಒಂದು ಗಂಟೆ ಏಕಾಂಗಿಯಾಗಿ ಕಾರಿಲಿ ಎನಗೆ ಬೇಕಾದಂಗೆ ಎಲ್ಲ ಸೆಟ್ ಮಾಡಿಯೊಂಡು, ಅನುಭವಿಸಿ ಮನೆಗೆ ಎತ್ತಿದೆ! 
ಮಗಳು ಶಾಲೆಂದ ಎತ್ತಿಯಪ್ಪದ್ದೇ ಹೇಳಿದೆ, " ಮಗಾ ನಿನ್ನ ಛಾನ್ಸ್ ಇಂದು, ಅಪ್ಪ ನೀನು ಪುಸ್ತಕ ಮರತು ಹೋದಕ್ಕೆ ಎಂತ ಹೇಳವು...ಎಂತಕೆ ಗೊಂತಿದ್ದಾ? ಅಪ್ಪ ಇಂದು ಆಫೀಸಿಂಗೆ ಹೋಪಗ ಕನ್ನಡ್ಕ ಮರದು ಹೋಗಿತ್ತವು! ಮತ್ತೆ ಆನು ಕಾರಿಲಿ ಹೋಗಿ ಕೊಟ್ಟು ಬಂದದು... ನಿನಗೆ ಸ್ಕೂಟರಿಲಿ, ಅಪ್ಪಂಗೆ ಕಾರಿಲಿ" ಹೇಳಿ ಚಪ್ಪಾಳೆ ತಟ್ಟಿ ಮಕ್ಕಳ ಹಾಂಗೆ ನೆಗೆ ಮಾಡಿದೆ. ಮಗಳು ಆಶ್ಚರ್ಯಲ್ಲಿ ಕೇಳಿತು, "ಅಪ್ಪ ಕನ್ನಡ್ಕ ಮರತು ಹೋಗಿತ್ತವಾ? ಒಂದು ದಿನ ಆದರೂ ಹಾಂಗೆ ಮರತು ಹೋದ್ದೇ ಇಲ್ಲೆನ್ನೆಮ್ಮಾ ಹೇಳಿ!" "ಅದೆಂತದೇ ಇರಾಲಿ ಮಗಾ ನಿನಗಂತೂ ಇಂದು ಬೈಗುಳ ಇಲ್ಲೆ ಹೇಳಿದೆ"

ಕಸ್ತಲಪ್ಪಗ ಇವು ಬಂದವು...ಮಗಳ ಹತ್ತರ ಇವ್ವು, ಇವರತ್ತರೆ ಮಗಳು ಇಬ್ಬರೂ ಪರಸ್ಪರ ಪುಸ್ತಕ, ಕನ್ನಡ್ಕದ ವಿಚಾರ ಮಾತಾಡಿಕೊಂಡಿದವಿಲ್ಲೆ! ಇರುಳು ಉಂಡೆಲ್ಲಾ ಆದ ಮತ್ತೆ ದಿನ ಇಡೀ ನಡದ್ದರ ಮೆಲುಕು ಹಾಕಿದೆ.. ಎಲ್ಲಾ ದಿನಪತ್ರಿಕೆಗಳ ದಿನಭವಿಷ್ಯ ಎನ್ನ ಅಣುಕಿಸಿದ ಹಾಂಗಾತು...! ಆಲೋಚನೆ ಮಾಡಿ ನೋಡಿಯಪ್ಪಗ ಎಲ್ಲಾ ದಿನಪತ್ರಿಕೆಗಳಲ್ಲಿ ಮುದ್ರಿತವಾದ ಎಂಗಳಿಬ್ಬರ ದಿನಭವಿಷ್ಯಂಗೊ ನಿಜವಾಗಿತ್ತು!!

ತ್ರಿವೇಣಿ ವಿ ಬೀಡುಬೈಲು
ಮಂಗಳೂರು.

Friday, May 15, 2015

ಮರಯದ್ದೇ ಓದಿ...! -೨೦೧೫ ಜೂನ್ ತಿಂಗಳ ’ಹವ್ಯಕ ವಾರ್ತೆ’ ಪುಸ್ತಕದಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟವಾದ ಹಾಸ್ಯ ಲೇಖನ.

ಮರಯದ್ದೇ ಓದಿ...!

ಮರವು ಆರಿಂಗಿಲ್ಲೆ ಹೇಳಿ ನೋಡುವಾ?! ಎಲ್ಲೋರಿಂಗೂ ಇಪ್ಪ ಕಾಮನ್ ಡಿಸೀಸ್ ಅದು! ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಅದು ಒಂದಲ್ಲಾ ಒಂದು ರೀತಿಲಿ ನಕ್ಷತ್ರಿಕನ ಹಾಂಗೆ ಕಾಡಿ ಅಕೇರಿಗೆ ತ್ರಿಶಂಕು ಸ್ಥಿತಿಗೆ ತಂದು ಮಡುಗುತ್ತು ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯ! "ಮರದತ್ತು" ಅಥವಾ "ಮರದೇ ಹೋತು" ಹೇಳಿರೆ ನಂಬುವ್ವವ್ವು ನಂಬುತ್ತವು. ಇಲ್ಲದ್ದರೆ ಹೇಳಿದ್ದರ ನಂಬದ್ದೇ "ಮರದತ್ತು ಹೇಳಿ ಹೇಳುಲೆ ಇದ್ದನ್ನೆ ಕುಂಟು ನೆವ" ಹೇಳಿ ಡೈರೆಕ್ಟಾಗಿ ಅಥವಾ ಇನ್‍ಡೈರೆಕ್ಟಾಗಿ ಟಾಂಟು ಕೊಡುತ್ತವು! ಸಣ್ಣ ಮಕ್ಕಳಿಂದ ಹಿಡುದು ಪಾಪ ಮುದಿ ಪ್ರಾಯದವರ ಬೆನ್ನು ಕೂಡಾ ಬಿಟ್ಟಿದಿಲ್ಲೆ ಅದು! ’ಅಯ್ಯೋ ಮರದೇ ಹೋತು’ ಹೇಳಿ ಹೇಳುದರ ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಎಲ್ಲೋರು ದಿನಲ್ಲಿ ನಾಲ್ಕು ಸರ್ತಿ ಆದರೂ ಹೇಳುವ ಮಂತ್ರ! ಮಕ್ಕೊ ಎಲ್ಲಿಯಾದರೂ, "ಕಲ್ತದ್ದು ಮರದೇ ಹೋವುತ್ತು, ಪರೀಕ್ಷೆಗಪ್ಪಗ ನೆಂಪೇ ಒಳಿತ್ತಿಲ್ಲೆ, ಎಂತ ಮಾಡುದು" ಹೇಳಿ ಅಬ್ಬೆ ಅಪ್ಪನ ಹತ್ತರೆ ರಾಗ ಎಳದರೆ ಕೂಡ್ಲೆ ಅವಕ್ಕಿಬ್ರಿಂಗೂ ಕೋಪ ಬತ್ತು. "ಎಂತ ಇಷ್ಟು ಸಣ್ಣ ಪ್ರಾಯಲ್ಲಿ ಮರವದು? ಪ್ರಾಯ ಎಷ್ಟಾತು ನಿನಗೆ? ಅಜ್ಜ/ಅಜ್ಜಿಯಾದೆಯ ನೀನು?" ಹೇಳಿ ಕೇಳಿಕ್ಕಿ ಹೀಯಾಳಿಸಿ ಬಿಡ್ತವು! ಹಾಂಗೆ ಹೇಳುವವ್ವು ಎಷ್ಟು ನೆಂಪಿಲಿ ಮಡಿಕೊಳ್ತವು ಹೇಳಿ ಆ ದೇವರಿಂಗೆ ಮಾಂತ್ರ ಗೊಂತು. ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಎರಡಂಕೆಯ ಕೂಡಿಸುವ, ಕಳವ, ಗುಣಾಕಾರ ಅಥವಾ ಭಾಗಾಕಾರ ಮಾಡುವ ಲೆಕ್ಕಕ್ಕೇ ತಲೆಕೆರೆದು ಕ್ಯಾಲುಕುಲೇಟರಿಂಗೆ ಶರಣಪ್ಪವ್ವೇ ಹೆಚ್ಚಿನ ಜೆನಂಗ! ಕಲ್ತ ಆ ’ಲೆಕ್ಕಶಾಸ್ತ್ರ’ ಮರವಿನ ವಶವಾಗಿರ‍್ತು!

     ಅದು ಬಿಡಿಯಪ್ಪಾ..., ಕೆಲವು ಸಲ ಎಂತಾವುತ್ತು ಹೇಳಿರೆ ದೊಡ್ಡ ದೊಡ್ಡ ಜೆಂಭರಗಳ ಹೇಳಿರೆ ಮದುವೆ, ಉಪನಯನ, ಮನೆ ಒಕ್ಕಲು, ವಿಶೇಷವಾದ ಹೋಮ ಪೂಜೆ ಮಾಡುವಾಗ ಆರಿಂಗೆಲ್ಲಾ ಹೇಳಿಕೆ ಹೇಳೇಕು ಹೇಳಿ ಮೆದುಳೇ ಬುಡ ಮೇಲಪ್ಪಾಂಗೆ ಆಲೋಚನೆ ಮಾಡಿ ಹೆಸರುಗಳ ಪಟ್ಟಿ ಮಾಡಿದ್ದರುದೇ ಕೆಲವೊಬ್ಬರ ಹೆಸರುಗಳ ಲಿಸ್ಟಿಲಿ ಬರವಲೆ ಮರತು ಹೋಗಿರ‍್ತು! ಮತ್ತೆ ಜೆಂಭರ ಎಲ್ಲಾ ಮುಗುದ ಮೇಲೆ ರಜ್ಜ ಸಮಯ ಕಳುದು ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ನಡೆದ ಜೆಂಭರದ ಆಮಂತ್ರಣ ಸಿಕ್ಕದ್ದವರ ಎದುರೆದುರು ಕಂಡಪ್ಪಗ ನೆಂಪಿಂಗೆ ಬತ್ತು, "ಛೇ ಅವಕ್ಕೆ ಹೇಳುಲೆ ಬಿಟ್ಟು ಹೋಯಿದು, ಮರದೇ ಹೋಗಿತ್ತನ್ನೇ, ಈಗ ಕಾಂಬಗ ನೆಂಪಾಯೆಕ್ಕಾ" ಹೇಳಿ. ಹಾಂಗೆ ಅವ್ವು ಸಿಕ್ಕಿಯಪ್ಪಗ, "ನಿಂಗೊಗೆ ಹೇಳಿಕೆ ಹೇಳುಲೆ ಮರದೋತು" ಹೇಳಿ ಹೇಳುಲೆ ಗೊಂತಿದ್ದಾ? ಮರ್ಯಾದೆಯ ಪ್ರಶ್ನೆ! ಅದರ ಬದಲಾಗಿ, "ಛೇ ನಿಂಗೊಗೆ ಇನ್ವಿಟೇಶನ್ ಕೊಡ್ಲೆ ಬಿಟ್ಟೇ ಹೋತು...ಛೇ" ಹೇಳಿದರೆ ಒಂದು ರೀತಿಲಿ ಹೇಳಿದವ್ಕೂ, ಕೇಳಿಸಿಕೊಂಡವ್ಕೂ ಸಮಾಧಾನ! ಅಂಬಗ, "ಅಪ್ಪಪ್ಪಾ...ಹಾಂಗಾವುತ್ತು...ದೊಡ್ಡ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಂಗಳ ನಡಶುವ ತಲೆಬೆಶಿಲಿ ಹಾಂಗಪ್ಪದು ಸರ್ವೇ ಸಾಮಾನ್ಯ, ಎನಗುದೇ ಎಷ್ಟೋ ಸಲ ಹಾಂಗಾಯ್ದು, ತೊಂದರೆ ಇಲ್ಲೆ ಬಿಡಿ, ಒಟ್ಟಾರೆ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ ಲಾಯಕ್ಕಲ್ಲಿ ಆತನ್ನೆ, ಅದು ಮುಖ್ಯ" ಹೇಳಿ ಆಚ ಹೊಡೆಂದ ಉತ್ತರ ಬಂದಪ್ಪಗ ಸಮಾಧಾನ ಮಾಡಿಕೊಳ್ತವು ಇಬ್ಬರುದೇ! ಹೀಂಗೆ ಸಮಾಧಾನ ಪಟ್ಟುಕೊಂಬವವ್ವು ಕೆಲವು ಜೆನದ ಗುಂಪಾದರೆ ಇನ್ನೂ ಕೆಲವು ಟೈಪ್ ಜೆನಂಗಳ ಗುಂಪಿನ ಆಲೋಚನೆಯೇ ಬೇರೆ! "ಬೇಕು ಹೇಳಿಯೇ ಹೇಳಿಕೆ ಹೇಳಿದ್ದವಿಲ್ಲೆ, ಎಂತರ ಮರವದು ಅಷ್ಟುದೇ!? ಉಪಕಾರ ಬೇಕಪ್ಪಗ ಎಂಗಳ ಮರದ್ದವಿಲ್ಲೆ ಆಯಿಕ್ಕು, ಎಷ್ಟು ಅಹಂಕಾರ ಇರೇಕು ಅವಕ್ಕೆ, ಪಾಪ ಪುಣ್ಯ ಗ್ರೇಶಿ ಉಪಕಾರ ಮಾಡಿ ಅವರ ’ಮೇಲೆ’ ಮಡುಗಿದ್ದು ಹೆಚ್ಚಾತು. ಈಗ ಕೈಲಿ ಪೈಸೆ ಬೇಕಾಷ್ಟು ಓಡಾಡ್ತ ಇದ್ದು, ನಮ್ಮ ಪಾಪದವರ ಎಲ್ಲಿ ಕಾಣುತ್ತು, ಬುದ್ಧಿ ಕಲುಶೇಕವಕ್ಕೆ, ಎಲ್ಲಿಯಾದರೂ ಕಂಡರೆ ಮಾತಾಡ್ಸುದು ಹೋಗಲಿ, ಮೋರೆ ಕೂಡಾ ನೋಡ್ಲೇ ಆಗ" ಹೇಳಿ ಕಟುವಾದ ನಿರ್ಧಾರಕ್ಕೆ ಬಂದುಬಿಡ್ತವು. ಮತ್ತೆಲ್ಲಿಯಾದರೂ ಸಿಕ್ಕಿದರೂ, ಅವರ ಮಾತಾಡಿಸಲೂ ಅವಕಾಶ ಕೊಡದ್ದೇ ಕುಂಡೆ, ಮೋರೆ ತಿರುಗಿಸಿಯೊಂಡು, "ಹೂಂಹ್" ಹೇಳಿಯೊಂಡು ಸುಂಟರಗಾಳಿ ಸ್ಪೀಡಿಲಿ ಹೇಳಿಕೆ ಹೇಳದ್ದವರ ದಾಂಟಿಯೊಂಡು ಹೋಗಿ ಬಿಡ್ತವು. ಎಂತಕ್ಕಪ್ಪ ಹೀಂಗಾಡ್ತವು ಹೇಳಿ ಪೇಚಿಗೆ ಸಿಲುಕಿಸಿ ಬಿಡ್ತು ಅವರ ನಡೆ ನುಡಿಗೊ! ಸಿಕ್ಕಿದೋರತ್ತರೆಲ್ಲಾ ಹೇಳಿಕೆ ಹೇಳದ್ದರ ಡಂಗುರ ಸಾರಿ ಊರಿಡೀ ಪ್ರಚಾರ ಮಾಡಿಬಿಡ್ತವು! ಇರಾಲಿ ನಮಗೂ ಒಂದು ಕಾಲ ಬತ್ತು ಅವಕ್ಕೆ ಬುದ್ಧಿ ಕಲಶುಲೆ ಹೇಳಿ ಸಮಯಾವಕಾಶಕ್ಕೆ ಕಾದು ಅವರ ಮನೆಲೆಂತಾರು ಜೆಂಭರ ಆದರೆ ಹೇಳಿಕೆ ಹೇಳದ್ದೇ ಬಡ್ಡಿ ಸಮೇತ ಅಸಲು ತೀರಿಸಿಬಿಡ್ತವು! ಅಂಬಗ ಗೊಂತಾವುತ್ತು ಓಹೋ ಎಡೆಮರೆವಿಂದಾಗಿ ಅವಕ್ಕೆ ನಮ್ಮ ಜೆಂಭರಕ್ಕೆ ಹೇಳಿಕೆ ಹೇಳದ್ದಕ್ಕೆ ಅವ್ವು ಇಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ಅವಾಂತರ ಆದ್ದು, ಈಗ ಟಿಟ್ ಫಾರ್ ಟ್ಯಾಟ್ ಮಾಡಿದ್ದವು ಹೇಳಿ! ಅಂತೂ ’ಮರವೇ’ ಒಂದು ಕ್ಷುಲ್ಲಕ ಕಾರಣ ಆಗಿ ಅವರ ಸಂಬಂಧವೇ ಹದಗೆಡುವಂತೆ ಮಾಡುವಷ್ಟು ಪವರ್‌ಪುಲ್ ಆಗಿಬಿಡ್ತು!
ಗೆಂಡ ಹೆಂಡತಿಗೊಕ್ಕೆ ಜೆಗಳ ಮಾಡುಲೆ ಟಾಪಿಕ್ ಬೇಕಾಷ್ಟು ಸಿಕ್ಕುತ್ತು! ಮರವು ಕೂಡಾ ಆ ಲಿಸ್ಟಿಲಿ ಸದಾ ಇರ‍್ತು! ಗೆಂಡ ಎಲ್ಲಿಯಾದರೂ ಆಫೀಸಿಲಿ ಕಂಡಾಬಟ್ಟೆ ಕೆಲಸ ಇದ್ದ ಕಾರಣಂದ ಮನಗೆ ತಡವಾಗಿ ಬಂದ ಹೇಳಿರೆ ಹೆಂಡತಿ ಆಸರಿಂಗೆ ಕೊಡುವ ಮೊದಾಲೇ ಪ್ರವಚನ ಶುರು ಮಾಡುತ್ತು, "ನಿಂಗೊಗೆಲ್ಲಾ ಎಂತಕೆ ಮದುವೆ ಮುಂಜಿ ಎಲ್ಲಾ? ದಿನದ ೨೪ ಗಂಟೆ ಕೆಲಸ ಕೆಲಸ ಹೇಳಿ ಮುಳುಗಿರ‍್ತಿ...ಎನ್ನ ಮದುವೆ ಆಯಿದಿ ಹೇಳಿ ನೆಂಪಿದ್ದಾ ನಿಂಗೊಗೆ? ಪಾಪ ಅದೊಂದೇ ಇರ‍್ತು ಮನೆಲಿ ಹೇಳಿ ನೆಂಪು ಒಂದರಿಯಾದರೂ ಬಂದದ್ದಿದ್ದಾ?!" ಹೇಳಿ ಎಲ್ಲಾ! ಅದು ಬಿಡಿ ಸಣ್ಣ ವಿಷಯ. ಎಲ್ಲಿಯಾದರೂ ವರ್ಷಕ್ಕೊಂದರಿ ಬಪ್ಪಂತಾ ಹುಟ್ಟಿದ ದಿನವ ಹೆಂಡತಿ ಮರತರೆ ದೊಡ್ಡ ವಿಷಯ ಆವುತ್ತಿಲ್ಲೆ. ಎಲ್ಲಿಯಾದರೂ ಅದರ ಗೆಂಡ ಮರತ ಹೇಳಿರೆ ಅವನ ಗತಿ ಗೋವಿಂದ! ಆನೆಂತ ಇಲ್ಲಿ ವಿವರಿಸುತ್ತಿಲ್ಲೆ...ನಿಂಗೊ ನಿಂಗಳೇ ಗೇಶಿಗೊಳ್ಳಿ ಎಂತೆಂತೆಲ್ಲಾ ಅಸ್ತ್ರವ ಉಪಯೋಗಿಸುವಿ ಪಾಪದ ಗೆಂಡನ ಮೇಲೆ ಅವ್ವು ಮರತದಕ್ಕೆ ಹೇಳಿ! ಇನ್ನು ಸೀರೆ, ಒಡವೆಗಳ ಗೆಂಡ ಆದವ ಮರೆಯದ್ದೇ ಸರ್‌ಪ್ರೈಸ್ ಆಗಿ ಅಂಬಗಂಬಗ ತಂದು ಹೆಂಡತಿಗೆ ಕೊಟ್ಟಿದಾ ಹೇಳಿರೆ ಬೀಸುವ ದೊಣ್ಣೆಂದ ಗೆಂಡ ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಂಡಾಗೆ! ಅಲ್ಲದ್ದರೆ ಹುಟ್ಟಿದ ದಿನವ ಮರತ್ತದ್ದರ ಒಟ್ಟಿಂಗೆ ಬೇರೆಲ್ಲಾ ವಿಷಯಂಗೊಕ್ಕೂ ಮಂಗಳಾರತಿ ಮಾಡ್ಸಿಕೊಳ್ಳೇಕಾವುತ್ತು! ಅಂತೂ ಇಂತೂ ’ಮರವು’ ಹೇಳುತ್ತದು ಕೆಲವರಿಂಗೆ ವರವಾದರೆ ಹಲವರಿಂಗೆ ಶಾಪವಾಗಿ ಪರಿಣಮಿಸುತ್ತು!
     ಹೇಳಿದ ಹಾಂಗೆ ಮರವು ಆನು ಮಹಾ ದೋಸ್ತುಗೊ. "ಅಪ್ಪೋ, ಭಾನುವಾರ ಎನಗೆ ಹೇರ್ ಕಟ್ ಮಾಡ್ಸುಲೆ ನೆಂಪು ಮಾಡು, ಇಂತವರಿಂಗೆ ಹೊತ್ತಪ್ಪಗ ಕಾಲ್ ಮಾಡುಲೆ ನೆಂಪು ಮಾಡು, ನಾಳ್ತಿಂಗೆ ಫೋನು ಬಿಲ್ಲು ಕಟ್ಟುಲೆ ಕಡೇ ದಿನ, ನೆಂಪು ಮಾಡು, ಕಟ್ಟದ್ದರೆ ಫೈನ್ ಕಟ್ಟೇಕಾವುತ್ತು..., ಎನ್ನ ಆಫೀಸು ಕೆಲಸಂಗಳ ತಲೆಬೆಶಿಲಿ ನೆಂಪು ಒಳಿತ್ತಿಲ್ಲೆ. ನೆಂಪು ಮಾಡಾತಾ" ಹೇಳಿ ಹೇಳಿದ ಇವಕ್ಕೆ ಯೇವಾಗಲೂ ಮೂರು ನಾಮ ಹಾಕಿ ಎನಗೆ ಮಂಗಳಾರತಿ ಮಾಡಿಸಿಕೊಂಬದು ಕ್ರಮ! ಎನ್ನ ಫ್ರೆಂಡು ಕೆಲವೊಂದು ಸಲ ಕೆಲವು ವಿಷಯಂಗಳ ನೆಂಪು ಮಾಡುಲೆ ಬೇಕಾಗಿಯೇ ಪಾಪ ಕಾಲ್ ಮಾಡಿಯೋ, ಸಂದೇಶದ ಮಾಡಿಯೋ ತಿಳಿಸಿಕೊಂಡಿರ‍್ತು...ಜೊತೆಗೆ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಪ್ರೀತಿಯ ಟಾಂಟೂ ಕೊಡ್ತು, "ಅರಣೆ ಹಾಂಗೆ ಮರವ ಸ್ವಭಾವ ನಿನಗೆ ಹೇಳಿ ಎನಗೆ ಗೊಂತಿದ್ದು, ಹಾಂಗೆ ನೆಂಪು ಮಾಡಿದ್ದು ನಿನಗೆ ಪುಟ್ಟಾ" ಹೇಳಿ!

     ಒಂದು ದಿನ ತೊಂಭತ್ತು ವರುಷದ ಎನ್ನ ಅಜ್ಜಿ ಎಂಗಳಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದಿತ್ತಿದ್ದವು. ಬಂದರೆ ಅವ್ವು ಸಾಮಾನ್ಯ ಎರಾಡು ತಿಂಗಳಿದ್ದೇ ಹೋಪದು...ಪ್ರತೀ ಸರ‍್ತಿ ಆ ಎರಾಡು ತಿಂಗಳುಗಳ ಲಾಯ್ಕಲ್ಲಿ ವಿನಿಯೋಗ ಮಾಡಿಕೊಂಬ ಅಭ್ಯಾಸ ಎಂಗಳದ್ದು. ಆನು ಸಣ್ಣಾದಿಪ್ಪಗ ಅವ್ವು ಹೇಳಿಕೊಂಡಿದ್ದ ಮಕ್ಕಳ ಕಥೆಗಳ ಎಲ್ಲಾ ಹೇಳ್ಸುದು ಎನ್ನ ಮಕ್ಕೊಗೆ ಕೇಳ್ಸುವ ನೆಪಲ್ಲಿ. ಮಕ್ಕಳ ಬದಲು ಆನು ಅಜ್ಜಿ ಹತ್ತರೆ ಕಥೆ ಹೇಳುಲೆ ಹೇಳಿರೆ "ಎಂತರ ಮಗಳೂ ಇಷ್ಟು ದೊಡ್ಡ ಆಯಿದೆ, ಇನ್ನೂ ಕಥೆ ಹೇಳೆಕ್ಕಾ ನಿನಗೆ?" ಹೇಳಿ ಒಂದರಿ ನಸು ಕೋಪಲ್ಲಿ, ಆಶ್ಚರ್ಯಲ್ಲಿ ಕೇಳುಗು. ಮತ್ತೆ ಅಜ್ಜಿಯೇ ಎನ್ನ ಮಕ್ಕಳೂ ಬಂದು ಕೂದ ಮತ್ತೆ ಕಾಗೆ ಗುಬ್ಬಕ್ಕನ ಕತೆ, ಏಡಿನ ಕುಂಜ್ಞಿ ಒಂದೇ ಕಾಡಿನ ದಾರಿಲಿ ಅಜ್ಜಿ ಮನೆಗೆ ಹೋಗಿ ವಾಪಾಸ್ಸು ಬಪ್ಪಾಗ ಹುಲಿ ಕೈಯಿಂದ ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಂಬಲೆ ಡೋಲಿನ ಒಳ ಕೂದು ಅದರ ಉರುಳಿಸಿಕೊಂಡು ಬಂದು ಮನೆ ಸೇರಿದ ಕತೆ, ಪುಚ್ಚೆ ಕುಂಜ್ಞಿಗಳ ಕಥೆ, ರಾಕ್ಷಸನ ಕಥೆ ಎಲ್ಲಾ ಅಂದಿನ ಉತ್ಸಾಹಲ್ಲೇ ಹೇಳುಗು! ಕಥೆ ಹೇಳುವ ಶೈಲಿದೇ, ಕಥೆಯ ಸಾಲುಗೊ ಕೂಡಾ ಒಂದೂ ಆಚೀಚೆ ಆದ್ದೇ ಇಲ್ಲೆ! ಅಜ್ಜಿಯ ಬಾಯಿಂದ ಲೊಟ್ಟೆ ಕಥೆ ಆದರೂದೇ ಕೇಳುಲೆ ಲಾಯ್ಕಾಯಿಕ್ಕೊಂಡಿತ್ತು. ಒಳುದ ಬೇರೆ ಸಮಯಲ್ಲಿ ಅದೂ ಇದೂ ಮಾತಾಡುದು, ಅಜ್ಜಿಯ ಕುಶಾಲು ಮಾಡುದು ಎಲ್ಲಾ! ಅಜ್ಜಿಗೂ ಒಂದು ರೀತಿಲಿ ಮಜ..ಅವ್ವುದೇ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಕ್ಷಣವ ಎಂಗಳಷ್ಟು ಕುಶಿಲೇ ಅನುಭವಿಸುತ್ತಿದ್ದವು. ಒಂದು ಆಶ್ಚರ್ಯ ಹೇಳಿರೆ ಅವ್ವು ಕಲ್ತದೇ ಮೂರನೇ ಕ್ಲಾಸಿನವರೆಗಡ. ಅಂಬಗ ಶಾಲೆಲಿ ಕಲ್ತ ಪದ್ಯಂಗಳ ಈ ಪ್ರಾಯಲ್ಲೂ ಒಂದು ಗೆರೆ ಕೂಡಾ ಮಿಸ್ ಆಗದ್ದ ಹಾಂಗೆ ಹಾಡಿ ಎಂಗಳ ತೋರುಬೆರಳಿನ ಎಂಗೊಗೇ ಗೊಂತಿಲ್ಲದ ಹಾಂಗೆ ಮೂಗಿನ ಮೇಲೆ ಮಡುಗಿಸಿ, ಎಂಗಳ ಬಾಯಿಂದ, "ಅಜ್ಜೀ ನಿಂಗಳ ಮೆಮರಿ ಪವರಿಂಗೆ ಹ್ಯಾಟ್ಸ್ ಆಫ್" ಹೇಳಿ ಶಹಭಾಸ್‍ಗಿರಿ ಪಡಕೊಂಡಿತ್ತವು!(ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಹಲವರಿಂಗೆ ಹತ್ತನೇ ತರಗತಿವರೆಗೆ ಪ್ರತಿನಿತ್ಯ ಶಾಲೆಲಿ ಬಾಯಿಪಾಠ ಹೇಳಿಕೊಂಡಿದ್ದ ರಾಷ್ಟ್ರಗೀತೆಯೇ ಮರತು ಹೋಗಿರ‍್ತು!) ಯೇವ ಖಾಯಿಲೆಗೂ ಅಜ್ಜಿಯ ನಾಲಗೆಯ ಕೊಡಿಲಿ ಮದ್ದುಗೊ ಎವರ್ ರೆಡಿ! ಅಜ್ಜಿಯ ಪ್ರಿಸ್‍ಕ್ರಿಪ್ಶನ್‍ನ ಹಾಂಗೆ ತಕ್ಕಂಡರೆ ಟಪ್ಪ ಕಾಯಿಲೆಗೊ ಗುಣ ಅಪ್ಪಂತಾ ಮದ್ದುಗೊ ಆಗಿತ್ತಿದ್ದವು. "ಎಂತೋ ಒಂದು ಒಳ್ಳೆ ಮದ್ದಿದ್ದಪ್ಪಾ, ಆದರೆ ಈಗ ನೆಂಪಿಂಗೆ ಬತ್ತಿಲ್ಲೆ, ಮರತಿದು" ಹೇಳಿ ಅಜ್ಜಿ ಹೇಳುದರ ಒಂದರಿಯಾದರೂ ಕೇಳಿದ್ದಿಲ್ಲೆ ಆನು. ನವಗೋ ದಿನನಿತ್ಯ ದಿನಪತ್ರಿಕೆಗಳಲ್ಲಿ ಬಪ್ಪಂತಾ ಮದ್ದುಗಳ ಎಷ್ಟು ಭಕ್ತಿಲಿ ಓದಿ, ಎಲ್ಲಿಯಾದರೂ ಮರದರೇ ಹೇಳಿ ಕಟ್ ಮಾಡಿ ಸಂಗ್ರಹಿಸಿ ಮಡಿಗಿದ್ದರುದೇ ನೆಂಪಿಲಿ ಒಳಿವದು ಅಷ್ಟಕ್ಕಷ್ಟೇ! ಓದಿದ್ದು ನೆಂಪೂ ಒಳಿತ್ತಿಲ್ಲೆ, ಕಟ್ ಮಾಡಿ ಮಡುಗಿದ್ದರ ಮತ್ತೆ ತೆಗದು ಓದುಲೆ ಪುರುಸುತ್ತು ಅದರ ಮೊದಲೇ ಆವುತ್ತಿಲ್ಲೆ! ಅವಶ್ಯ ಇಪ್ಪಗ ಪುನ: ಕಟ್ ಮಾಡಿ ಮಡುಗಿದ್ದ ಪೇಪರಿನ ರೆಫರ್ ಮಾಡದ್ದರೆ ರೋಗವೊಂದು, ಮದ್ದೊಂದು ಆಗಿಹೋಕು! ಹಾಂಗಿತ್ತ ಕನ್‍ಫ್ಯೂಶನ್ ಆಗಿ ಹೋವುತ್ತು ಈ ಮರವಿಂದಾಗಿ. ಅಜ್ಜಿ ಇನ್ನೊಂದು ಮೆಮರಿ ಟೆಸ್ಟಿಲಿ ಕೂಡಾ ಪಾಸಾಗಿತ್ತವು ಎನ್ನ ಲೆಕ್ಕಲ್ಲಿ! ಎಂತಕೆ ಕೇಳಿ, ’ಮದ್ದುಗಳ ಎಲ್ಲಾ ಅಜ್ಜಿ ಆ ಕ್ಷಣಂಗೊಕ್ಕೆ ಬಾಯಿಗೆ ಬಂದದರ ಬಂಡಲ್ ಬಿಡುದಾ ಅಲ್ಲ ನಿಜವಾಗಿ ಅಜ್ಜಿಗೆ ಗೊಂತಿಪ್ಪ ಮದ್ದುಗಳಾ’ ಹೇಳಿ ಅಜ್ಜಿಯ ಟೆಸ್ಟ್ ಮಾಡುಲೆ ಬೇಕಾಗಿಯೇ ಸುಮಾರು ಸಲ ಅಂತೇ "ಅಜ್ಜಿ ಅದಕ್ಕೆಂತ ಮದ್ದು, ಇದಕ್ಕೆಂತ ಮದ್ದು" ಹೇಳಿ ಕೇಳಿ ನೋಡಿಯಪ್ಪಗ ಅಜ್ಜಿ ಒಂದು ಸಲ ಹೇಳಿದ್ದಕ್ಕೂ ಇನ್ನೊಂದು ಸಲ ಹೇಳಿದ್ದಕ್ಕೂ ಬ್ಯಾಲೆನ್ಸ್ ಶೀಟಿಗಿಂತ ಲಾಯ್ಕಲ್ಲಿ ಟ್ಯಾಲಿ ಆಯಿಕ್ಕೊಂಡಿದ್ದತ್ತು! "ಭಲೇ ಅಜ್ಜಿ! ನಿಂಗಳಂತ ಅಜ್ಜಿ ಇಲ್ಲೆ, ಎನ್ನಂತ ಪುಳ್ಳಿ ಇಲ್ಲೆ" ಹೇಳಿ ಚಿತ್ರಗೀತೆಯ ಸಾಲೊಂದರ ಬದಲಿಸಿ ಹಾಡಿ ಅಜ್ಜಿಯ ಕುಶಿ ಪಡಿಸಿದೆ. ಅಜ್ಜಿಯ ಕರಕ್ಕೊಂಡು ಹೋಗಿ ಮಂಚಲ್ಲಿ ಕೂರ‍್ಸಿ ಕೇಳಿದೆ, "ಅಜ್ಜಿ, ನಿಂಗೊಗೆ ಮರವದಕ್ಕೆಂತಾರು ಮದ್ದು ಗೊಂತಿದ್ದಾ?" ಹೇಳಿ.
"ಆರಿಂಗೆ ಒಪ್ಪಕ್ಕೋ ಮರವು? ಈಗಾಣವೆಲ್ಲಾ ಹಾಂಗೆ ಹೆತ್ತು ಹೊತ್ತವರೆಲ್ಲಾ ಮರದು ಕೂದಿರ‍್ತವು ಹಾಳಾದವ್ವು" ಹೇಳಿ ಈಗಾಣ ಪ್ರಪಂಚದ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯ ನೋಡಿ, ಕೇಳಿ, ಓದಿ ತಿಳುಕೊಂಡಿದ್ದ ಅಜ್ಜಿ ರಜ್ಜ ಆವೇಶಲ್ಲೇ ಹೇಳಿದವಾದರುದೇ ಎನ್ನ ತಲೆಯ ಮೇಗೆ ಒಂದು ಬಾಂಬು ಬಿದ್ದ ಹಾಂಗಾತು. ಆನು ಆರನ್ನುದೇ ಮರದು ಕೂದಿತ್ತಿಲ್ಲೆನ್ನೆಪ್ಪಾ ಹೇಳಿ ಗ್ರೇಶಿಕೊಂಡೆ. 
"ಅದು ಹಾಂಗಲ್ಲಜ್ಜಿ, ನಿಂಗೊ ಡಬ್ಬಲ್ ಮೀನಿಂಗ್ ಮಾಡಿಕೊಂಡುಬಿಟ್ಟಿದಿ...ಆನು ಕೇಳಿದ್ದೇ ಬೇರೆ, ನಿಂಗೊ ಹೇಳ್ತಾ ಇಪ್ಪದೇ ಬೇರೆ...! ಆನು ಈ ದಿನನಿತ್ಯಲ್ಲಿ ಕೆಲವು ವಿಷಯಂಗಳ ಮರವದಿದ್ದನ್ನೇ, ಅದರಿಂದ ಹೇಂಗೆ ಮುಕ್ತಿ ಪಡವದು, ಅದಕ್ಕೆಂತಾರೂ ಮದ್ದು ಗೊಂತಿದ್ದಾ ಹೇಳಿ ಕೇಳಿದಜ್ಜೀ..." ಹೇಳಿ ರಾಗ ಎಳಾದೆ.
"ಅಯ್ಯೋ ಅದಕ್ಕೆಂತ ಮದ್ದು ಎನಗೆ ಗೊಂತಿಲ್ಲೆನ್ನೆಪ್ಪಾ, ಆದರೆ ಗೆದ್ದೆ ಕರೆಲಿ ನಮ್ಮ ಜಾಲಿಲೆಲ್ಲಾ ಇಪ್ಪ ಉರಗೆಯ ಚಟ್ನಿ, ತಂಬುಳಿ ಹೇಳಿ ಅಂಬಗಂಬಗ ಮಾಡಿಕೊಂಡಿರ‍್ತೆನ್ನೆ ನೀನು, ಅದು ನೆಂಪು ಶಕ್ತಿಗೆ ಒಳ್ಳೆದು ಮಗಳೇ" ಹೇಳಿ ಪ್ರೀತಿಲಿ ಹೇಳಿದವು.
ತತ್ತೇರೆಕಿ ವಾರಲ್ಲಿ ಕಡಮ್ಮೆ ಹೇಳಿರೆ ಎರಡು ಸಲ ತಿಂತೆನ್ನಪ್ಪಾ ಅಜ್ಜಿ ಹೇಳಿದ್ದರಾ ಮತ್ತೆಂತಕೆ ಈ ನಮೂನೆಯ ಮರವು ಎನಗೆ?! ಹೇಳಿ ತಲೆ ಮೇಗೆ ಕೈ ಮಡುಗಿ ಐದು ನಿಮಿಷ ಹಾಂಗೆ ಕೂದೆ. ಮತ್ತಾತು ಮಾಡುವ ಕೆಲಸಂಗಳ ಮೇಲೆ ರಜ್ಜ ಗಮನ ಮಡುಗಿ, ಗಡಿಬಿಡಿ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳದ್ದೇ ರಜ್ಜ ಹೆಚ್ಚು ಸಮಯ ತೆಕ್ಕೊಂಡು ನಿಧಾನವಾಗಿ ಆಯಾಯ ಸಂದರ್ಭಂಗಳ ಮಾತ್ರ ಆ ಕ್ಷಣಕ್ಕೆ ತಲೆಲಿ ಮಡಿಕ್ಕೊಂಡು ಎಂತೆಂತ ಮಾಡೇಕು ಹೇಳಿ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಆಲೋಚನೆ ಮಾಡಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುದೊಂದೇ ದಾರಿ...ಎನ್ನ ಮರವಿಂಗೆ ಯಾವ ಸಸ್ಯಂಗೊ, ಟಾನಿಕ್ಕುಗೊ, ಮಾತ್ರೆಗೊ ಬೇಡ ಹೇಳಿ ಮನಸ್ಸಿಲ್ಲೇ ಗೇಶಿಗೊಂಡು ಬೇರೆ ಟಾಪಿಕ್ ತೆಕ್ಕೊಂಡು ಅಜ್ಜಿಯ ಹತ್ತರೆ ಮಾತು ಮುಂದುವರೆಸಿದೆ!

ತ್ರಿವೇಣಿ ವಿ ಬೀಡುಬೈಲು
ಮಂಗಳೂರು.